নলিনীবালা দেৱী আৰু তেখেতৰ কবিতাত অতীন্দ্ৰিয় ভাৱধাৰা। Nalinibala Devi and the transcendental thought in her poetry.

        🖊️নলিনীবালা দেৱী আছিল কৰ্মবীৰ নবীন চন্দ্ৰ বৰদলৈৰ কন্যা। তেখেতৰ জন্ম হৈছিল ১৮৯৮ চনত। নলিনীবালা দেৱী আছিল ঘৰুৱা শিক্ষাৰে শিক্ষিত এগৰাকী বিশিষ্ট লেখিকা । এই গৰাকী মহান লেখিকাৰ ব্যক্তিগত জীৱন অতি কাৰুণ্যৰে ভৰপূৰ। তেখেতৰ সৃষ্টিৰাজিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ১৯৫৭ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেখেতক পদ্মশ্ৰী সন্মান প্ৰদান কৰিছিল। তদুপৰি তেখেতে সাহিত্যিক পেঞ্চনো লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। ১৯৫৪ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ যোৰহাটৰ অধিৱেশনত সভানেত্ৰী পদ অলংকৃত কৰিছিল।

        নলিনীবালা দেৱীয়ে বহু কবিতা পুথি আৰু জীৱনীমূলক গ্ৰন্থ ৰচনা কৰি অসমৰ সাহিত্যৰ ভঁৰাল চহকী কৰি গৈছে। 

    নলিনীবালা দেৱীৰ সাহিত্য সমূহ হ'ল - সন্ধিয়াৰ সুৰ, সপোনৰ সুৰ, স্মৃতিতীৰ্থ, পৰশমণি, যুগদেৱতা, জাগৃতি, অলকানন্দা , বিশ্বদীপা, চৰ্দাৰ পেটেল, কৰ্মবীৰ বৰদলৈৰ জীৱনী, আত্মজীৱনী এৰি অহা দিনবোৰ আদি উল্লেখযোগ্য।

        'সন্ধিয়া সুৰ' কবিতা পুথিখনত কবিৰ প্ৰকৃত ভাৰতীয় কবি প্ৰাণৰ স্বাক্ষৰ প্ৰতিফলিত হৈছে। তেখেতৰ কবিতাবোৰৰ বিশেষ লক্ষণ হৈছে - অতীন্দীয়বাদ। ১৯৬৮ চনত 'অলকানন্দা' কবিতা পুথিৰ বাবে তেখেতে সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। নলিনীবালা দেৱীৰ কাব্যত ৰবীন্দ্ৰ কাব্যৰ প্ৰভাৱ পৰিলক্ষিত হয়। তদুপৰি ভাৰতীয় আধ্যাত্মিক দৰ্শন, জন্মান্তৰবাদ, কৰ্মফলবাদ, আদিৰ প্ৰভাৱ তেখেতৰ কবিতাত বিদ্যমান।

তেখেতৰ কবিতাত অতীন্দ্ৰিয় ভাৱধাৰা: 

        

       নলিনীবালা দেৱীৰ প্ৰায় প্ৰতিটো কবিতা অতীন্দ্ৰিয় ভাৱধাৰাৰে সংপৃক্ত। জীৱনৰ ঘাত-প্ৰতিঘাত, জীৱনৰ পৰম সত্য মানৱ সত্ত্বাৰ অপৰিহাৰ্য আৰু অবিচ্ছেদ্য অংগ। মানৱৰ তৃষ্ণাৰ সজীৱ চিত্ৰ কবিতাবোৰত প্ৰকাশ পাইছে। উদাহৰণস্বৰূপে তেখেতৰ 'পৰমতৃষ্ণা' কবিতাটো এটা আধ্যাত্মিক ভাৱ সম্পন্ন কবিতা য'ত প্ৰকাশ পাইছে ভাৰতীয় আধ্যাত্মিক দৰ্শন। জীৱনৰ পৰম সত্যৰ সম্পৰ্কে কবিয়ে ইয়াত সুন্দৰকৈ বৰ্ণনা আগবঢ়াবলৈ সক্ষম হৈছে।

        কবি গৰাকীৰ মতে মানুহে কেৱল পঞ্চ ইন্দ্ৰিয়ৰ তৃপ্তি লাভ কৰি সন্তুষ্ট থাকিব নোৱাৰে। ইয়াৰ বাহিৰেও মানুহে আৰু বহু কিবাকিবি বিচাৰে। সেয়ে কবি গৰাকীৰ পৰমজনৰ সৈতে মিলনৰ প্ৰচেষ্টা কৰিছে কবিতাৰ জৰিয়তে। যিহেতু আত্মাৰ সৈতে পৰমৰ মিলন ঘটাবলৈ মানুহে আদিম কালৰে পৰাই প্ৰচেষ্টা কৰি আহিছে। এই প্ৰচেষ্টাই বা কৰ্মই হ'ল মানুহৰ অন্তৰত সুপ্ত অৱস্থাত থকা তৃষ্ণা।

        কবি নলিনীবালা দেৱীৰ মতে পৃথিৱীখনেই এখন জীৱন্ত নাটঘৰ। এই নাটঘৰত ভাও দিবলৈ যেন মানুহ আহিয়ে আছে আৰু গৈয়ে আছে অবিৰাম। এই যাত্ৰা অবিৰত। পূৰ্বজন্মৰ কৰ্মফল অনুসৰি মানুহে হেনো এইজন্মত ফলাফল লাভ কৰে। অৰ্থাৎ পূৰ্বজন্মৰ কৰ্মফল ভাল হ'লে এই জন্মত জীৱই সময় সাপেক্ষে পক্ষীৰ মধুৰ কাকলি, চৰাই চিৰিকটিৰ সুৱদী গীত-মাত, নদীৰ কুলু কুলু ধ্বনি শুনিবলৈ পায়। 'পৰমতৃষ্ণা' কবিতাত কবি গৰাকীয়ে কৈছে, যি মানৱৰ মনত সৌন্দৰ্য আৰু আশাৰ আভা বিৰিঙাই তোলে, ইয়ে মানুহৰ মনক ক্ষন্তেকৰ বাবে হ'লেও মায়াই আৱৰি ৰাখে। ইয়াৰ মাজতে মানুহে নিজৰ অস্তিত্ব সম্পৰ্কে উপলব্ধি কৰি অতীত ৰোমন্হন কৰি অতিষ্ঠ হয়। জন্ম মৃত্যুৰ ৰহস্য ভেদ কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰে। মানুহৰ মনত নানা প্ৰশ্নৰ উদয় হয়। এই পৃথিৱীলৈ মানুহ কিয় আহে ? কিয় মানুহৰ মায়া উপজে ? আদি বিভিন্ন প্ৰশ্নই মানুহক আমনি কৰে। মানুহৰ এই চিৰসুন্দৰ ব্যক্তিজনৰ সৈতে একীভূত হোৱাৰ প্ৰৱল তৃষ্ণা যিদিনা অন্ত পৰিব, সিদিনাই মানুহৰ মন পৰমাত্মাৰ লগত মিলি যাব। 

        প্ৰতিজন মানুহৰ যেতিয়া স্বাভাৱিক প্ৰবৃত্তি কামনা-বাসনা লয় পাব, তেতিয়াহে মানুহৰ এই সংসাৰৰ প্ৰতি মোহ ভংগ হ'ব। মানুহে পৰিদৃশ্যমান জগতৰ বৈচিত্ৰ্যতাৰ মাজত অহনিৰ্শে এটা সৃষ্টিৰ শক্তি, এটা দিশৰ শক্তি বিচাৰি চলাথ কৰিছে। যি শক্তিক সৃষ্টিৰ মূল শক্তি হিচাপে চিহ্নিত কৰিব পাৰি।

         কবিয়ে তেখেতৰ কবিতাত ভোগবাদী মানৱৰ মনৰ দাপোনৰ নানা ৰঙৰ ছবি উদ্ভাসিত হোৱাৰ বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰাত সমৰ্থ হৈছে। কবিৰ 'নাটঘৰ' নামৰ কবিতাটোও অতীন্দ্ৰিয় ভাৱধাৰাৰে সংপৃক্ত। এই কবিতাটোতো অতি সুন্দৰ ভাৱে জীৱনৰ পোৱা নোপোৱা আৰু জীৱন মৰীচিকা সম্পৰ্কে বৰ্ণনা পোৱা যায়। কবিয়ে এই কবিতাত এনেদৰে কৈছে -         

            "জীৱন সপোন-স্মৃতি দিঠকৰ মৰীচিকা

                         ছঁয়াময়া ছবি সপোনৰ,

             জীৱনৰ অৱশেষ বিফলতা হা-হুতাহ

                         জোখ-মাখ আপোন-পৰৰ।

              কোন মহাশূণ্য ভেদি আহিছিলো অকলই

                        তাকে বহি ভাবোঁ মনে মনে,

               বিশাল বিশ্বত আহি পাতিছো কিহৰ খেল

                        কিনো পালে মানুহ জীৱনে।"

   সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মা দেৱে 'অসমীয়া সাহিত্যৰ ইতিবৃত্ত' গ্ৰন্থত নলিনীবালা দেৱীৰ কবিতাৰ সম্পৰ্কে কৈছে - "আধ্যাত্মিক বেদনাৰ কাৰুণ্যই নলিনীবালা দেৱীৰ কবিতাক নিয়ৰত সিক্ত ফুলৰ দৰে স্নিগ্ধ আৰু ৰমনীয় কৰি তোলিছে। ভাৰতীয় দৰ্শনৰ বেদান্তৰ জন্মান্তৰবাদ, কৰ্মফলবাদ, আৰু ভক্তিবাদে নলিনীবালা দেৱীৰ কবিতাক অধিক ভাৱপুষ্ট কৰিছে।" 

   এই গৰাকী মহান কবি ১৯৭৭ চনৰ ২৪ ডিচেম্বৰত ইহলীলা সম্বৰণ কৰি স্বৰ্গগামী হয়। তেখেতৰ অমূল্য সৃষ্টিৰাজিয়ে মানুহৰ মাজত, সমাজত তেখেতক সদায়ে জীয়াই ৰাখিব।

প্ৰৱন্ধটো পঢ়ি ছোৱাৰ বাবে আপোনাক অশেষ আন্তৰিক ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিছোঁ।

     লেখক - দুদুল সোণোৱাল।

     শিক্ষক, হাঁহখাটী উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়।

🍒🍒🍒🍒🍒🍒🍒🍒🍒🍒🍒🍒🍒🍒🍒🍒