উদ্ভৱকালৰ অসমীয়া নাটকৰ সম্পৰ্কে সংক্ষিপ্ত আলোকপাত।
🖊️উদ্ভৱকালৰ অসমীয়া নাটক বুলিলে অতি প্ৰাচীন কালৰে পৰা অসমত চলি অহা নাট্যধৰ্মী অনুষ্ঠান সমূহৰ সম্পৰ্কে বুজা যায়। এনে নাট্যধৰ্মী অনুষ্ঠান সমূহক লোকনাট্য হিচাপে গণ্য কৰা হয় আৰু ই পঞ্চদশ শতিকাৰ আগৰে পৰা চলি আহিছিল। নৃত্য-গীত প্ৰধান লোকনাট্য অনুষ্ঠানৰ ভিতৰত ঘাইকৈ পুতলা নাচ, ভাওনা, ঢুলীয়াৰ ভাও,খুলীয়াৰ ভাও, ওজাপালি, কুশান গান, ভাৰীগান আদিয়েই প্ৰধান।
🖊️বিস্তৃত বৰ্ণনা:
পুতলা নাচ: পুতলা নাচ বা ভাওনা একাদশ শতিকাৰ পৰাই অসমত প্ৰচলন আছিল বুলি 'কালিকা পুৰাণ'ৰ পৰা জনা যায়। উল্লেখ্য যে পুতলা নাচৰ একোটা দলত চাৰিৰ পৰা পাঁচজনকৈ মানুহ থাকে। ইয়াৰে এজনক ওজা বা সূত্ৰধাৰ বোলে। এজন বায়ন আৰু বাকীকেইজনক পালি বোলা হয়। পুতলা নাচ ৰামায়ণৰ কাহিনীৰ আধাৰত মঞ্চস্থ কৰা হয়।
ঢুলীয়াৰ ভাও: ঢুলীয়াৰ ভাও লোকনাট্যৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ অংগ।ঢুলীয়াৰ দলত চাৰি-পাঁচজনৰ পৰা কুৰিজনলৈকে মানুহ থাকে। সাধাৰণতে বিয়া বাৰু বা ৰাজহুৱা অনুষ্ঠানত ঢুলীয়া সকলে নৃত্য, ক্ৰিয়া কৌশল আদি প্ৰদৰ্শন কৰে।
ওজাপালি : ওজাপালি হ'ল আন এবিধ জনপ্ৰিয় লোকনাট্য অনুষ্ঠান । বিশেষকৈ ওজাপালি দুবিধ - মহাকাব্য আশ্ৰয়ী আৰু মহাকাব্যৰ অনাশ্ৰয়ী। ওজাপালিত চাৰিৰ পৰা পাঁচজনৰ ভিতৰত মানুহ থাকে । তেওঁলোক হ'ল - ওজা, দাইনা-পালি, আৰু পালি। নৃত্য, গীত-মাত, নাটকীয় ভংগী আৰু হাস্যৰসাত্মক অভিনয় ওজাপালিৰ বৈশিষ্ট্য। ওজাক বিভিন্ন সময়ত অৰ্থাৎ গীত, পদ আদি গাওতে, পদৰ ভাঙনি কৰোতে দাইনাপালিয়ে সহায় কৰে। দাইনাপালিজন সাধাৰণতে ৰসিক আৰু বাকপটু হয়। তেখেতে বিভিন্ন সময়ত হাস্যমধুৰ কথাৰ অৱতাৰণা কৰি দৰ্শক-শ্ৰোতাক আনন্দৰ খোৰাক যোগায়। বাকীসকলক পালি বুলি কোৱা হয়। পালি আৰু দাইনাপালিয়ে বাদ্যযন্ত্ৰ হিচাপে খুঁটিতাল ব্যৱহাৰ কৰে।ওজাজনে কোনো আখ্যানৰ দিহা লগাই দিয়াৰ পিছত পালিসকলে সেই দিহা সুন্দৰভাৱে দোহাৰে। ভিন্ন ৰাগ, তালৰ গীত-পদ গাই থাকোতে ওজাজনে হাতেৰে অংগী-ভংগী কৰি নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে। কিন্তু বহুতে ক'ব খোজে যে পৰিবেশনৰ ফালৰ পৰা ওজাপালিক লোকনাট্য ধৰ্মী অনুষ্ঠান হিচাপে ধৰিব নোৱাৰি যদিও, ইয়াক বাদ দি লোকনাট্যৰ সম্পৰ্কে আলোচনা আগবঢ়োৱা সম্ভৱ নহয়।
কুশান গান : কুশান গান নৃত্য, সংলাপ আৰু অভিনয়েৰে পুষ্ট। কুশান গানৰ দলত এজন মূল নায়ক , এজন প্ৰধান সহকাৰী, কেইজনমান নৰ্তকীবেশী ল'ৰা, কেইজনমান বাদক আৰু কেইজনমান সহযোগী গায়ক বা পালি থাকে।
ভাৰীগান : ভাৰীগান আন এটা লোকনাট্য ধৰ্মী অনুষ্ঠান। ভাৰীগানৰ এটা দলত মূল গায়ক এজন, পালি বা দোহৰীয়া আৰু ভাৱৰীয়া থাকে। মূল গায়কে অংগী-ভংগী আৰু নৃত্যসহ গীত-পদ পৰিৱেশন কৰে আৰু পালি সকলে দোহাৰে।
খুলীয়া ভাউৰীয়া : আন এটা লোকনাট্য ধৰ্মী অনুষ্ঠান হ'ল -খুলীয়া ভাউৰীয়া । ইয়াতো এজন ওজা থাকে। ওজাই হ'ল একাধাৰে মঞ্চনিৰ্দেশক, পৰিচালক আৰু অন্যতম গায়ক হিচাপে কাম কৰে। চাৰি পাঁচজন পালিয়ে তেওঁক সহায় কৰে। খোল সংগত কৰি ভাও দেখুৱায় বাবে তেওঁক খুলীয়া ভাউৰীয়া বোলা হয়।
ক্ৰমশঃ
লেখাটো পঢ়ি ছোৱাৰ বাবে আপোনাক অশেষ আন্তৰিক ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিছোঁ।
লেখক : দুদুল সোণোৱাল ।
