( চতুৰ্থ খণ্ড)
সত্যৰ সৈতে মোৰ
পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা
গান্ধীৰ আত্মজীৱনী
মূল লেখক :: মোহনদাস কৰমচাদ্ গান্ধী।
অনুবাদ :: দুদুল সোণোৱাল।(সহ শিক্ষক)
(চতুৰ্থ খণ্ড)
7
এটা ট্ৰেজেডী (অব্যাহত)।
গতিকে দিনটো আহিল। মোৰ অৱস্থা বৰ্ণনা কৰাটো সম্পূৰ্ণৰূপে কঠিন। এফালে 'সংস্কাৰ'ৰ বাবে উৎসাহ আৰু জীৱনত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰস্থান কৰাৰ নতুনত্ব আছিল। আনফালে, এই কামটো কৰিবলৈ চোৰৰ দৰে লুকাই থকাৰ লাজ আছিল। মই ক'ব নোৱাৰো যে দুয়োজনৰ কোনটোৱে মোক বেছি প্ৰভাৱিত কৰিছিল। মই নদীৰ কাষৰ এটা অকলশৰীয়া ঠাইৰ সন্ধানত গৈছিলো আৰু তাত মই মোৰ জীৱনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে দেখিছিলো- মাংস। তাত বেকাৰীৰ পিঠাও আছিল। মই এইটো ভাল পোৱা নাছিলোঁ। ছাগলীৰ মাংস চামৰাৰ দৰে কঠিন আছিল। মই কেৱল এইটো খাব নোৱাৰিলোঁ। মই অসুস্থ আছিলোঁ আৰু খোৱা এৰিব লগা হৈছিল। তাৰ পিছত মোৰ ৰাতিটো বৰ বেয়া আছিল। এটা ভয়ংকৰ দুঃস্বপ্নই মোক আতংকিত কৰিছিল। যেতিয়াই মই শুবলৈ নামি যাওঁ তেতিয়াই এনে লাগে যেন এটা জীৱিত ছাগলী মোৰ ভিতৰলৈ সোমাই আহিছে আৰু মই অনুশোচনাৰে ভৰি পৰিছো। কিন্তু তেতিয়া মই নিজকে মনত পেলাই দিম যে মাংস খোৱাটো এটা কৰ্তব্য আছিল আৰু সেয়েহে অধিক প্ৰফুল্ল হৈ পৰিছিল।মোৰ বন্ধু সহজে হাৰ মানা মানুহ নাছিল। তেওঁ এতিয়া মাংসৰ সৈতে বিভিন্ন সুস্বাদু খাদ্য ৰান্ধিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল, আৰু পোছাক যোৰ পৰিপাটিকৈ পিন্ধিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। আৰু খোৱাৰ বাবে, নদীৰ নিৰ্জন ঠাইখিনি বাছনি কৰা হোৱা নাছিল, কিন্তু এটা ৰাজ্যিক ঘৰ, ইয়াৰ ডাইনিং হল, আৰু মেজ আৰু চকী, যাৰ বিষয়ে মোৰ বন্ধুৱে তাত মুখ্য ৰান্ধনীৰ সৈতে মিত্ৰতা কৰি ব্যৱস্থা কৰিছিল। এই টোপটোৱে ইয়াৰ প্ৰভাৱ পেলাইছিল। মই পিঠাৰ প্ৰতি মোৰ অপছন্দ ৰক্ষা কৰিছিলো, ছাগলীবোৰৰ প্ৰতি মোৰ সহানুভূতিৰ শপত খাইছিলোঁ, আৰু মাংসৰ ব্যঞ্জনৰ সোৱাদ পাইছিলো, যদি মাংসৰ নহয়। এইটো প্ৰায় এবছৰ ধৰি চলিছিল।কিন্তু আধা ডজনতকৈ অধিক মাংস-ভোজ একেবাৰে উপভোগ কৰা হোৱা নাছিল, কিয়নো ৰাজ্যিক ঘৰটো প্ৰতিদিনে উপলব্ধ নাছিল, আৰু সঘনাই ব্যয়বহুল সুস্বাদু মাংস-ব্যঞ্জন প্ৰস্তুত কৰাত স্পষ্ট অসুবিধা হৈছিল। এই 'সংস্কাৰৰ' বাবে পৰিশোধ কৰিবলৈ মোৰ ওচৰত কোনো ধন নাছিল। সেয়েহে মোৰ বন্ধুৱে সদায় উপায়টো বিচাৰি উলিয়াব লাগিছিল। তেওঁ এইটো ক'ত পাইছিল মোৰ কোনো জ্ঞান নাছিল। কিন্তু এইটো তেওঁ কৰিছিল বুলি বিচাৰি উলিয়াওক, কিয়নো তেওঁ মোক মাংস খোৱা লৈ পৰিৱৰ্তন কৰিবলৈ আগ্ৰহী আছিল। কিন্তু আনকি তেওঁৰ সামৰ্থ্য সীমিত হ'ব লাগিব, আৰু সেয়েহে এই ভোজবোৰ অতি কম হ'ব লাগিব। যেতিয়াই মই এই গোপন ভোজবোৰত লিপ্ত হোৱাৰ সুযোগ পাইছিলো, ঘৰত ৰাতিৰ আহাৰ প্ৰশ্নৰ বাহিৰত আছিল।মোৰ মায়ে স্বাভাৱিকতে মোক আহি মোৰ খাদ্য গ্ৰহণ কৰিবলৈ ক'ব আৰু মই কিয় খাব নিবিচাৰো তাৰ কাৰণ জানিব বিচাৰিব। মই তাইক ক'ম, "আজি মোৰ কোনো ভোক নাই; মোৰ হজমীকৰণত কিবা সমস্যা আছে।" এইটো সংকোচন অবিহনে নাছিল যে মই এই অজুহাতবোৰ উদ্ভাৱন কৰিছিলো। মই জানিছিলো যে মই মিছা কৈছো, আৰু মোৰ মাক মিছা কৈছো। মই এইটোও জানিছিলো যে, যদি মোৰ মা আৰু দেউতাই মোৰ মাংস খোৱা হোৱাৰ বিষয়ে জানিব পাৰে, তেন্তে তেওঁলোক গভীৰভাৱে হতবাক হ'ব। এই জ্ঞানে মোৰ হৃদয়ত কামুৰি আছিল। সেয়েহে মই নিজকে এইদৰে কৈছিলোঁ: "যদিও মাংস খোৱাটো অত্যাৱশ্যকীয়, আৰু দেশত খাদ্য 'সংস্কাৰ' কৰাটোও অত্যাৱশ্যকীয়, তথাপিও মাংস নোখোৱাতকৈ নিজৰ দেউতাক আৰু মাকক প্ৰতাৰণা কৰা আৰু মিছা কোৱাটো বেয়া।সেয়েহে, তেওঁলোকৰ জীৱনকালত, মাংস খোৱাটো প্ৰশ্নৰ বাহিৰত থাকিব লাগিব। যেতিয়া তেওঁলোক আৰু নাথাকে আৰু মই মোৰ স্বাধীনতা বিচাৰি পাওঁ, মই মুকলিকৈ মাংস খাম, কিন্তু সেই মুহূৰ্তটো অহালৈকে মই ইয়াৰ পৰা বিৰত থাকিম।" এই সিদ্ধান্তটো মই মোৰ বন্ধুক জনাইছিলো, আৰু তেতিয়াৰ পৰা মই কেতিয়াও মাংসলৈ ঘূৰি যোৱা নাই।মোৰ মা-দেউতাই কেতিয়াও নাজানিছিল যে তেওঁলোকৰ দুজন পুত্ৰ মাংস খোৱা লোক হৈ পৰিছে। মই মা-দেউতাক মিছা নক'বলৈ মোৰ ইচ্ছাৰ বিশুদ্ধতাৰ পৰা মাংস আঁতৰাই দিছিলো, কিন্তু মই মোৰ বন্ধুৰ সংগ কৰ্তন কৰা নাছিলোঁ। তেওঁক সংস্কাৰ কৰাৰ বাবে মোৰ উৎসাহ মোৰ বাবে ধ্বংসাত্মক প্ৰমাণিত হৈছিল আৰু সকলো সময়তে মই এই সত্যটোৰ বিষয়ে সম্পূৰ্ণৰূপে অজ্ঞান হৈ আছিলো।
একেটা কোম্পানীয়ে মোক মোৰ পত্নীৰ প্ৰতি বিশ্বাসহীনতালৈ লৈ গৈছিল। কিন্তু মই মোৰ দাঁতৰ ছালৰ দ্বাৰা ৰক্ষা পৰিছিলো। মোৰ বন্ধুৱে এবাৰ মোক এটা পতিতালয়লৈ লৈ গৈছিল। তেওঁ মোক প্ৰয়োজনীয় নিৰ্দেশনাদি পঠিয়াইছিল। এই সকলোবোৰ পূৰ্বনিৰ্ধাৰিত আছিল। বিলখন ইতিমধ্যে পৰিশোধ কৰা হৈছিল। মই পাপত সোমাই গলো, কিন্তু ঈশ্বৰে তেওঁৰ অসীম দয়াত মোক নিজৰ বিৰুদ্ধে সুৰক্ষা দিছিল। এই অপকাৰৰ গুহাটোত মই প্ৰায় অন্ধ আৰু বোবা হৈ পৰিছিলো। মই মহিলা গৰাকীৰ বিছনাত বহিছিলোঁ, কিন্তু মই কথা পতা বন্ধ কৰিছিলোঁ। তাই স্বাভাৱিকতে মোৰ সৈতে ধৈৰ্য্য হেৰুৱাইছিল, আৰু মোক দুৱাৰখন দেখুৱাইছিল, গালি আৰু অপমানৰ সৈতে। মই তেতিয়া অনুভৱ কৰিছিলোঁ যেন মোৰ পুৰুষত্ব আঘাতপ্ৰাপ্ত হৈছে, আৰু লাজৰ বাবে মাটিত ডুব যাব বিচাৰিছিলোঁ। কিন্তু তেতিয়াৰ পৰাই মোক ৰক্ষা কৰাৰ বাবে মই ঈশ্বৰক ধন্যবাদ জনাইছো। মই মোৰ জীৱনত আৰু চাৰিটা একে ধৰণৰ ঘটনা মনত পেলাব পাৰোঁ, আৰু সেইবোৰৰ বেছিভাগতে মোৰ সৌভাগ্য, মোৰ ফালৰ পৰা কোনো প্ৰচেষ্টাৰ সলনি, মোক ৰক্ষা কৰিছিল। কঠোৰভাৱে নৈতিক দৃষ্টিকোণৰ পৰা, এই সকলোবোৰ অনুষ্ঠানক নৈতিক ত্ৰুটি হিচাপে গণ্য কৰিব লাগিব, কিয়নো শাৰীৰিক আকাংক্ষা আছিল, আৰু ই কাৰ্য্যটোৰ দৰেই ভাল আছিল।কিন্তু সাধাৰণ দৃষ্টিকোণৰ পৰা, শাৰীৰিকভাৱে পাপ কৰাৰ পৰা ৰক্ষা পৰা এজন ব্যক্তিক ৰক্ষা কৰা বুলি গণ্য কৰা হয়। আৰু মই কেৱল সেই অৰ্থত হে ৰক্ষা পাইছিলো। কিছুমান কাৰ্য্য আছে যাৰ পৰা পলায়ন হৈছে পলাই যোৱা মানুহজন আৰু তেওঁৰ বিষয়ে দুয়োৰে বাবে ঈশ্বৰপ্ৰেৰণ।
মানুহজনে, সত্যতাৰ চেতনা ঘূৰাই পোৱাৰ লগে লগে, পলায়নৰ বাবে ঈশ্বৰৰ দয়াৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞ। যিহেতু আমি জানো যে এজন ব্যক্তিয়ে প্ৰায়ে প্ৰলোভনৰ সন্মুখীন হয়, তেওঁ যিমানেই নকওঁক কিয়, আমি এইটোও জানো যে দৈৱশক্তিয়ে প্ৰায়ে তেওঁক মধ্যস্থতা কৰি সহায় কৰে আৰু নিজৰ স্বত্বেও তেওঁক ৰক্ষা কৰে।
এই সকলোবোৰ কেনেকৈ ঘটিব- এজন মানুহ কিমান দূৰ মুক্ত আৰু পৰিস্থিতিৰ প্ৰাণী কিমান দূৰলৈ- কিমান দূৰ মুক্ত ইচ্ছা শক্তি ৰৈ যায় আৰু ঘটনাস্থলীত ভাগ্য ক'ত প্ৰৱেশ কৰে- এই সকলোবোৰ এক ৰহস্য আৰু ৰহস্য হৈ থাকিব।কিন্তু কাহিনীটোৰ সৈতে আগবাঢ়িযাবলৈ। আনকি এইটো মোৰ বন্ধুৰ সংগৰ দুষ্টতাৰ প্ৰতি মোৰ চকু মুকলি কৰাৰ পৰা বহু দূৰত আছিল। সেয়েহে মোৰ বাবে আৰু বহুতো তিতা অভিজ্ঞতাৰ মজুত আছিল, যেতিয়ালৈকে মোৰ চকুদুটা প্ৰকৃততে তেওঁৰ কিছুমান ত্ৰুটিৰ প্ৰত্যক্ষ প্ৰদৰ্শনৰ দ্বাৰা মুকলি কৰা নাছিল। কিন্তু পিছত তেওঁলোকৰ ভিতৰত, যিহেতু আমি কালানুক্ৰমিকভাৱে আগবাঢ়ি আছোঁ। অৱশ্যে, এটা কথা মই এতিয়া উল্লেখ কৰিব লাগিব, কিয়নো ই একে সময়ৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। মোৰ পত্নীৰ সৈতে মোৰ পাৰ্থক্যৰ এটা কাৰণ নিঃসন্দেহে এই বন্ধুজনৰ সংগ আছিল। মই এজন নিষ্ঠাৱান আৰু ঈৰ্ষান্বিত স্বামী আছিলোঁ, আৰু এই বন্ধুজনে মোৰ পত্নীৰ বিষয়ে মোৰ সন্দেহৰ শিখা কঢ়িয়াই আনিছিল।মই কেতিয়াও তেওঁৰ সত্যতাক সন্দেহ কৰিব পৰা নাছিলো। আৰু মই কেতিয়াও নিজকে ক্ষমা কৰা নাই যাৰ হিংসাৰ বাবে মই প্ৰায়ে মোৰ পত্নীক তেওঁৰ তথ্যৰ ওপৰত কাম কৰি বেদনা দিয়াৰ বাবে দোষী হৈছো। সম্ভৱতঃ কেৱল এগৰাকী হিন্দু পত্নীয়েহে এই কষ্টবোৰ সহ্য কৰিব, আৰু সেয়েহে মই মহিলাগৰাকীক সহিষ্ণুতাৰ অৱতাৰ হিচাপে গণ্য কৰিছো।এজন সেৱকে ভুলকৈ সন্দেহ কৰিলে তেওঁৰ চাকৰিটো এৰি দিব পাৰে, একেটা কাৰণতে তেওঁৰ পুত্ৰই তেওঁৰ দেউতাকৰ ছাঁদ এৰি যাব পাৰে আৰু এজন বন্ধুৱে বন্ধুত্বৰ অন্ত পেলাব পাৰে। পত্নীয়ে, যদি তাই তাইৰ স্বামীক সন্দেহ কৰে, চুপ থাকিব, কিন্তু যদি স্বামীয়ে তাইক সন্দেহ কৰে, তেন্তে তাই ধ্বংস হৈ গৈছে। তাই ক'লৈ যাব? এগৰাকী হিন্দু পত্নীয়ে আইন-আদালতত বিবাহ বিচ্ছেদ বিচাৰিব নোৱাৰে। আইনৰ তাইৰ বাবে কোনো প্ৰতিকাৰ নাই। আৰু মই কেতিয়াও মোৰ পত্নীক সেই হতাশালৈ লৈ যোৱাৰ বাবে নিজকে পাহৰিব বা ক্ষমা কৰিব নোৱাৰো। সন্দেহৰ কেঙ্কাৰটো কেৱল তেতিয়াহে নিহিত হৈছিল যেতিয়া মই অহিংসা৬ ক ইয়াৰ সকলো বিয়েৰিংত বুজি পাইছিলো। মই তেতিয়া ব্ৰহ্মচৰ্য৭ ৰ মহিমা দেখিছিলোঁ আৰু অনুভৱ কৰিছিলো যে পত্নী স্বামীৰ বন্ধন দাস নহয়, কিন্তু তেওঁৰ সঙ্গী আৰু তেওঁৰ সহায়ক, আৰু তেওঁৰ সকলো আনন্দ আৰু দুখত সমান সঙ্গী - স্বামীৰ দৰে মুক্ত তাইৰ নিজৰ পথ বাছনি কৰিবলৈ। যেতিয়াই মই সন্দেহ আৰু সন্দেহৰ সেই অন্ধ দিনবোৰৰ কথা চিন্তা কৰোঁ, মই মোৰ মূৰ্খতা আৰু মোৰ কামুক নিষ্ঠুৰতাৰ প্ৰতি ঘৃণাৰে ভৰি পৰোঁ, আৰু মই মোৰ বন্ধুৰ প্ৰতি মোৰ অন্ধ ভক্তিক দুখ কৰোঁ।অহিংসাৰ অৰ্থ হৈছে আক্ষৰিক ভাৱে আঘাত নোহোৱা, অহিংসা। ৭. ব্ৰহ্মচৰ্য মানে আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে আক্ষৰিক ভাৱে ঈশ্বৰৰ ওচৰলৈ যোৱা আচৰণ। ইয়াৰ কাৰিকৰী অৰ্থ হৈছে আত্ম-সংযম, বিশেষকৈ যৌন অঙ্গৰ ওপৰত নিপুণতা।
৮
চুৰি কৰা আৰু প্ৰায়শ্চিত্ত কৰা
মই এতিয়াও এই মাংস খোৱাৰ সময়ছোৱাত মোৰ কিছুমান বিফলতাৰ বিষয়ে আৰু ইয়াৰ আগৰ সময়ৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কৰিব লাগিব, যিবোৰ মোৰ বিবাহৰ আগৰ বা তাৰ পিছতে হয়। এজন আত্মীয় আৰু মই ধূমপান কৰিবলৈ ভাল পাইছিলো। এনে নহয় যে আমি ধূমপানত কোনো ভাল দেখিছিলো, বা চিগাৰেটৰ গোন্ধত আকৰ্ষিত হৈছিলোঁ। আমি কেৱল আমাৰ মুখৰ পৰা ধোঁৱাৰ ডাৱৰ নিৰ্গত কৰাত এক প্ৰকাৰৰ আনন্দৰ কল্পনা কৰিছিলো। মোৰ খুৰাকৰ অভ্যাস আছিল, আৰু যেতিয়া আমি তেওঁক ধূমপান কৰা দেখিছিলো, আমি ভাবিছিলো যে আমি তেওঁৰ উদাহৰণটো নকল কৰা উচিত। কিন্তু আমাৰ ওচৰত টকা নাছিল। গতিকে আমি মোৰ খুৰাৰ দ্বাৰা পেলাই দিয়া চিগাৰেটৰ ষ্টাম্প বোৰ চুৰি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ। অৱশ্যে ষ্টাম্পবোৰ সদায়উপলব্ধ নাছিল, আৰু বেছি ধোঁৱাও নিৰ্গত কৰিব পৰা নাছিল।গতিকে আমি ভাৰতীয় চিগাৰেট ক্ৰয় কৰিবলৈ চাকৰিয়ালৰ পকেট মানিৰ পৰা তামোল চুৰি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ। কিন্তু প্ৰশ্নটো আছিল তেওঁলোকক ক'ত ৰাখিব লাগে। আমি অৱশ্যে জ্যেষ্ঠসকলৰ উপস্থিতিত ধূমপান কৰিব পৰা নাছিলো।আমি এই চুৰি কৰা তামোলবোৰত কেইসপ্তাহমানৰ বাবে কেনেবাকৈ পৰিচালনা কৰিছিলো। ইয়াৰ মাজতে আমি শুনিছিলো যে এটা নিৰ্দিষ্ট উদ্ভিদৰ ডাল ছিদ্ৰযুক্ত আছিল আৰু চিগাৰেটৰ দৰে ধূমপান কৰিব পাৰি। আমি তেওঁলোকক পাইছিলো আৰু এনেধৰণৰ ধূমপান আৰম্ভ কৰিছিলো। কিন্তু আমি এনেধৰণৰ বস্তুত সন্তুষ্ট হোৱাৰ পৰা বহু দূৰত আছিলো। আমাৰ স্বাধীনতাৰ অভাৱ উগ্ৰ বেদনা হ'বলৈ ধৰিলে। এইটো অসহনীয় আছিল যে আমি জ্যেষ্ঠসকলৰ অনুমতি অবিহনে একো কৰিব নোৱাৰিব লাগে। অৱশেষত, সম্পূৰ্ণ বিতৃষ্ণাৰে, আমি আত্মহত্যা কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিলো । কিন্তু আমি এইটো কেনেকৈ কৰিম? আমি ক'ৰ পৰা বিহ পাম? আমি শুনিছিলো যে ধতুৰাৰ বীজ বোৰ এটা কাৰ্যকৰী বিষ আছিল। আমি এই বীজবোৰৰ সন্ধানত জংঘললৈ গৈছিলো, আৰু সেইবোৰ পাইছিলো। সন্ধিয়াটো শুভ সময় বুলি ভবা হৈছিল। আমি কেদাৰজী মন্দিৰলৈ গৈছিলোঁ, মন্দিৰৰ চাকিত ঘিউ দিছিলোঁ, দৰ্শন কৰিছিলো আৰু তাৰ পিছত এটা অকলশৰীয়া কোণ বিচাৰিছিলোঁ। কিন্তু আমাৰ সাহসে আমাক বিফল কৰিছিল। অনুমান কৰি আমাক লগে লগে হত্যা কৰা হোৱা নাছিল? আৰু নিজকে হত্যা কৰাৰ ভাল কি আছিল? কিয় স্বাধীনতাৰ অভাৱ ৰখা নহয়? কিন্তু তথাপিও আমি দুটা বা তিনিটা বীজ গিলিছিলো। আমি আৰু অধিক ল'বলৈ সাহস কৰা নাছিলোঁ। আমি দুয়োজনে মৃত্যুৰ লাজত যুঁজিছিলোঁ, আৰু নিজকে ৰচনা কৰিবলৈ ৰামজী মন্দিৰলৈ যোৱাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিলো, আৰু আত্মহত্যাৰ চিন্তাক খাৰিজ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিলো।মই উপলব্ধি কৰিছিলো যে আত্মহত্যা কৰাটো সিমান সহজ নহয় যিমান চিন্তা কৰা যায়। আৰু তেতিয়াৰ পৰা, যেতিয়াই মই কোনোবাই আত্মহত্যাৰ ভাবুকি দিয়াৰ কথা শুনিছোঁ, ই মোৰ ওপৰত সামান্য বা কোনো প্ৰভাৱ পেলাব পৰা নাছিল।। আত্মহত্যাৰ চিন্তাৰ ফলস্বৰূপে আমি দুয়োজনে চিগাৰেটৰ ষ্টাম্প ধূমপান কৰা আৰু ধূমপানৰ উদ্দেশ্যে সেৱকৰ তাম চুৰি কৰাৰ অভ্যাসক বিদায় জনাইছিলো। মই ডাঙৰ হোৱাৰ পিছৰে পৰা, মই কেতিয়াও ধূমপান কৰিব বিচৰা নাই আৰু সদায়ে ধূমপানৰ অভ্যাসক বৰ্বৰ, লেতেৰা আৰু ক্ষতিকাৰক বুলি গণ্য কৰি আহিছো। মই কেতিয়াও বুজি পোৱা নাই যে গোটেই পৃথিৱীত ধূমপানৰ বাবে কিয় এনে খং আছে।মই ধূমপান কৰা মানুহেৰে ভৰ্তি এটা কম্পাৰ্টমেণ্টত ভ্ৰমণ কৰিবলৈ সহ্য কৰিব নোৱাৰো। মোৰ শ্বাসৰুদ্ধ হৈ পৰিল। কিন্তু এই চুৰিতকৈ বহুত গুৰুতৰ আছিল যিটোৰ বাবে মই অলপ পিছত দোষী আছিলোঁ। মই বাৰ বা তেৰ বছৰ বয়সত তামবোৰ চুৰি কৰিছিলো, সম্ভৱতঃ কম। আনটো চুৰি মই পোন্ধৰ বছৰ বয়সত সংঘটিত হৈছিল। এই ক্ষেত্ৰত মই মোৰ মাংস খোৱা ভায়েকৰ বাহুৰ পৰা অলপ সোণ চুৰি কৰিছিলো।
এই ভাইজনে প্রায় পঁচিশ টকা মোক ধাৰলৈ দি গৈছিল। তেওঁৰ বাহুত কঠিন সোণৰ এটা বাজু বা কেয়ুৰ আছিল। ইয়াৰ পৰা অলপ কেচিৰে কাটি লোৱাটো কঠিন নাছিল। ঠিক আছে, এইটো কৰা হৈছিল, আৰু ঋণ পৰিষ্কাৰ কৰা হৈছিল। কিন্তু এইটো মই সহ্য কৰিব পৰাতকৈ বেছি হৈ পৰিছিল।
মই আকৌ কেতিয়াও চুৰি নকৰাৰ সংকল্প লৈছিলো। মই মোৰ দেউতাৰ ওচৰত এইটো স্বীকাৰ কৰিবলৈও মন স্থিৰ কৰিছিলো। কিন্তু মই কথা ক'বলৈ সাহস কৰা নাছিলো। এইটো নহয় যে মই মোৰ দেউতাই মোক মাৰপিট কৰিব বুলি ভয় কৰিছিলোঁ। নহয়। মোৰ মনত নাই যে তেওঁ কেতিয়াও আমাৰ কাকো নামাৰিছিল। মই তেওঁক সৃষ্টি কৰিব লগা বেদনাৰ বাবে ভয় কৰিছিলো। কিন্তু মই অনুভৱ কৰিছিলো যে বিপদৰ দায়িত্বটো নিজেই লোৱা উচিত; যে পৰিষ্কাৰ স্বীকাৰোক্তি অবিহনে পৰিষ্কাৰ কৰিব নোৱাৰি। মই অৱশেষত স্বীকাৰোক্তিটো লিখিবলৈ, মোৰ দেউতাকৰ ওচৰত দাখিল কৰিবলৈ আৰু তেওঁৰ ক্ষমা বিচাৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লৈছিলো। মই এই সম্পৰ্কত এখিলা কাগজত লিখিছিলো আৰু নিজেই তেওঁৰ হাতত দিছিলো। এই টোকাটোত মই কেৱল মোৰ দোষ স্বীকাৰ কৰাই নহয়, কিন্তু মই ইয়াৰ বাবে পৰ্যাপ্ত শাস্তি বিচাৰিছিলো, আৰু মোৰ অপৰাধৰ বাবে নিজকে শাস্তি নিদিবলৈ তেওঁক অনুৰোধ কৰি বন্ধ কৰিছিলো। মই ভৱিষ্যতে কেতিয়াও চুৰি নকৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিলো। মই স্বীকাৰোক্তিটো মোৰ দেউতাক দিয়াৰ লগে লগে কঁপি আছিলোঁ। তেওঁ তেতিয়া ডাঙৰ ঘা ওলোৱা ৰোগত ভুগি আছিল আৰু শৰ্যাশায়ী অৱস্থাত আছিল। তেওঁৰ বিচনাখন এখন সাধাৰণ কাঠৰ তক্তা আছিল। মই তেওঁক টোকাটো দিছিলোঁ আৰু তক্তাখনৰ বিপৰীতে বহিছিলো। সি এইখন পঢ়িছিল, আৰু মুকুতাৰ দৰে তেখেতৰ গালেৰে নিগৰি অহা চকুপানীখিনি কাগজখনেৰে মোহাৰি তিয়াই পেলাইছিল । এক মুহূৰ্তৰ বাবে তেওঁ চিন্তাত চকু মুদি দিছিল আৰু তাৰ পিছত টোকাটো ছিঙি পেলাইছিল। ইয়াক পঢ়িবলৈ বহিছিল। সি পুনৰ শুই পৰিছিল। মইয়ো কান্দিছিলো। মই মোৰ দেউতাৰ যন্ত্ৰণা দেখিবলৈ পাইছিলো। যদি মই এজন চিত্ৰশিল্পী হ'লোহেঁতেন মই আজি গোটেই দৃশ্যটোৰ এখন ছবি আঁকিব পাৰিলোহেঁতেন।এইটো এতিয়াও মোৰ মনত ইমান স্পষ্ট। প্ৰেমৰ সেই মুকুতাৰ টোপালবোৰে মোৰ হৃদয় পৰিষ্কাৰ কৰিলে আৰু মোৰ পাপ ধুই পেলালে। কেৱল তেওঁহে জানিব পাৰে যিয়ে এনে প্ৰেমৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰিছে তেওঁহে জানিব পাৰে যে এইটো কি। স্তৱকটোত এইদৰে কোৱা হৈছে: " মাত্ৰ সেইজন ব্যক্তিয়েহে বেদনাৰ কথা বুজিব, যিয়ে প্ৰেমৰ তীৰৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হৈছে। সিহে এই শক্তিৰ কথা বুজিব।"
এয়া মোৰ বাবে অহিংসাৰ এটা বস্তু-পাঠ আছিল। তেতিয়া মই ইয়াত দেউতাৰ প্ৰেমৰ বাহিৰে আন একো পঢ়িব পৰা নাছিলো, কিন্তু আজি মই জানো যে এইটো বিশুদ্ধ অহিংসা আছিল। যেতিয়া এনে অহিংসা সৰ্বাত্মক হৈ পৰে, ই স্পৰ্শ কৰা সকলোবোৰ পৰিৱৰ্তন কৰে। ইয়াৰ শক্তিৰ কোনো সীমা নাই। এই ধৰণৰ উদাত্ত ক্ষমা মোৰ দেউতাৰ বাবে স্বাভাৱিক নাছিল। মই ভাবিছিলো যে তেওঁ খং কৰিব, কঠিন কথা ক'ব আৰু কপালত আঘাত কৰিব। কিন্তু তেওঁ ইমান শান্তিপূৰ্ণ আছিল, আৰু মই বিশ্বাস কৰোঁ যে এইটো মোৰ পৰিষ্কাৰ স্বীকাৰোক্তিৰ বাবে হৈছিল।এক পৰিষ্কাৰ স্বীকাৰোক্তি, আৰু পাপ পুনৰ কেতিয়াও নকৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰ সৈতে, যেতিয়া ইয়াক প্ৰাপ্ত কৰাৰ অধিকাৰ থকা ব্যক্তিৰ আগত আগবঢ়োৱা হয়, ই হৈছে এক বিশুদ্ধ প্ৰকাৰৰ অনুতাপ। মই জানো যে মোৰ স্বীকাৰোক্তিয়ে মোৰ দেউতাক মোৰ বিষয়ে সম্পূৰ্ণ সুৰক্ষিত অনুভৱ কৰাইছিল, আৰু মোৰ প্ৰতি তেওঁৰ মৰম জোখৰ বাহিৰেও বৃদ্ধি কৰিছিল।
আগলৈ------
পঢ়াৰ বাবে অশেষ ধন্যবাদ জনালো।
++++++++++++++++++++++++++++++++++
Please leave your valuable comment in the comment box and share the blog links with your friends .
