অসমৰ বানপানী সমস্যা : কাৰণ, প্ৰভাৱ আৰু সমাধানৰ সম্ভাৱনা।

             অসমৰ বানপানীৰ দৃশ্য ( সংগৃহীত)

        অসম এখন বানপানী-প্ৰৱণ ৰাজ্য। জন্মলগ্নৰে পৰা আমি প্ৰত্যক্ষ কৰি আহিছোঁ যে মথাউৰি ভগা, নদীৰ পাৰ এৰি পানী সোমোৱা, ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উপচি পৰা বাঢ়নী আৰু অতিবৃষ্টিৰ ফলত ৰাজ্যখনৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত বানপানী হয়। অসমৰ জ্বলন্ত সমস্যাসমূহৰ মাজত বানপানী অন্যতম। বাৰিষা কাল অৰ্থাৎ ‘আহাৰ’ মাহৰ পৰাই এই দুৰ্যোগে ৰূপ লয়। যদিও ই প্ৰাকৃতিক দুর্যোগ, ইয়াৰ তীব্ৰতা আৰু বিস্তৃতি বৃদ্ধি কৰাত আমাৰ মানুহৰ কুকৰ্মৰো যথেষ্ট অৰিহণা আছে।

বানপানীৰ মূল কাৰণসমূহ হ’ল—

১) নদ-নদীৰ গভীৰতা হ্ৰাস,

২) প্ৰৱল মৌচুমী বৰষুণ,

৩) নদীৰ দাঁতি-কাষৰ বনভূমি ধ্বংস, আৰু

৪) ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ ধাৰণক্ষমতা হ্ৰাস আৰু উপচি পৰা পানী।

কাৰণসমূহৰ বিশ্লেষণ :

১) নদ-নদীৰ গভীৰতা হ্ৰাস :

      অসমৰ মানচিত্ৰত নদ-নদীৰ জাল বিস্তৃত। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ লগত উত্তৰৰ পৰা ৫৭খন আৰু দক্ষিণৰ পৰা ৩৩খন উপনৈ যোগ হৈ মুঠ ৯০খন নদী আছে। বাৰিষাৰ প্ৰৱল বৰষুণত এই নদ-নদী পানীৰে উপচি পৰে আৰু বিস্তীৰ্ণ অঞ্চল বোৰাই পেলায়। ইয়াৰ মুখ্য কাৰণ হ’ল নদীৰ গভীৰতা হ্ৰাস। মানুহৰ কুকৰ্মই ইয়াত মুখ্য ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছে—কল-কাৰখানাৰ তৈলজাতীয় পদাৰ্থ, অপচনশীল প্লাষ্টিক, গৃহনিৰ্মাণৰ পেলনীয়া সামগ্ৰী আদি নদীত পেলোৱাৰ ফলত নদীৰ তলিত এইবোৰ জমা হয়। ইয়াৰ লগত পলস আৰু বালি মিলি বালিচাপৰিৰ সৃষ্টি কৰে। লগতে, খহনীয়া ৰোধ কৰিবলৈ প্ৰায়ে ব্যৱহাৰ কৰা পাৰ্কিউপাইন পদ্ধতিৰ পকা খুটাবোৰেও পানীৰ সোঁত সলাই বালি জমা হোৱাত সহায় কৰে। ফলত নদীৰ গভীৰতা দিনে দিনে কমি আহিছে।

২) প্ৰৱল মৌচুমী বৰষুণ :

    জেঠ মাহ সোমোৱাৰ লগে লগে মৌচুমী বায়ু অসমত প্ৰৱেশ কৰে আৰু নেৰানেপেৰা বৰষুণ আৰম্ভ হয়। অতি বৃষ্টিপাতে খাল-বিল, নদ-নদী আৰু পথাৰসমূহ পানীৰে পৰিপূৰ্ণ কৰি বিস্তীৰ্ণ অঞ্চল বোৰাই পেলায়। লগতে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উফন্দি উঠা পানীয়ে দাঁতি-কাষৰীয়া অঞ্চল প্লাৱিত কৰে। এই প্ৰাকৃতিক পৰিঘটনাই বানপানীৰ মূল সূত্ৰপাত ঘটায় যদিও মানৱীয় কাৰণে ইয়াৰ মাত্ৰা বহুগুণে বৃদ্ধি কৰে।

৩) নদীৰ দাঁতি-কাষৰ বনধ্বংস :

     গছ-গছনিৰ শিপাই মাটি সাৱটি ধৰি ৰাখে। নদীৰ পাৰত উদ্ভিদ থাকিলে পাৰ কোমল নহৈ টান হৈ থাকে আৰু পানী বঢ়া বা কমাৰ সময়ত খহি নপৰে। কিন্তু বন ধ্বংস হ’লে পাৰৰ মাটি সহজে খহি নদীত পৰে, যাৰ ফলত নদীৰ গভীৰতা কমি যায় আৰু বানপানীৰ সম্ভাৱনা বাঢ়ে। গছ-গছনিয়ে পানীৰ বেগ কমাই দিয়ে । সেয়ে নদীৰ পাৰত বৃক্ষৰোপণ অতি প্ৰয়োজনীয়।

৪) ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ ধাৰণক্ষমতা হ্ৰাস :

        শদিয়াৰ পৰা ধুবুৰীলৈ বৈ অহা ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী আজিকালি পূৰ্বৰ তুলনাত বহু বিস্তৃত হৈ পৰিছে, কিন্তু ইয়াৰ গভীৰতা কমি গৈছে। পূৰ্বে অসমত জনসংখ্যা কম আছিল, বেছি খাল-বিল আৰু হাবি আছিল, যিয়ে বৰষুণৰ পানী ধৰি ৰাখিছিল। বৰ্তমান সেই বিলসমূহ পুতি ঘৰ-দালান সজা হৈছে, যাৰ ফলত অলপ বৰষুণতে পানী জমা হয়। লগতে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ মাজভাগত বালিচাপৰি গঢ় লৈ নদীয়ে সুঁতি সলাইছে। শদিয়াৰ পাৰঘাটৰ দূৰত্ব নব্বৈ দশকৰ আগতে প্ৰায় তিনি কিলোমিটাৰ আছিল, এতিয়া সেয়া তিনিগুণ হৈ পৰিছে। পাগলাদিয়া, দিহিং আদি উপনৈৰ সংগমস্থল হোৱাৰ বাবেও ই বহল হৈছে, কিন্তু খহনীয়া আৰু পলস থিতাপি লোৱাৰ বাবে নদীখনৰ আগৰ গভীৰতা আজি নাই।

সমাধানৰ দিশ (ইতিবাচক আৰু কাৰ্যকৰী পন্থা)

     বানপানী সম্পূৰ্ণৰূপে ৰোধ কৰা অসম্ভৱ যদিও বৈজ্ঞানিক, সামাজিক আৰু দীৰ্ঘম্যাদী পৰিকল্পনাৰে ইয়াৰ প্ৰভাৱ বহু পৰিমাণে হ্ৰাস কৰিব পাৰি। ইয়াৰ বাবে চৰকাৰী পদক্ষেপৰ লগতে ৰাইজৰ সচেতনতাও অত্যাৱশ্যক।

১) বৈজ্ঞানিক পদ্ধতিৰে নদী খনন (Dredging) আৰু মথাউৰি নিৰ্মাণ :

    ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু মুখ্য উপনৈসমূহৰ গভীৰতা বৃদ্ধি কৰিবলৈ নিয়মীয়াভাৱে খনন কাৰ্য চলাব লাগে। খননৰ সময়ত উলিওৱা বালি-পলস সঠিকভাৱে কৃষি বা ঔদ্যোগিক কামত ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। দুয়োপাৰে মথাউৰি নিৰ্মাণ কৰিব লাগে। মথাউৰিৰ পানীৰ ফালৰ পাৰখণ্ডখন কমেও তিনি ফুট তললৈ বৈজ্ঞানিক পদ্ধতিৰে (RCC বা ৰিভেটমেণ্ট) পকীকৰণ কৰিব লাগে, যাতে পানীয়ে খহাই নিব নোৱাৰে।

২) জলাশয় বা বিলসমূহ পুনৰুদ্ধাৰ :

   অসমৰ ডাঙৰ ডাঙৰ বিল (পুখুৰী, দখাৱৈ) সমূহ মাটিৰে পূটি দিয়া বন্ধ কৰি ইয়াক পুনৰ খনন কৰি প্ৰাকৃতিক জলাধাৰ হিচাপে গঢ়ি তোলা উচিত। এই বিলবোৰে বৰষুণৰ পানী ধৰি ৰাখি নদীৰ ওপৰৰ চাপ কমায় আৰু ভূমিগত পানীৰ স্তৰ (Water Table) বজাই ৰাখে।

৩) দাঁতি-কাষৰীয়া বৃক্ষৰোপণ আৰু বন সংৰক্ষণ :

ক) নদীৰ পাৰত বিশেষকৈ দ্ৰুতগতিত বাঢ়ি উঠা আৰু শিপা থকা স্থানীয় প্ৰজাতিৰ (যেনে- শিমলু, কদম, বৰগছ) গছ ৰোপন কৰিব লাগে।

খ) ৰাজ্যৰ প্ৰতিখন গাঁৱে নিজা ‘বৃক্ষ দিৱস’ পালন কৰি গছ ৰোপণ কৰাৰ লগতে আলপৈচান ধৰাৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে। ইয়াৰ লগতে গছ নিধন সম্পূৰ্ণৰূপে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ কঠোৰ আইন কাৰ্যকৰী কৰিব লাগে।

৪) আৱর্জনা পৰিচালনা আৰু নিষ্কাষণ ব্যৱস্থা :

ক) প্লাষ্টিক, পলিথিন আদি অপচনশীল পদাৰ্থ নদীত পেলোৱাত সম্পূৰ্ণ নিষেধাজ্ঞা আৰু জৰিমণা প্ৰণয়ন কৰিব লাগে।

খ)প্ৰতিটো ঘৰ সাজোতে অতি কমেও তিনি মিটাৰ প্ৰস্থৰ নলা খন্দাটো বাধ্যতামূলক কৰি মূল নলাৰ সৈতে সংযোগ কৰোৱাব লাগে, যাতে বৰষুণৰ পানী সহজে উলাই যাব পাৰে।

৫) বানপানী পূৰ্বনিৰ্ণয় (Floodplain Zoning) আৰু বসতি নিয়ন্ত্ৰণ :

 নদীৰ পাৰৰ কাষৰীয়া স্থান (বানপানী সম্ভাৱ্য অঞ্চল) চিনাক্ত কৰি, সেই অঞ্চলত স্থায়ী অট্টালিকা সজাত ৰোধ কৰিব লাগে। খেতি-বাতি বা অস্থায়ী ঘৰহে গঢ়িবলৈ অনুমতি দিব লাগে।

৬) আধুনিক মনিটৰিং আৰু দ্ৰুত সতৰ্ক ব্যৱস্থা :

         ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু উপনৈসমূহৰ পানীৰ স্তৰ নিয়মীয়াভাৱে জুখি পূৰ্বানুমান কৰা পদ্ধতি (Early Warning System) আধুনিকীকৰণ কৰিব লাগে। চেলুলাৰ নেটৱৰ্ক আৰু মোবাইল এপৰ মাধ্যমেৰে প্ৰতি ঘণ্টাত পানীৰ তথ্য প্ৰদান কৰিলে লোকসকল সাৱধান হ’ব পাৰে।

৭) দীৰ্ঘম্যাদী সমগ্ৰ পৰিকল্পনা (Master Plan) :

         অসমৰ সমস্যা সমাধান সম্পূৰ্ণৰূপে কেইটামান মাহ বা কেইটামান বছৰৰ কাম নহয়। সৰ্বানন্দ সোণোৱাল চৰকাৰে লোৱা ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দুয়োপাৰে পথ আৰু খননৰ সিদ্ধান্ত অতি প্ৰশংসনীয় আছিল। কিন্তু ইয়াক কাৰ্যকৰী কৰিবলৈ ২০-৩০ বছৰীয়া এটা স্বাধীন ‘ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা পৰিকল্পনা আয়োগ’ গঠন কৰি ৰাজনীতিৰ উৰ্দ্ধত এই কাম চলোৱা উচিত আছিল। কিন্তু দুৰ্ভাগ্য , সেইটো কাৰ্যকৰী হৈ নুঠিল।

উপসংহাৰ

      অসমৰ বানপানী সমস্যা অতি জটিল আৰু ইয়াক সম্পূৰ্ণৰূপে নাশ কৰা সম্ভৱ নহয়। কিন্তু মানুহৰ অৱহেলা, বন ধ্বংস আৰু অপচনশীল পদাৰ্থৰ বোজা যদি আমি কমাই আনিব পাৰোঁ, পৰিৱেশৰ প্ৰতি সচেতন হওঁ আৰু দীৰ্ঘম্যাদী বৈজ্ঞানিক পৰিকল্পনা গ্ৰহণ কৰোঁ, তেন্তে অৱশ্যে এই দুৰ্যোগৰ প্ৰভাৱ বহু পৰিমাণে হ্ৰাস পাব। প্ৰকৃতিয়ে আমাক যি দিয়ে, আমি সঠিক জ্ঞান আৰু দায়িত্ববোধেৰে তাৰ সৈতে খাপ খুৱাই চলিবই লাগিব। যদি চৰকাৰ আৰু ৰাইজ একত্ৰিত হওঁ, তেন্তে এক সুন্দৰ, নিৰাপদ আৰু বানপানী-মুক্ত অসম গঢ়াৰ সপোন সত্য হৈ পৰিব।

প্ৰৱন্ধটো পঢ়ি চোৱাৰ বাবে আপোনাক আন্তৰিক ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিলোঁ। 

🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲

সাম্প্ৰতিক সময়ত শিক্ষক দিৱস আৰু ইয়াৰ প্ৰাসংগিকতা। Teacher's Day and its Relevance in Recent times.

    সাম্প্ৰতিক সময়ত শিক্ষক দিৱস আৰু ইয়াৰ প্ৰাসংগিকতা।

  

আৰম্ভণি:

     প্ৰতি বছৰে ৫ ছেপ্টেম্বৰ দিনটো সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষতে অতি শ্ৰদ্ধা আৰু উৎসাহেৰে 'শিক্ষক দিৱস' হিচাপে পালন কৰা হয়। ভাৰতৰ প্ৰাক্তন ৰাষ্ট্ৰপতি, মহান শিক্ষাবিদ, পণ্ডিত তথা দাৰ্শনিক ড° সৰ্বপল্লী ৰাধাকৃষ্ণণৰ পবিত্ৰ জন্মজয়ন্তীক স্মৰণ কৰি এই দিনটো তেওঁৰ প্ৰতি সন্মান জনাই উৎসৰ্গা কৰা হৈছে।

আমাৰ ভাৰতীয় সংস্কৃতিত গুৰুক ঈশ্বৰতকৈও উচ্চ আসন দিয়া হৈছে। শাস্ত্ৰত উল্লেখ আছে:

"গুৰুৰ্ব্ৰহ্মা গুৰুৰ্বিষ্ণুঃ 

গুৰুৰ্দেৱো মহেশ্বৰঃ।

গুৰুঃ সাক্ষাৎ পৰম ব্ৰহ্ম তস্মৈ শ্ৰীগুৰৱে নমঃ॥"

অৰ্থাৎ, গুৰুৱেই ব্ৰহ্মা, গুৰুৱেই বিষ্ণু আৰু গুৰুৱেই ভগৱান শিৱ। গুৰুৱেই সাক্ষাৎ পৰম ব্ৰহ্ম, তেনে মহান গুৰুক মই প্ৰণাম জনাওঁ।

 বৰ্তমান একবিংশ শতিকাৰ দ্ৰুত পৰিৱৰ্তনশীল সময়ত, য’ত তথ্য প্ৰযুক্তি আৰু কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা (AI) ৰ দৰে আধুনিক ব্যৱস্থাই মানুহৰ জীৱন নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ লৈছে, তেনে সময়তো শিক্ষক দিৱস কেৱল এটা আনুষ্ঠানিক উদযাপন হৈ থকা নাই। বৰঞ্চ, বৰ্তমান সমাজত ইয়াৰ প্ৰাসংগিকতা পূৰ্বতকৈ বহু পৰিমাণে বৃদ্ধি পাইছে।

শিক্ষক দিৱসৰ ঐতিহাসিক পটভূমি: অধ্যয়ন কৰিলে পোৱা যায় -

ড° সৰ্বপল্লী ৰাধাকৃষ্ণণ যেতিয়া ১৯৬২ চনত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি হৈছিল, তেতিয়া তেওঁৰ কিছুমান ছাত্ৰ আৰু গুণমুগ্ধই তেওঁৰ জন্মদিনটো উদযাপন কৰিবলৈ অনুমতি বিচাৰিছিল। কিন্তু মহান মনৰ অধিকাৰী ৰাধাকৃষ্ণণে কৈছিল, "মোৰ জন্মদিনটো সুকীয়াকৈ উদযাপন কৰাৰ পৰিৱৰ্তে যদি ৫ ছেপ্টেম্বৰ দিনটো 'শিক্ষক দিৱস' হিচাপে পালন কৰা হয়, তেন্তে মই অধিক গৌৰৱবোধ কৰিম।" তেতিয়াৰে পৰা এই দিনটো আমাৰ সমাজ নিৰ্মাতা শিক্ষকসকলৰ অপৰিসীম ত্যাগ আৰু অৱদানক স্বীকৃতি জনোৱাৰ বাবে পালন কৰি অহা হৈছে।

আধুনিক যুগ আৰু পৰিৱৰ্তনশীল শিক্ষা ব্যৱস্থা:

বৰ্তমান সময়ত শিক্ষাৰ সংজ্ঞা আৰু পদ্ধতি বহুখিনি সলনি হৈছে। অতীতৰ ‘গুৰুকুল’ বা পৰম্পৰাগত শ্ৰেণীকোঠাৰ শিক্ষাদান পদ্ধতিৰ পৰা আহি আমি এতিয়া ডিজিটেল শিক্ষা, অনলাইন ক্লাছ আৰু ই-লাৰ্নিঙৰ যুগত ভৰি দিছোঁ। গুগল বা ইউটিউবৰ দৰে প্লেটফৰ্মত এতিয়া যিকোনো তথ্য পলকতে উপলব্ধ। কিন্তু তথ্য লাভ কৰা আৰু জ্ঞান আহৰণ কৰাৰ মাজত এক বিশাল পাৰ্থক্য আছে। ইণ্টাৰনেটে তথ্য দিব পাৰে, কিন্তু সেই তথ্যক জীৱনৰ সঠিক পথত কেনেকৈ ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে, তাৰ মৰ্যাদা কেৱল এজন শিক্ষকেহে শিকাব পাৰে। সেয়েহে, তথ্য বিস্ফোৰণৰ এই যুগত শিক্ষকৰ ভূমিকা হ্ৰাস পোৱা নাই, বৰঞ্চ তেওঁলোকৰ দায়িত্ব বহুগুণে বাঢ়িছে।

বৰ্তমান সমাজত শিক্ষক দিৱসৰ প্ৰাসংগিকতা:

বৰ্তমান সময়ত শিক্ষক দিৱস পালন কৰাৰ প্ৰাসংগিকতাক তলত দিয়া দিশসমূহৰ জৰিয়তে অনুধাৱন কৰিব পাৰি:

নৈতিকতা আৰু চৰিত্ৰ গঠনৰ প্ৰয়োজনীয়তা: 

বৰ্তমান সমাজত তীব্ৰ প্ৰতিযোগিতা আৰু বস্তুবাদী চিন্তাৰ প্ৰভাৱ বাঢ়ি গৈছে। এনে পৰিৱেশত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ মাজত নৈতিক মূল্যবোধ, সততা, দয়া আৰু মানৱীয়তাৰ দৰে গুণসমূহ হ্ৰাস পোৱা দেখা গৈছে। শিক্ষকসকলে কেৱল পাঠ্যপুথিৰ জ্ঞানেই নিদিয়ে, তেওঁলোকে শিশুৰ মনত সঠিক আৰু ভুলৰ পাৰ্থক্য বুজাই দিয়ে। এক সুস্থ সমাজ গঢ়িবলৈ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ চৰিত্ৰ গঠনত শিক্ষকৰ প্ৰাসংগিকতা আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ।

মানসিক সম্বল আৰু নিৰ্দেশনা (Mentorship): 

বৰ্তমান সময়ৰ কিশোৰ আৰু যুৱপ্ৰজন্ম বিভিন্ন ধৰণৰ মানসিক চাপ, হতাশা আৰু পৰীক্ষাৰ ভীতিৰ মাজত দিন কটাইছে। চচিয়েল মিডিয়াৰ এই কৃত্ৰিম পৃথিৱীখনত তেওঁলোকে প্ৰায়ে একাকীত্ব অনুভৱ কৰে। এনে সময়ত এজন শিক্ষকে কেৱল পঢ়ুওৱা ব্যক্তিজন হৈ নাথাকি এজন বন্ধু, দাৰ্শনিক আৰু পথ প্ৰদৰ্শকৰ (Mentor) ভূমিকা পালন কৰে। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক মানসিক সাহস দিয়া আৰু তেওঁলোকৰ আত্মবিশ্বাস ঘূৰাই অনাৰ ক্ষেত্ৰত শিক্ষকৰ বিকল্প নাই।

ডিজিটেল যুগত সঠিক পথ প্ৰদৰ্শন: 

ইণ্টাৰনেটত ভাল আৰু বেয়া দুয়ো ধৰণৰ উপাদানেই উপলব্ধ। অতি সহজে যুৱপ্ৰজন্ম বিপথে পৰিচালিত হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে। শিক্ষকসকলে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক প্ৰযুক্তিৰ সঠিক ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ আৰু চাইবাৰ জগতৰ কুফলসমূহৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ সজাগতা প্ৰদান কৰে।

ৰাষ্ট্ৰ নিৰ্মাণত ভূমিকা: 

 "দেশৰ ভৱিষ্যত শ্ৰেণীকোঠাতে গঢ়ি উঠে।" আজিৰ ছাত্ৰই যিহেতু কাইলৈ দেশৰ ভৱিষ্যত নাগৰিক, সেয়েহে তেওঁলোকক দেশৰ এজন সুনাগৰিক তথা দায়িত্বশীল ব্যক্তি হিচাপে গঢ়ি তোলাৰ সম্পূৰ্ণ দায়িত্ব শিক্ষকসকলৰ ওপৰত ন্যস্ত থাকে। এখন প্ৰগতিশীল দেশ গঠনৰ মূল খনিকৰ হ’ল শিক্ষকসকল।

শিক্ষক-ছাত্ৰৰ সম্পৰ্কৰ পুনৰ মূল্যায়ন:

বৰ্তমান সময়ত শিক্ষক আৰু ছাত্ৰৰ মাজৰ সম্পৰ্কটোত কিছু শিথিলতা অহা দেখা যায়। পুৰণি কালৰ সেই ‘গুৰু-শিষ্য’ৰ পবিত্ৰ সম্পৰ্ক আৰু পাৰস্পৰিক শ্ৰদ্ধাবোধ আধুনিকতাৰ ধামখুমীয়াত কৰবাত যেন হেৰাই যাব ধৰিছে। শিক্ষক দিৱসৰ এই দিনটোৱে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক নিজৰ শিক্ষকসকলৰ প্ৰতি থকা কৰ্তব্য আৰু শ্ৰদ্ধা প্ৰদৰ্শন কৰাৰ এক সুযোগ দিয়ে। ই সমান্তৰালভাৱে শিক্ষকসকলকো নিজৰ পবিত্ৰ বৃত্তিটোৰ প্ৰতি অধিক দায়বদ্ধ আৰু নিষ্ঠাবান হ’বলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰে।

সাম্প্ৰতিক প্ৰেক্ষাপটত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ কৰ্তব্য আৰু পৰামৰ্শ:

ডিজিটেল যুগৰ দ্ৰুত পৰিৱৰ্তনৰ মাজত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে নিজৰ শৈক্ষিক আৰু মানসিক বিকাশৰ বাবে কিছুমান গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশৰ প্ৰতি মনোযোগ দিয়াটো অত্যন্ত প্ৰয়োজনীয়। এই ক্ষেত্ৰত তলৰ পৰামৰ্শসমূহ উল্লেখ কৰিব পাৰি:

প্ৰযুক্তি আৰু শিক্ষকৰ মাজত ভাৰসাম্য ৰক্ষা: 

ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে মনত ৰখা উচিত যে গুগল বা ইউটিউব কেৱল তথ্যৰ উৎসহে, ই কেতিয়াও এজন শিক্ষকৰ বিকল্প হ’ব নোৱাৰে। প্ৰযুক্তিৰ পৰা তথ্য ল’লেও তাৰ সঠিক ব্যৱহাৰ আৰু বিশ্লেষণৰ বাবে সদায় শিক্ষকৰ মাৰ্গদৰ্শন গ্ৰহণ কৰা উচিত।

পাৰস্পৰিক শ্ৰদ্ধাবোধ আৰু বিনম্ৰতা: 

আধুনিকতাৰ নামত গুৰু-শিষ্যৰ মাজৰ মৰ্যাদাপূৰ্ণ সম্পৰ্ক যাতে নষ্ট নহয়, তাৰ প্ৰতি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকল সজাগ হ’ব লাগিব। শ্ৰেণীকোঠাতে হওক বা অনলাইন ক্লাছতে হওক, শিক্ষকৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা আৰু বিনম্ৰতা বজায় ৰখাটো শিক্ষাৰ প্ৰথম চৰ্ত।

মুক্ত মনেৰে যোগাযোগ (Open Communication): 

বৰ্তমান সময়ৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকল প্ৰায়ে কেৰিয়াৰ বা পৰীক্ষাৰ বাবে মানসিক চাপত ভোগে। এনে পৰিস্থিতিত নিজৰ মনৰ কথা বা সমস্যাবোৰ মনৰ ভিতৰত লুকুৱাই নাৰাখি শিক্ষকসকলৰ সৈতে মুক্তভাৱে আলোচনা কৰা উচিত। এজন শিক্ষকে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক আটাইতকৈ ভালকৈ বুজি পায় আৰু সঠিক সমাধান দিব পাৰে।

কেৱল নম্বৰ কেন্দ্ৰিক শিক্ষাৰ পৰা আঁতৰি অহা: 

ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে কেৱল পৰীক্ষাত নম্বৰ বা ৰেংক লাভ কৰাৰ বাবে নপঢ়ি, জ্ঞান অৰ্জন আৰু চৰিত্ৰ গঠনৰ বাবেহে অধ্যয়ন কৰা উচিত। শিক্ষকসকলে দিয়া জীৱনৰ নৈতিক শিক্ষাবোৰ নিজৰ ব্যক্তিগত জীৱনত প্ৰয়োগ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগে।

সামৰণি:

শিক্ষক দিৱস কেৱল এটা দিনৰ আনন্দ-উৎসৱ বা শিক্ষকক উপহাৰ দিয়াৰ মাজতে সীমাবদ্ধ থাকিব নালাগে। বৰ্তমান সময়ত ইয়াৰ প্ৰকৃত প্ৰাসংগিকতা হৈছে শিক্ষকৰ ত্যাগক অন্তৰেৰে স্বীকাৰ কৰা আৰু তেওঁলোকে দেখুওৱা সজ পথেৰে পৰিচালিত হোৱা। কাইলৈৰ সুন্দৰ পৃথিৱীখন নিৰ্মাণ কৰিবলৈ আমাক সদায় শিক্ষকৰ প্ৰয়োজন হ’ব। শিক্ষকসকল সমাজৰ মেৰুদণ্ড আৰু তেওঁলোকৰ মৰ্যাদা অক্ষুণ্ণ ৰখাটো আমাৰ প্ৰত্যেকৰে কৰ্তব্য। শিক্ষক দিৱসৰ প্ৰাসংগিকতা অতীতত আছিল, বৰ্তমানত আছে আৰু ভৱিষ্যতেও চিৰকাল থাকিব।

শাস্ত্ৰৰ আন এক বাণীৰে ক’বলৈ গ’লে— "অজ্ঞানতিমিৰান্ধস্য জ্ঞানাঞ্জনশলাকয়া। চক্ষুৰুন্মীলিতং য়েন তস্মৈ শ্ৰীগুৰৱে নমঃ॥" (যিজনে জ্ঞানৰূপী শলাকাৰে আমাৰ অজ্ঞানতাৰ অন্ধকাৰ দূৰ কৰি চকু মুকলি কৰি দিয়ে, সেই গুৰুক প্ৰণাম)। এই আধ্যাত্মিক আৰু সামাজিক সত্যৰ বাবেই শিক্ষক দিৱসৰ প্ৰাসংগিকতা অতীতত আছিল, বৰ্তমানত আছে আৰু ভৱিষ্যতেও চিৰকাল থাকিব।

🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴

 

কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা: মানৱ সভ্যতাৰ পুনৰ্নিৰ্মাণ নে আত্ম-বিনাশ ? Artificial Intelligence: Reconstruction or Self-Destruction of Human Civilization?

কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা: মানৱ সভ্যতাৰ পুনৰ্নিৰ্মাণ নে আত্ম-বিনাশ ?

১. ভূমিকা: যান্ত্ৰিক চেতনাৰ অভ্যুদয়

"আত্ম-বিনাশৰ পৰিৱৰ্তে পুনৰ্নিৰ্মাণৰ পথ: কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা আৰু সেউজীয়া শক্তিৰ সমন্বয়ে মানৱ সভ্যতাক এখন নতুন দিগন্তলৈ লৈ যাব পাৰে—যদি আমি ইয়াৰ নেতিবাচক ফলাফলবোৰৰ পৰা সাৱধান থাকোঁ।"

        

       মানৱ ইতিহাসৰ প্ৰতিটো প্ৰযুক্তিগত বিপ্লৱে সভ্যতাৰ গতিপথ সলনি কৰি আহিছে। অগ্নি আৱিষ্কাৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি চকা, বাষ্পীয় ইঞ্জিন, আৰু ইণ্টাৰনেটলৈকে—প্ৰতিটো আৱিষ্কাৰেই মানুহক প্ৰকৃতিৰ ওপৰত শক্তিশালী কৰি তুলিছিল। কিন্তু একবিংশ শতিকাৰ কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা (Artificial Intelligence) হৈছে এনে এক অভূতপূৰ্ব প্ৰযুক্তি, যিয়ে মানুহৰ চিন্তা আৰু সিদ্ধান্ত গ্ৰহণৰ ক্ষমতাক নকল কৰি সভ্যতাৰ আটাইতকৈ মৌলিক স্তম্ভটোকেই প্ৰত্যাহ্বান জনাইছে। ১৯৫৬ চনত ডাৰ্টমাউথ সম্মিলনত ‘Artificial Intelligence’ শব্দটোৰ জন্ম হৈছিল যদিও ২০২২ চনত OpenAI ৰ ChatGPT-ৰ আত্মপ্ৰকাশে ইয়াক সাধাৰণ মানুহৰ হাতৰ মুঠিলৈ আনিছে। আজি AI কেৱল এটা ‘সঁজুলি’ নহয়, ই এক ‘সহযাত্ৰী’ হৈ পৰিছে। কিন্তু এই সহযাত্ৰীৰ বুদ্ধি মানৱ নিয়ন্ত্ৰণৰ পৰা ওলাই গৈ নিজা লক্ষ্য স্থিৰ কৰি ল'ব পাৰিব নেকি ?—সেই উদ্বেগই [p(doom) বা ধ্বংসৰ সম্ভাৱনা] বিজ্ঞানী আৰু দাৰ্শনিকক একেৰাহে জাগ্ৰত কৰি ৰাখিছে।

২. শিক্ষাক্ষেত্ৰত AIৰ বৈপ্লৱিক প্ৰভাৱ আৰু বিপদ:

শিক্ষা ব্যৱস্থা হৈছে AI ৰ প্ৰভাৱৰ আটাইতকৈ স্পষ্ট আৰু সংবেদনশীল ক্ষেত্ৰ। ইয়াত AI য়ে দুয়োটা ধাৰৰ ফল দেখুৱাইছে—এফালেদি শিক্ষাৰ গুণগত মান উন্নীত কৰাত আশাৰ সঞ্চাৰ কৰিছে, আনফালেদি শিক্ষাৰ প্ৰকৃত উদ্দেশ্য অৰ্থাৎ ‘সমালোচনাত্মক চিন্তা’ক সংকটৰ সন্মুখীন কৰাৰ আশংকা প্ৰৱল কৰি তুলিছে।

সুযোগ (Opportunities):

 ক) ব্যক্তিগতকৃত শিক্ষণ (Personalized Learning): AI-চালিত প্লেটফৰ্মে (যেনে- Khanmigo, Duolingo প্লেটফৰ্ম) প্ৰতিজন শিক্ষাৰ্থীয়ে কিমান পটুতাৰে (Proficiency) পাঠ আয়ত্ত কৰিছে আৰু কিমান দ্ৰুতগতিত (Speed) আগবাঢ়িব পাৰে, সেই তথ্য বিশ্লেষণ কৰি AI-য়ে ব্যক্তিগত পাঠ্যক্ৰম প্ৰস্তুত কৰে। ই 'এক আকাৰ সকলোৰে বাবে’ (One-size-fits-all) পদ্ধতি ভাঙি পেলাইছে।

খ)প্ৰশাসনিক স্বয়ংক্ৰিয়কৰণ: মূল্যায়ন (Grading), উপস্থিতি, আৰু ৰিপৰ্ট তৈয়াৰ কৰাত AI য়ে শিক্ষকৰ সময় ৰাহি হোৱাত সহায় কৰে, যাৰ ফলত তেওঁলোকে ছাত্ৰৰ সৈতে সৃষ্টিশীল আৰু মানসিক বিকাশৰ কামত মনোনিৱেশ কৰিব আহৰি পায়।

গ)অসমৰ প্ৰেক্ষাপট: অসম চৰকাৰে একাদশ শ্ৰেণীৰ পৰা AI বিষয় আৰম্ভ কৰিছে । এইক্ষেত্ৰত গুগুল-ইউনিচেফৰ সহায়ত অসমীয়া ভাষাত 'Google AI Educator Series' উপলব্ধ কৰাইছে। IIT গুৱাহাটীয়ে ডাটা ছায়েন্সৰ পাঠ্যপুথি তৈয়াৰ কৰি স্থানীয় প্ৰতিভাৰ বিকাশত অগ্ৰণী ভূমিকা লৈছে। যিটো অসমৰ শিক্ষাৰ্থীসকলৰ বাবে অতি আশাব্যঞ্জক খবৰ।

আশংকা (Challenges):

ক) বৌদ্ধিক অলসতা (Cognitive Offloading): ChatGPTৰ দৰে Generative AI-ৰ সহজলভ্যতাই ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক আত্মসাৎকাৰী (Plagiarism) কৰি তুলিছে। [আত্মসাৎকাৰী" (Plagiarism) শব্দটো ইংৰাজী 'Plagiarism' ৰ অসমীয়া প্ৰতিশব্দ। সাধাৰণ অৰ্থত ই হ’ল অন্য কাৰোবাৰ লিখা, চিন্তা, গৱেষণা বা সৃষ্টিশীল কাম নিজৰ বুলি দাবী কৰা, মূল লিখকৰ অনুমতি নোলোৱাকৈ বা তেওঁৰ নাম উল্লেখ নকৰাকৈ ব্যৱহাৰ কৰাক বুজায়।] গৱেষণাত দেখা গৈছে যে AI-ৰ ওপৰত অধিক নিৰ্ভৰশীল ছাত্ৰসকলৰ সমস্যা সমাধানৰ দক্ষতা বহুখিনি কমি যাব পাৰে। কাৰণ আনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল হ'লে নিজৰ মগজু অকামিলা হৈ পৰাত প্ৰভাৱ পেলায়।

খ) ডিজিটেল বিভাজন (Digital Divide): অসমৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলত স্থিৰ ইন্টাৰনেট আৰু স্মাৰ্ট ডিভাইচৰ অভাৱে AI-ৰ সুবিধা অৰিহণা যোগোৱাত বাধা সৃষ্টি কৰিছে। ধনী আৰু দৰিদ্ৰ বিদ্যালয়ৰ মাজত ‘এআই বৈষম্য’ গঢ় লৈ উঠিব পাৰে।

গ) তথ্য সুৰক্ষা: শিক্ষাৰ্থীৰ সংবেদনশীল তথ্য (Biometrics) সংগ্ৰহ কৰা AI প্লেটফৰ্মবোৰ হেকিং আৰু অপব্যৱহাৰৰ উচ্চ আশংকাত আৱদ্ধ হৈ থাকে।

৩. কেৱল শিক্ষা নহয়: স্বাস্থ্য, অৰ্থনীতি আৰু যুদ্ধক্ষেত্ৰতো AI ৰ প্ৰভাৱ মনকৰিবলগীয়া:

কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাৰ স্পৰ্শ কেৱল শিক্ষাৰ মহলতে সীমাবদ্ধ নাথাকি সমাজৰ প্ৰতিটো অণু-পৰমাণুত প্ৰৱেশ কৰিব ধৰিছে।

ক) চিকিৎসা বিজ্ঞান: Google ৰ 'AlphaFold' প্ৰযুক্তিয়ে প্ৰ’টিনৰ গঠন অতিকৈ স্পষ্টভাৱে চিনাক্ত কৰি কঠিন ৰোগ (যেনে- কেঞ্চাৰ, এলঝাইমাৰ)ৰ ঔষধ আৱিষ্কাৰৰ সময় ১০ বছৰৰ পৰা কেইবামাহলৈ হ্ৰাস কৰাত সহায় কৰিছে। ইয়াৰোপৰি, AI-চালিত ৰবটিক চাৰ্জাৰী (যেনে- দা ভিঞ্চি চিষ্টেম)য়ে অতি সূক্ষ্ম অস্ত্ৰোপচাৰ সম্ভৱ কৰি তুলিছে। ইয়ে মানৱ সভ্যতাৰ উত্থান ঘটাত সহায় কৰিছে।

খ) অৰ্থনীতি আৰু কৰ্মসংস্থাপন: মেকিনজী (McKinsey)ৰ প্ৰতিবেদন অনুসাৰে, ২০৩০ চনলৈকে বিশ্বজুৰি প্ৰায় ৮০ কোটি (800 million) চাকৰি স্বয়ংক্ৰিয় হ'ব পাৰে। কিন্তু ইয়াৰ বিপৰীতে, AI-ই ডাটা ইঞ্জিনিয়াৰ, এআই এথিচিষ্ট, আৰু প্ৰম্পট ইঞ্জিনিয়াৰৰ দৰে নতুন কৰ্মসংস্থাপনৰ সৃষ্টি কৰিছে। গতিকে প্ৰত্যাহ্বানটো হৈছে ‘চাকৰি সলনি’ হৈছে কিন্তু ‘মানুহৰ প্ৰয়োজনীয়তা’ নাইকিয়া হোৱা নাই। তদুপৰি IMFৰ পৰিসংখ্যা অনুসৰি বিশ্বৰ ৪৫% চাকৰি AI-ৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছে। সেয়ে আজিৰ দিনত মানুহে চাকৰি কৰিবলৈ নিজকে এ,আই সদৃশ চৰিত্ৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ বাধ্য হৈ পৰিছে।

গ) সামৰিক আৰু সুৰক্ষা: স্বায়ত্তশাসিত ড্ৰোন (Lethal Autonomous Weapons) আৰু চাইবাৰ যুদ্ধত AI-ৰ ব্যৱহাৰে যুদ্ধৰ নিয়ম সলনি কৰি দিছে। আনকি মানুহৰ সিদান্ত অবিহনে কোনো যন্ত্ৰই ‘গুলী’ চলোৱাৰ অনুমতি পাবনে ?—সেই নৈতিক প্ৰশ্নই আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত তীব্ৰ বিতৰ্কৰ সৃষ্টি কৰিছে।

৪. মানৱ সভ্যতাৰ বাবে অস্তিত্বমূলক সংকট: p(doom) আৰু AGI

      বিজ্ঞানীসকলৰ মাজত p(doom)ৰ অনুমান ০%ৰ পৰা প্ৰায় ১০০%লৈকে বিস্তৃত। ২০২৩ চনত ২,৭৭৮ গৰাকী AI গৱেষকৰ জৰীপত ইয়াৰ গড় সম্ভাৱনা আছিল ১৪.৪%, আনহাতে 'AIৰ গডফাদাৰ' Geoffrey Hinton-এ এই সম্ভাৱনা ১০%ৰ পৰা ২০% বুলি গণ্য কৰে। এই পৰিসংখ্যই আধুনিক মানুহক সচকিত কৰি তুলিছে।" অতি বুদ্ধিমান Artificial General Intelligence (AGI), অৰ্থাৎ যি যন্ত্ৰই মানুহৰ দৰে সকলো ধৰণৰ কাম কৰিব পাৰে, ই যদি মানুহৰ ‘নিয়ন্ত্ৰণ’ৰ পৰা ওলাই যায়, তেন্তে সি নিজৰ অস্তিত্ব ৰক্ষা কৰিবলৈ মানুহক বাধা হিচাপে গণ্য কৰিব পাৰে।

       তদুপৰি, আটাইতকৈ ভয়াৱক কথাটো হৈছে—আমি AI-ক মানুহৰ দৰে কৰিবলৈ যিমান চেষ্টা চলাইছো, সিমানেই আমি মানুহক যন্ত্ৰৰ দৰে আচৰণ কৰিবলৈ বাধ্য কৰাইছো। ‘পাৰফৰমেন্স মেট্ৰিক্স’, ‘কে-পিআই’, আৰু ‘প্ৰডাকটিভিটি’ৰ নামত আমি আমাৰ সৃষ্টিশীলতা আৰু মানসিক সুস্থতাক বলি দিছো। গতিকে প্ৰকৃত ভাবুকি হৈছে যন্ত্ৰই মানুহক আক্ৰমণ কৰা নহয়, বৰঞ্চ যন্ত্ৰৰ সাঁচত মানুহক ঢালি দিবলৈ আপ্ৰাণ চেষ্টা কৰা হৈছে ।

৫. অসম আৰু উত্তৰ-পূবাঞ্চলৰ বাবে বিশেষ প্ৰত্যাহ্বান

      ভাৰতৰ অন্যান্য প্ৰান্তৰ তুলনাত অসমে AI যুগত দুটা বিশেষ বাধাৰ সন্মুখীন হৈছে:

১. ভাষাগত প্ৰত্যাহ্বান: অসমীয়া ভাষা AI মডেলৰ বাবে ‘নিম্ন-উপলব্ধ সম্পদ’ (Low-resource language)। ChatGPT বা Gemini ই অসমীয়াত সঠিক উত্তৰ দিবলৈ সংগ্ৰাম কৰে। এই ভাষাগত বৈষম্যই অসমীয়া মাধ্যমৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক পিছপেলাই ৰাখিব পাৰে।

২. অবকাঠামোগত দূৰ্বলতা: গ্ৰাম্য অঞ্চলত বিদ্যুৎ বিভ্ৰাট আৰু ধীৰ গতিৰ ইণ্টাৰনেটে AI-নিৰ্ভৰ শ্ৰেণীকোঠা বাস্তৱায়িত কৰাত প্ৰতিবন্ধকতা সৃষ্টি কৰাত প্ৰভূত্ব প্ৰভাৱ পেলোৱাৰ সম্ভাৱনা নুই কৰিব নোৱাৰি।

এই সমস্যা সমাধানৰ বাবে চৰকাৰী আৰু বেচৰকাৰী সংস্থাই অসমীয়া ভাষাত Corpus (তথ্য সংগ্ৰহ) বৃদ্ধি কৰিব লাগিব আৰু অফলাইন (Offline) AI টুলৰ বিকাশলৈ গুৰুত্ব দিব লাগিব। Corpus হ’ল এটা 'পুথিভঁৰাল' (Library)। 'Corpus বৃদ্ধি' মানে হ’ল সেই পুথিভঁৰালটোত যিমান পাৰি বেছিকৈ অসমীয়া কিতাপ-বাক্য জমা কৰা। যিমানেই ডাঙৰ পুথিভঁৰাল হ'ব, সিমানেই AIয়ে অসমীয়া ভাষা শিকিবলৈ সহজ পাব আৰু আমি ChatGPTক অসমীয়াত সুধিলে সি ভালকৈ উত্তৰ দিব পাৰিব। বৰ্তমান সময়ত ChatGPT বা Gemini ইহঁতক যি 'খাদ্য' (অৰ্থাৎ তথ্য) খুওৱা হৈছে, তাৰ ৯৯% ইংৰাজী বা হিন্দী। সেয়ে ভালদৰে উত্তৰ দিব নোৱাৰে। যেনে আপুনি এজন শিশুক শিক্ষা দিবলৈ গৈ কেৱল ৫টা বাক্য দেখুৱালে—সি ভালদৰে কথা ক'ব নোৱাৰে। ঠিক তেনেকৈ, AI-ক যদি অসমীয়াৰ ৫০ লাখ বাক্যৰ সলনি মাথোঁ ৫০ হাজাৰ বাক্য দেখুওৱা হয়, তেন্তে সি অসমীয়াত ভুল বা অদ্ভুত উত্তৰ দিবই, ই নিশ্চিত।

৬. উপসংহাৰ: মানৱতাৰ নিয়ন্ত্ৰণতে ভৱিষ্যত

     কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা কোনো অভিশাপ নহয়, কিন্তু অন্ধ বিশ্বাসও নহয়। এই প্ৰযুক্তিয়ে আমাক এটা নদীৰ দৰে লৈ যাব পাৰে—সাঁতুৰি থাকিলে পাৰলৈ যাম, তাতেই ডুব গ'লে বৈ যাম। শিক্ষাক্ষেত্ৰ হওক বা যুদ্ধক্ষেত্ৰ, AI সদায় আমাৰ হাতৰ সঁজুলি হৈ থাকিব লাগে, কেতিয়াও আমাক চলোৱা গৰাকী বা হৰ্তাকৰ্তা হ'ব নালাগে । অসমৰ দৰে অঞ্চলত শিক্ষকক কেৱল AI চলাবলৈ নহয়, AI কেনেকৈ নিৰপেক্ষ আৰু নৈতিকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিব তাৰো প্ৰশিক্ষণৰ প্ৰয়োজন।

    তদুপৰি আমি যন্ত্ৰৰ বাবে সভ্যতা গঢ়াৰ পৰিৱৰ্তে ‘মানৱ-কেন্দ্ৰিক AI’ (Human-centric AI)-ৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিব লাগিব। উপসংহাৰত ক’ব পাৰি যে—AIয়ে উত্তৰ দিব পাৰে, কিন্তু প্ৰশ্নটো আমাকে সুধিব লাগিব। আৰু যেতিয়ালৈকে আমাৰ বিচাৰ-বুদ্ধি আৰু নৈতিকতা জাগ্ৰত থাকে, তেতিয়ালৈকে AI মানৱ সভ্যতাৰ বাবে ধ্বংসাত্মক নহৈ অমৃত সমান হৈ থাকিব।

লেখাটো পঢ়ি চোৱাৰ বাবে আপোনাক আন্তৰিক ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিলোঁ। 

🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲

আকাশ চুব খোজা শিপা।Roots Touching the Sky.

                 আকাশ চুব খোজা শিপা

    শিপা মাটিত থকক বা আকাশত, সপোনবোৰ সদায় আকাশলংঘী হোৱাই শ্রেয়।

 

        নীলাভৰ লেপটপৰ স্ক্ৰীণখনত কোডিংবোৰ এটাৰ পিছত এটাকৈ নামি গৈছে। বতাহজাক ফিৰফিৰকৈ বলিছে। চোতালৰ একাষে থকা শেৱালি জোপাৰ পৰা দুটামান শুকান পাত খহি পৰিছে। সি এটা নতুন এগ্রি-টেক (Agri-tech) ষ্টার্ট-আপৰ কামত ব্যস্ত। লক্ষ্য এটাই—গাঁৱৰ দৰিদ্ৰ কৃষকসকলে যাতে কষ্টৰ ফচল দালালৰ হাতত কম দামত বেচিবলগীয়া নহয়, তাৰ বাবে এটা ডিজিটেল প্লেটফৰ্ম তৈয়াৰ কৰা। ঠিক তেনেতে পিছফালৰ পৰা দেউতাক ভবেন ঠাকুৰীয়া ওলাই আহিল। হাতত চাহৰ কাপটো লৈ তেওঁ নীলাভৰ পিঠিত থকা টি-চাৰ্টটোলৈ চালে। কেইবা ঠাইতো ৰং এৰাই গৈছে। তেওঁ দীঘল হুমুনিয়াহ এটা কাঢ়িলে।"বি.টেক পাছ কৰি এইবোৰ কি খেতিৰ এপ্‌ বনাই আছ নীলাভ? লগৰ ল’ৰাবোৰে বাংগালোৰ, হায়দৰাবাদত লাখ টকাৰ দৰমহা পাইছে। তই ঘৰত বহি মোবাইলত কিবা বুটাম টিপি থাকিলে সংসাৰ নচলিব। অহাবাৰ বেংকৰ পৰীক্ষাটোকে দে।" নীলাভে লেপটপৰ পৰা চকু নোতোলাকৈয়ে মৌন হৈ হাঁহিলে। দেউতাকৰ এই খংটো আচলতে খং নহয়, ই হ’ল মধ্যবিত্ত পিতৃ এজনৰ সন্তানৰ ভৱিষ্যতক লৈ থকা এক গভীৰ নিৰাপত্তাহীনতা। পুৰণি প্ৰজন্মৰ বাবে 'কেৰিয়াৰ' মানেই আছিল এটা সুস্থিৰ চৰকাৰী বা বেংকৰ চাকৰি। কিন্তু নীলাভে বুজিছিল, সময় সলনি হৈছে। সি নিজৰ মাটি আৰু শিপাক এৰি পলাব নিবিচাৰে।

          সন্ধিয়া নামি অহাৰ সময়ত নীলাভ নদীৰ ঘাটত বহি আছিল। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পানীভাগ লাহে লাহে ক’লা হৈ আহিছিল। ঠিক তেনেতে মালবিকা আহি তাৰ কাষত বহিলহি। মালবিকা গাঁৱৰে ছোৱালী, তাই হস্তশিল্পক আধুনিক ৰূপ দি অনলাইনত বজাৰ গঢ়াৰ চেষ্টা কৰিছে। তাই পুৰণি এৰী-মুগা আৰু গামোচাক লৈ নতুন ফেশ্বন ডিজাইন কৰে। কিন্তু সমাজৰ বাবে তাই কেৱল "ফেচবুকত কাপোৰ বেচা ছোৱালী। "নীলাভে শিল এটা পানীলৈ দলিয়াই দি ক’লে, "কেতিয়াবা ভাবো দেউতাৰ কথাই ঠিক আছিল নেকি মালবিকা? হাতৰ সঞ্চিত টকাখিনিও শেষ হ’বলৈ ধৰিছে। আমাৰ ধাৰণাটো হয়তো কেৱল কাগজতে ভাল, বাস্তৱত ইয়াৰ কোনো মূল্য নাই। "মালবিকাই তাৰ চকুলৈ চালে। তাইৰ চকুত আছিল এক গভীৰ আত্মবিশ্বাস। তাই তাৰ হাতখন চুই ক’লে, "বাস্তৱ সদায় কঠিন নীলাভ। তুমি মই কৰা কামবোৰ কেৱল আমাৰ ব্যক্তিগত লাভৰ বাবে নহয়। যদি আমি জিকি যাওঁ, আমাক চাই থকা গাঁৱৰ আন দহটা ল’ৰা-ছোৱালীয়ে নিজৰ মাটিতে কিবা এটা কৰাৰ সাহস পাব। হাৰ মানিলে আমাৰ সপোনবোৰ অনাথ হৈ যাব।"

       আটাইতকৈ কঠিন অধ্যায়টো আৰম্ভ হ’ল তাৰ পিছৰ পৰা যেতিয়া এপটো মুকলি কৰা হৈছিল। সিহঁতে ভাবিছিল এপ্‌টো মুকলি কৰিলেই সকলো ঠিক হৈ যাব। কিন্তু বাস্তৱে সিহঁতৰ গালতে যেন চৰ মাৰিলে। গাঁৱৰ পুৰণি খেতিয়ক ভোলানাথ ককাই স্পষ্টকৈ কৈয়ে দিলে, "ঐ ল’ৰা, মই মোবাইলৰ টিপাতে মোৰ কষ্টৰ আলু-বেঙেনাবোৰ বিক্ৰী নকৰোঁ। চকুৰ সন্মুখত পইচা নেদেখিলে মোৰ বিশ্বাস নহয়।" প্ৰযুক্তিৰ প্ৰতি থকা গাঁৱৰ মানুহৰ এই ভয় আৰু পুৰণি অভ্যাস সলনি কৰাটো বৰ সহজ নাছিল। ইফালে ক্ৰেডিট কাৰ্ডৰ বিল বাঢ়ি গৈ আছিল নীলাভৰ। চাৰিওফালৰ পৰা কেৱল টকাৰ তাগিদা। আত্মীয়-স্বজনৰ ঘৰলৈ গ’লে কেৱল এটা প্ৰশ্ন, "ল’ৰাই কি চাকৰি কৰিছে?" মাক-দেউতাকে কাৰোবাৰ আগত ক’বলৈ লাজ পোৱা অৱস্থা হ’ল। নীলাভৰ কোঠাটোত ৰাতিলৈকে লাইট জ্বলি থাকে। সি ক্ৰমান্বয়ে এক গভীৰ হতাশাত ডুব গৈছিল।

         ধুমুহাজাক আৰু তীব্ৰতৰ হ’ল যেতিয়া এদিন মাজঞনিশা নীলাভৰ দেউতাক বুকুৰ বিষত ছটফটাবলৈ ধৰিলে। হস্পিটেললৈ নিয়াৰ পিছত ডাক্তৰে ক’লে যে জৰুৰীভাৱে অপাৰেচন কৰিব লাগিব। খৰচ হ’ব প্ৰায় ডেৰ লাখ টকা। নীলাভৰ ভৰিৰ তলৰ মাটি থৰক-বৰক হ’ল। তাৰ বেংক একাউণ্টত কেৱল দুহেজাৰ টকা আছিল। সি তাৰ আটাইতকৈ চেনেহৰ সপোন, তাৰ কোডিং কৰা লেপটপটোকে বিক্ৰী কৰিবলৈ ওলাল। চিকিৎসালয়ৰ আই.চি.ইউ-ৰ সন্মূখৰ কৰিডৰত বহি সি নিজকে বৰ অপৰাধী বুলি ভাবি কান্দি পেলালে। সি ভাবিলে—সঁচাকৈয়ে সি একো কৰিব নোৱাৰিলে। ঠিক তেনেতে মালবিকাই হস্পিটেল পাইছিলহি। তাই একো কথা নকৈ নীলাভৰ হাতত এটা খাম তুলি দিলে। "এয়া কি মালবিকা?" নীলাভে চকু মচি সুধিলে। "মোৰ প্ৰথম ডাঙৰ অৰ্ডাৰৰ এডভান্স টকাখিনি। বাংগালোৰৰ বুটিক এটাই মোৰ ডিজাইন কৰা এৰী কাপোৰবোৰ কিনিছে। দেউতাক সুস্থ কৰাটো আমাৰ প্ৰথম কৰ্তব্য।" সেইদিনা নীলাভে অনুভৱ কৰিলে, প্ৰেম মানে কেৱল ফুৰিবলৈ যোৱা বা প্ৰেমৰ কথা কোৱাই নহয়; প্ৰেম মানে হৈছে জীৱনৰ আটাইতকৈ ক’লা অন্ধকাৰ ৰাতিটোত কাৰোবাৰ বাবে চাকি এটা হৈ থিয় দিয়া।

         দেউতাক সুস্থ হৈ ঘৰলৈ ঘূৰি অহাৰ পিছত নীলাভৰ কাম কৰাৰ জেদ দুগুণ বাঢ়িল। সি আৰু মালবিকাই খেতিয়কসকলৰ পথাৰে পথাৰে ঘূৰিলে। ভোলানাথ ককাক সিহঁতে বুজালে আৰু প্ৰথমবাৰৰ বাবে তেওঁৰ উৎপাদিত সামগ্ৰী নীলাভৰ প্লেটফৰ্মেদি চহৰৰ ডাঙৰ চুপাৰমাৰ্কেটলৈ পঠিয়ালে। দুদিন পিছত ভোলানাথ ককাৰ বেংক একাউণ্টলৈ বজাৰতকৈ দুগুণ পইচা সোমাল। ককাৰ মুখৰ সেই হাঁহিটোৱেই আছিল টাৰ্ণিং পইণ্ট। লাহে লাহে গাঁৱৰ প্ৰতিজন খেতিয়ক নীলাভৰ "ব্ৰহ্মপুত্ৰ ক্ৰিয়েটিভ" নেটৱৰ্কৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰিল। গাঁৱৰ ডেকা ল’ৰাবোৰে ডেলিভাৰী বয় হিচাপে কাম পালে। মালবিকাৰ অধীনত গাঁৱৰ শিপিনীসকলে ঘৰতে বহি উপাৰ্জন কৰিব পৰা হ’ল। 

  

      এবছৰ পিছৰ কথা। গুৱাহাটীৰ এখন পঞ্চতাৰকা হোটেলত অনুষ্ঠিত হৈছে ৰাজ্যিক পৰ্যায়ৰ 'যুৱ উদ্যমী সন্মিলন'। নীলাভ আৰু মালবিকাক এই বৰ্ষৰ শ্ৰেষ্ঠ উদ্ভাৱকৰ বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছে। মঞ্চৰ সন্মুখৰ প্ৰথম শাৰীত বহি আছিল ভবেন ঠাকুৰীয়া। তেওঁৰ গাত আছিল মালবিকাই নিজ হাতে বোৱা এটা ধুনীয়া মুগাৰ চোলা। যেতিয়া নীলাভে মাইক্ৰ’ফোনটো হাতত লৈ ক’লে, "এই বঁটাটো মোৰ সেইজন দেউতাৰ বাবে, যিয়ে মোক সদায় চাকৰি কৰিবলৈ কৈছিল। কাৰণ তেওঁৰ সেই ভয়েই মোক সদায় জিকিবলৈ বাধ্য কৰিছিল।" হালধীয়া লাইটৰ পোহৰত নীলাভে দেখিলে, দেউতাকৰ চকুহাল চলচলীয়া হৈ পৰিছে। তেওঁ হাত চাপৰি বজাইছে। সিদিনা ভবেন ঠাকুৰীয়াই বুজি পালে যে তেওঁৰ পুত্ৰই আকাশ চুবলৈ উৰি গৈছিল সঁচা, কিন্তু তাৰ শিপাডাল নিজৰ মাটিতেই বৰ গভীৰভাৱে সোমাই আছিল।

গল্পটো পঢ়ি চোৱাৰ বাবে আপোনাক আন্তৰিক ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিলোঁ।

🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲

ত্ৰিৰংগাৰ তলত ধূপ-চাকি কিয় জ্বলোৱা নহয় ? জানক ইয়াৰ আঁৰৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰণসমূহ।

ত্ৰিৰংগাৰ তলত ধূপ-চাকি কিয় জ্বলোৱা নহয় ? জানক ইয়াৰ আঁৰৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰণসমূহ।

        ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকা কেৱল এটুকুৰা কাপোৰ নহয়; ই এটা জাতিৰ গৌৰৱ, সাৰ্বভৌমত্ব, ত্যাগ আৰু একতাৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী প্ৰতীক। ভাৰতৰ দৰে এখন বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ দেশত, য’ত বিভিন্ন ধৰ্ম, ভাষা আৰু সংস্কৃতিৰ লোক একত্ৰিত হৈ বাস কৰে, তাত ত্ৰিৰংগা পতাকাখনে আমাক সকলোকে এটা ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিচয়েৰে বান্ধি ৰাখে। স্বাধীনতা দিৱস, গণতন্ত্ৰ দিৱস বা অন্যান্য ৰাষ্ট্ৰীয় দিৱসত যেতিয়া দেশৰ প্ৰতিখন চৰকাৰী-বেচৰকাৰী প্ৰতিষ্ঠান, বিদ্যালয় বা ৰাজহুৱা স্থানত পতাকা উত্তোলন কৰা হয়, তেতিয়া কিছুমান লোকৰ মনত এটা স্বাভাৱিক প্ৰশ্নৰ উদয় হয়— "আমি যিকোনো পবিত্ৰ বা সন্মানীয় অনুষ্ঠানত ধূপ, চাকি বা মমবাতি জ্বলাওঁ, তেন্তে ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকাৰ তলত বা ইয়াৰ সন্মুখত কিয় ধূপ-চাকি জ্বলোৱা নহয়?"

ভাৰতীয় পতাকা বিধি (Flag Code of India) আৰু আমাৰ সাংবিধানিক আদৰ্শৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ইয়াৰ আঁৰত থকা গভীৰ, যুক্তিসংগত আৰু আইনী কাৰণসমূহ তলত বহলাই আলোচনা কৰা হ’ল।

১. ধৰ্মনিৰপেক্ষতাৰ আদৰ্শ (Principle of Secularism) :

       

        ভাৰতীয় সংবিধানৰ প্ৰস্তাৱনাত ভাৰতক এখন "ধৰ্মনিৰপেক্ষ" (Secular) ৰাষ্ট্ৰ হিচাপে ঘোষণা কৰা হৈছে। ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল ৰাষ্ট্ৰৰ নিজস্ব কোনো চৰকাৰী ধৰ্ম নাই আৰু চৰকাৰৰ চকুত সকলো ধৰ্মই সমান। ইয়াৰ মূল কাৰণ সমূহ হৈছে -

ক) ধৰ্মীয় প্ৰতীক বনাম ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতীক: ধূপ, চাকি, বা মমবাতি জ্বলোৱাটো বিভিন্ন ধৰ্মীয় পৰম্পৰাৰ যেনে হিন্দু, বৌদ্ধ, জৈন বা খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম আদিৰ উপাসনা পদ্ধতিৰ এক অভিন্ন অংগ। যিহেতু ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকাখন কোনো এটা নিৰ্দিষ্ট ধৰ্মৰ নহয়, বৰঞ্চ দেশৰ সকলো ধৰ্ম, বৰ্ণ আৰু জনগোষ্ঠীৰ উমৈহতীয়া প্ৰতীক, সেয়েহে পতাকাৰ সৈতে কোনো নিৰ্দিষ্ট ধৰ্মীয় আচাৰ-অনুষ্ঠান সংযুক্ত কৰা নহয়।

খ)সৰ্বাংগীণ গ্ৰহণযোগ্যতা: ত্ৰিৰংগাৰ তলত ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতি পালন নকৰাটোৱে ইয়াৰ ধৰ্মনিৰপেক্ষ চৰিত্ৰটোক প্ৰতিষ্ঠা কৰে, যাতে দেশৰ প্ৰতিগৰাকী নাগৰিকে—তেওঁৰ ধৰ্মীয় বিশ্বাস যিয়েই নহওক কিয়—পতাকাখনক নিজৰ বুলি গণ্য কৰিব পাৰে।

২. ভাৰতীয় পতাকা বিধিৰ আইনী নিয়ম (Flag Code of India):

      

        ভাৰতত ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকাৰ ব্যৱহাৰ, প্ৰদৰ্শন আৰু উত্তোলন প্ৰক্ৰিয়া 'ভাৰতীয় পতাকা বিধি, ২০০২' (Flag Code of India) আৰু 'ৰাষ্ট্ৰীয় গৌৰৱ অবমাননা প্ৰতিৰোধ আইন, ১৯৭১' (The Prevention of Insults to National Honour Act, 1971) দ্বাৰা নিয়ন্ত্ৰিত হয়।

      এই কঠোৰ নিয়মাৱলীত কি কি আছে? এই আইনসমূহৰ উদ্দেশ্য হৈছে পতাকাৰ গাম্ভীৰ্য আৰু মৰ্যাদা অক্ষুণ্ণ ৰখা। পতাকা বিধিত পতাকা উত্তোলনৰ সময়ত ফুল ব্যৱহাৰ কৰাৰ অনুমতি দিয়া হৈছে (পতাকাৰ ভিতৰত ফুলৰ পাহি বান্ধি থৈ উৰুৱাই দিয়া হয়), কিন্তু কোনো ধৰণৰ ধূপ, চাকি বা পূজাৰ সামগ্ৰী ব্যৱহাৰ কৰাৰ কোনো উল্লেখ বা অনুমতি নাই।

ইয়াৰ আইনী বাধ্যবাধকতা পতাকা বিধিত স্পষ্টকৈ কোৱা হৈছে - ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকাক কোনো ধৰণৰ ধৰ্মীয় পতাকা বা সজ্জাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিব নোৱাৰিব। ইয়াৰ তলত ধূপ-চাকি জ্বলালে ই এক ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানৰ ৰূপ ল’ব পাৰে, যিটো আইনী নিয়মৰ পৰিপন্থী। আপুনি "ভাৰতীয় পতাকা বিধি, ২০০২' (Flag Code of India) আৰু 'ৰাষ্ট্ৰীয় গৌৰৱ অবমাননা প্ৰতিৰোধ আইন, ১৯৭১' (The Prevention of Insults to National Honour Act, 1971)" ইণ্টাৰনেটৰ জৰিয়তেও অধ্যয়ন কৰিব পাৰে।

৩. সুৰক্ষা আৰু অগ্নিৰ ভয়াবহতা (Safety and Hazards) :

       

      ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকাৰ সন্মান আৰু সুৰক্ষা আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়। ইয়াৰ আঁৰত এটা অতি ব্যৱহাৰিক আৰু সুৰক্ষাজনিত কাৰণো আছে। কাৰণবোৰ হৈছে -

ক) পতাকাৰ কাপোৰৰ সুৰক্ষা: ভাৰতীয় পতাকা খাদী, কপাহ, উল, চিল্ক বা পলিয়েষ্টাৰ কাপোৰেৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। এই সকলোবোৰ সামগ্ৰীয়েই অতি সহজে জুই লাগিব পৰা বিধৰ (Flammable)।

খ) দুৰ্ঘটনাৰ সম্ভাৱনা: পতাকা দণ্ডৰ ঠিক তলতে বা কাষতে যদি ধূপ বা চাকি জ্বলাই থোৱা হয়, তেন্তে বতাহৰ গতিৰ বাবে পতাকাখন তললৈ হালি পৰিলে বা ধূপৰ ফিৰিঙতি উৰি গ’লে পতাকাত জুই লাগিব পাৰে। ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকাত জুই লাগিলে বা আংশিকভাৱে পুৰিলে তাক ৰাষ্ট্ৰীয় গৌৰৱৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ অৱমাননা বুলি গণ্য কৰা হয়, যিটো আইনমতে এক দণ্ডনীয় অপৰাধ।

৪. ৰাষ্ট্ৰীয় সন্মান বনাম ধৰ্মীয় উপাসনা (National Honour vs. Religious Worship) :

      

       আমি বুজিব লাগিব যে ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকা আমাৰ বাবে 'পূজনীয়'তকৈ অধিক 'সন্মিলিতভাৱে সন্মানীয়'। ইয়াৰ মূল কাৰণ হৈছে -

 ক)পৰম্পৰাৰ পাৰ্থক্য: ধৰ্মীয় স্থানত ভগৱান বা ঈশ্বৰক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ ধূপ-চাকি জ্বলোৱা হয়। কিন্তু ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকা কোনো দেৱ-দেৱী নহয় । ই দেশৰ সংবিধান, গণতন্ত্ৰ আৰু স্বাধীনতা সংগ্ৰামীসকলৰ বলিদানৰ প্ৰতীক।

খ)শ্ৰদ্ধা জনোৱাৰ মাধ্যম: পতাকাক শ্ৰদ্ধা জনোৱাৰ মাধ্যম হৈছে ইয়াক ছেলুট (Salute) কৰা, সাৱধান অৱস্থাত থিয় হৈ ৰাষ্ট্ৰীয় সংগীত পৰিৱেশন কৰা আৰু দেশৰ প্ৰতি আনুগত্য প্ৰকাশ কৰা। ইয়াত ধৰ্মীয় উপাসনাৰ কোনো স্থান নাই।

৫. গোলকীয় আৰু আধুনিক দৃষ্টিভংগী (Global and Modern Standard):

     

         পৃথিৱীৰ কোনো এখন আধুনিক আৰু গণতান্ত্ৰিক দেশতে তেওঁলোকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকাৰ সন্মুখত ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতি পালন কৰা নহয়। ই এক আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰম্পৰা (International Protocol) যে ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতীকসমূহক ধৰ্মীয় আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ পৰা সম্পূৰ্ণ আঁতৰাই ৰখা হয়। ভাৰতেও এক আধুনিক আৰু প্ৰগতিশীল ৰাষ্ট্ৰ হিচাপে এই গোলকীয় নিয়ম পালন কৰে। গতিকে এই বিষয়টোৰ ওপৰত আমাৰ শিক্ষক সমাজ সজাগ আৰু সচেতন হোৱাটো অন্ত্যন্ত প্ৰয়োজন বুলি ভাবোঁ।

সামৰণি :

        ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকাৰ তলত ধূপ বা চাকি নজ্বলোৱাৰ সিদ্ধান্তই পতাকাখনৰ মৰ্যাদা হ্ৰাস নকৰে, বৰঞ্চ ইয়াৰ সাৰ্বজনীনতা আৰু বিশালতাক অধিক বৃদ্ধি কৰে। ই আমাক সোঁৱৰাই দিয়ে যে ত্ৰিৰংগাখন কোনো এটা নিৰ্দিষ্ট ধৰ্ম বা সম্প্ৰদায়ৰ নহয়—ই সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষৰ, প্ৰতিগৰাকী ভাৰতীয়ৰ। পতাকাৰ তলত ধূপ-চাকি জ্বলাই ধৰ্মীয় পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰাতকৈ, পতাকাৰ আইনী নিয়মসমূহ মানি চলি ইয়াৰ সুৰক্ষা নিশ্চিত কৰা আৰু মনৰ ভিতৰত দেশপ্ৰেম জগাই তোলাটোহে প্ৰকৃত দেশপ্ৰেম। লগতে বিশেষকৈ বিদ্যালয় পৰ্যায়ত এই ভুল অক্ষুণ্ণ ৰাখিলে ছাত্ৰ ছাত্ৰীসকলে এটা ভুল বাৰ্তা লাভ কৰাটো নিশ্চিত। সেয়ে এই বিষয়টো সকলোৱে একনিষ্ঠ ভাৱে আৰু গুৰুত্বসহকাৰে গ্ৰহণ কৰা অতি প্ৰয়োজন।

         সৰ্বশেষত, আহক আমি সকলোৱে ভাৰতীয় পতাকা বিধিৰ প্ৰতি সন্মান জনাই ত্ৰিৰংগাৰ ধৰ্মনিৰপেক্ষ আৰু পবিত্ৰ ৰূপটোক অক্ষুণ্ণ ৰাখোঁ। জয় হিন্দ ! জয় আই অসম। ভাৰত মাতা কি জয়!

     বন্দেমাতৰম! বন্দেমাতৰম! বন্দেমাতৰম! 

🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴

অস্তাচলৰ বেলি আৰু এটি নতুন প্ৰভাত। The Setting Sun and A New Dawn.

      অস্তাচলৰ বেলি আৰু এটি নতুন প্ৰভাত

           ১৯৪৭ চনৰ ১৫ আগষ্ট । সেই ঐতিহাসিক ৰাতিপুৱাটোৰ কথা মনলৈ আনিলেই নব্বৈ বছৰীয়া বৃদ্ধ ৰামেশ্বৰ হাজৰিকাৰ শেঁতা পৰি যোৱা চকুযুৰি জিলিকি উঠে। আজি ২০২৬ চনৰ ১৪ আগষ্টৰ গধূলি। ঘৰৰ বাৰান্দাত বহি তেওঁ এখন পুৰণি, বগা খাদীৰ কাপোৰ নিজৰ হেতা পৰি যোৱা হাতৰ মুঠিত টানকৈ খামুচি ধৰিছে। বতাহজাক অলপ ঠাণ্ডা হৈ পৰিছে, আৰু দূৰৈৰ পৰা চহৰৰ উচ্চ স্বৰৰ ‘ডিজে’ সংগীতৰ শব্দ ভাহি আহিছে। নতুন প্ৰজন্মই স্বাধীনতা দিৱসৰ প্ৰাকক্ষণত উৎসৱ উদযাপন কৰিছে। কিন্তু ৰামেশ্বৰ হাজৰিকাৰ মনটো উৰি গৈছে বহু বছৰ আগলৈ, য’ত আছিল তেজ, চকুপানী, ত্যাগ আৰু এক সীমাহীন আশাৰ কাহিনী। 

          অতীতৰ সেই ৰঙীন স্মৃতিৰ সময়ত ৰামেশ্বৰ হাজৰিকাৰ বয়স আছিল মাত্ৰ এঘাৰ কি বাৰ বছৰ। অসমৰ এখন সৰু তথা ভোগালী গাঁৱত তেওঁলোকৰ ঘৰ আছিল। ব্ৰিটিছ শাসনৰ সেই ক’লা দিনবোৰৰ কথা তেওঁৰ আজিও স্পষ্টকৈ মনত আছে। গাঁৱৰ ডেকা ল’ৰাবোৰক ব্ৰিটিছ পুলিচে অলপ সোধ-পোছ নকৰাকৈয়ে ধৰি লৈ গৈছিল। মহাত্মা গান্ধীৰ ‘ভাৰত ত্যাগ’ আন্দোলনৰ ঢৌৱে তেতিয়া সমগ্ৰ দেশ কঁপাই তুলিছিল। ৰামেশ্বৰৰ ককায়েক কুশল হাজৰিকাও আছিল এজন সক্ৰিয় মুক্তি যুঁজাৰু। 

       ককায়েকৰ হাতত ধৰিয়েই ৰামেশ্বৰে প্ৰথমবাৰৰ বাবে শিকিছিল— "দেশতকৈ ডাঙৰ একো নাই।" ব্ৰিটিছৰ চকুত ধূলি দি মাজৰাতি গোপন বৈঠক বহিছিল তেওঁলোকৰ ভঁৰাল ঘৰত। কেৰাচিন তেলৰ চাকিৰ ঢিমিক-ধামাক পোহৰত দেশক মুক্ত কৰাৰ পৰিকল্পনা তৈয়াৰ হৈছিল। বুকুৰ ভিতৰত ভয় আছিল, কিন্তু তাতকৈ হাজাৰ গুণ বেছি আছিল দেশপ্ৰেমৰ উত্তাপ। 

     ১৯৪৭ চনৰ ১৪ আগষ্টৰ মাজৰাতি যেতিয়া সমগ্ৰ বিশ্ব টোপনিৰ কোলাত আছিল, তেতিয়া ভাৰতে এক নতুন জীৱন আৰু স্বাধীনতাৰ দিশে খোজ দিছিল। ১৫ আগষ্টৰ সেই পৱিত্ৰ ৰাতিপুৱা গাঁৱৰ বৰগছ জোপাৰ তলত সমবেত হৈছিল হাজাৰ হাজাৰ মানুহ। কোনো ধনী-দুখীয়াৰ ভেদাভেদ নাছিল, নাছিল কোনো ধৰ্ম বা জাতিৰ প্ৰাচীৰ। ককায়েক কুশলে যেতিয়া নিজ হাতেৰে তৈয়াৰী কপাহী ত্ৰিৰংগা পতাকাখন আকাশলৈ উঠাই দিছিল, সকলোৰে চকুৰ পৰা ধাৰাসাৰে বৈ আহিছিল সীমাহীন আনন্দৰ চকুলো। ‘বন্দে মাতৰম’ আৰু ‘জয় হিন্দ’ ধ্বনিৰে আকাশ-বতাহ মুখৰিত হৈ পৰিছিল। সেই স্বাধীনতা আছিল লাখ লাখ মানুহৰ ত্যাগৰ ফচল।

           অতীতৰ সেই সুমধুৰ মনোভাৱৰ পৰা ৰামেশ্বৰ হাজৰিকাক বাস্তৱলৈ ঘূৰাই আনিলে তেওঁৰ আঠাইছ বছৰীয়া নাতিয়েক ৰাহুলে। ৰাহুলে চহৰৰ এখন ডাঙৰ কোম্পানীত কাম কৰে। সি হাতত এটা দামী ম’বাইল লৈ বাৰান্দালৈ ওলাই আহিল।

       "ককা, আপুনি এতিয়াও এই পুৰণি কাপোৰখন লৈ বহি আছে ? কাইলৈ ১৫ আগষ্ট, চৰকাৰী বন্ধ। মই মোৰ বন্ধুবোৰৰ সৈতে পাহাৰলৈ ফুৰিবলৈ যোৱাৰ আঁচনি কৰিছোঁ। আজিকালি এইবোৰ দেশপ্ৰেমৰ কথা কেৱল ফেচবুক বা ইনষ্টাগ্ৰামৰ ষ্টেটাচতহে ভাল লাগে," ৰাহুলে হাঁহি এটা মাৰি ক’লে।

       নাতিয়েকৰ কথাষাৰে ৰামেশ্বৰ হাজৰিকাৰ বুকুত শেল বিন্ধা দি বিন্ধিলে। তেওঁ ম্লান হাঁহি এটা মাৰি সুধিলে, "ৰাহুল, তৰুণ প্ৰজন্মৰ বাবে স্বাধীনতাৰ অৰ্থ কেৱল এটা বন্ধৰ দিনেই নে ? তই জাননে এই এটা দিন পাবলৈ আমি কিমান মূল্য দিবলগীয়া হৈছিল?"  

ৰাহুলে অলপ গহীন হৈ ক’লে, "ককা, মই বুজো আপোনালোকৰ ত্যাগৰ কথা। কিন্তু আপোনালোকে যিখন ভাৰতৰ সপোন দেখিছিল, সেইখন জানো সঁচাকৈয়ে হ’ল ? চাৰিওফালে কেৱল দুৰ্নীতি, নিবনুৱা সমস্যা, দৰিদ্ৰতা আৰু ৰাজনীতিৰ নামত সমাজখন ভাগ ভাগ হৈ পৰিছে। আমি স্বাধীনতা পাই কি লাভ কৰিলোঁ ? সাধাৰণ মানুহৰ জীৱন আজিও যন্ত্ৰণাদায়ক।" ৰামেশ্বৰ হাজৰিকাই লাহেকৈ নাতিৰ হাতখন নিজৰ কঁম্পিত দুহাতত তুলি ল'লে। তেওঁৰ চকুযুৰিত এক গভীৰ প্ৰজ্ঞা জিলিকি উঠিল। 

    "ৰাহুল, তই ভুল ভাবিছ। ব্ৰিটিছক খেদাই দেশখনক নিজৰ হাতলৈ অনাতো আছিল আমাৰ সংগ্ৰামৰ প্ৰথমটো খোজ। আমি তোক এখন মুক্ত আকাশ দিলোঁ, য’ত তই কোনো ভয় নোহোৱাকৈ উশাহ ল’ব পাৰ। তোৰ মনৰ কথা মুকলিকৈ ক’ব পাৰ। কিন্তু দেশখনক কেনেকৈ গঢ়ি তুলিবি, সেইটো তোৰ আৰু তোৰ প্ৰজন্মৰ দায়িত্ব আছিল।" তেওঁ অলপ ৰৈ পুনৰ ক’লে, "স্বাধীনতা মানে কেৱল এখন বগা ছালৰ চৰকাৰ সলাই ক’লা ছালৰ চৰকাৰ অনাটোৱেই নহয়। স্বাধীনতাৰ আচল অৰ্থ হ’ল কুসংস্কাৰৰ পৰা মুক্তি, দাৰিদ্ৰ্যৰ পৰা মুক্তি, আৰু সকলোতকৈ ডাঙৰ কথা— নিজৰ স্বাৰ্থপৰতাৰ পৰা মুক্তি। যিদিনা ভাৰতৰ প্ৰতিজন নাগৰিকে কেৱল ‘মই’ বুলি নাভাবি ‘আমাৰ দেশ’ বুলি ভাবিব, সেইদিনাহে আমি প্ৰকৃত স্বাধীনতা লাভ কৰিম।"   

        ককাকৰ কথাখিনিয়ে ৰাহুলৰ মনৰ ভিতৰত এক তুমুল জোকাৰণিৰ সৃষ্টি কৰিলে। সি ভাবিবলৈ বাধ্য হ’ল যে সঁচাকৈয়ে সি নিজৰ দেশৰ বাবে কি কৰিছে ? চৰকাৰ বা ব্যৱস্থাক দোষ দিয়াটো সহজ, কিন্তু নিজে কি কৰিছে তাৰ আত্মসমালোচনা কৰাটো বৰ সহজ নহয় ! আচলতে এজন সচেতন নাগৰিক হিচাপে নিজৰ কৰ্তব্য পালন কৰাটোৱেই প্ৰকৃত দেশপ্ৰেম।

           ১৫ আগষ্টৰ ৰাতিপুৱা। সূৰুযৰ প্ৰথম কিৰণে ধৰিত্ৰী স্পৰ্শ কৰাৰ আগতেই ৰামেশ্বৰ হাজৰিকাই গা-পা ধুই সাজু হ’ল। তেওঁ নিজৰ বগা খাদীৰ ধুতি-চোলাটো পিন্ধিলে। বুকুত গুজি ল’লে এটা সৰু ত্ৰিৰংগা বেজ। তেওঁ যেতিয়া লাঠীডাল লৈ পদূলিলৈ ওলাই আহিল, তেওঁ আচৰিত হৈ পৰিল। ৰাহুল চহৰলৈ ফুৰিবলৈ যোৱা নাই। সি হাতত এখন ধুনীয়া ডাঙৰ ত্ৰিৰংগা পতাকা লৈ ককাকৰ বাবে ৰৈ আছে। ৰাহুলৰ মুখত আছিল এক অনাবিল হাঁহি আৰু চকুত আছিল এক নতুন সংকল্প। 

       "ককা, মই আজি ফুৰিবলৈ নাযাওঁ। মই আপোনাৰ সৈতে আমাৰ গাঁৱৰ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ পতাকা উত্তোলন কাৰ্যসূচীলৈ যাম। মই বুজি পাইছোঁ, দেশখন কাৰোবাৰ ব্যক্তিগত সম্পত্তি নহয়, ই আমাৰ সকলোৰে মৰমৰ। মই মোৰ ঠাইতে থাকি দেশৰ বাবে কাম কৰিম," ৰাহুলে দৃঢ়তাৰে ক’লে। 

      ৰামেশ্বৰ হাজৰিকাৰ চকু দুটা আনন্দৰ চকুলোৰে ভৰি পৰিল। তেওঁ অনুভৱ কৰিলে যে তেওঁলোকৰ ত্যাগ অথলে যোৱা নাই। নতুন প্ৰজন্মৰ মনত দেশপ্ৰেমৰ যি জুই, সি হয়তো কেতিয়াবা ধোঁৱাৰ আঁৰত লুকাই পৰে, কিন্তু সি কেতিয়াও নুমাই নাযায়।

      দুয়ো ককা-নাতি লাহে লাহে স্কুলৰ পথাৰৰ দিশে খোজ ল’লে। স্কুলৰ সৰু সৰু ল’ৰা-ছোৱালীহঁতৰ সমিলমিল কণ্ঠত বাজি উঠিল— "জন গণ মন অধিনায়ক জয় হে..."। বতাহত উৰি থকা ত্ৰিৰংগা পতাকাখনৰ ফালে চাই ৰামেশ্বৰ হাজৰিকাই সজোৰে চেল্যুট কৰিলে। তেওঁৰ মনত বিশ্বাস জন্মিল, ভাৰতবৰ্ষৰ এই স্বাধীনতা চিৰকাল অক্ষুণ্ণ থাকিব আৰু ই এক উজ্জ্বল ভৱিষ্যতৰ দিশে আগবাঢ়ি যাব।

গল্পটো পঢ়ি চোৱাৰ বাবে অশেষ ধন্যবাদ জনালোঁ।

🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲

সোণালী আঁহৰ পুনৰুত্থান আৰু অসমৰ অৰ্থনৈতিক সম্ভাৱনা : সংক্ষিপ্ত অৱলোকন। Revival of Golden Fiber and Economic Prospects of Assam: A Brief Overview.

সোণালী আঁহৰ পুনৰুত্থান আৰু অসমৰ অৰ্থনৈতিক সম্ভাৱনা : সংক্ষিপ্ত অৱলোকন।

অসমৰ অৰ্থনীতিৰ ক্ষেত্ৰত 'মৰাপাট' এক পৰম্পৰাগত অথচ বৰ্তমানৰ সময়ত গুৰুত্বপূৰ্ণ খেতি, যদিও বৰ্তমান সময়ত কৃষিখণ্ডত ই অতি অৱহেলিত বুলি কলেও অত্যুক্তি কৰা নহয়। একালৰ অসমৰ "সোণালী আঁহ" হিচাপে পৰিচিত এই কৃষিজাত সামগ্ৰীয়ে বৰ্তমান প্লাষ্টিকৰ বিকল্প হিচাপে বিশ্বজুৰি এক নতুন সম্ভাৱনাৰ দুৱাৰ মুকলি কৰিছে। ৰাজ্যখনত পৰিৱেশ অনুকূল সামগ্ৰী (Eco-friendly products) উৎপাদন আৰু বহনক্ষম বিকাশৰ বাবে মৰাপাট শিল্পৰ পুনৰুত্থান অত্যন্ত জৰুৰী হৈ পৰিছে। মৰাপাটৰ বৰ্তমানৰ সংকট আৰু প্ৰত্যাহ্বানক চৰম অৱহেলা, উন্নত বীজৰ অভাৱ আৰু মধ্যভোগীৰ দৌৰাত্ম্যৰ বাবে ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক উপত্যকাৰ মৰাপাট খেতিয়কে উচিত মূল্য পোৱাৰ পৰা বঞ্চিত হৈ আহিছে। লগতে, মৰাপাট সংৰক্ষণ আৰু ইয়াৰ পৰা উন্নত মানৰ সামগ্ৰী প্ৰস্তুত কৰা 'জুট মিল'সমূহৰ অভাৱে ৰাজ্যখনৰ এই সম্ভাৱনাময় খণ্ডটোক পক্ষাঘাতগ্রস্ত কৰি ৰাখিছে। ফলত, অসমৰ কৃষকসকলে মৰাপাট খেতি এৰি অন্যান্য লাভজনক খেতিৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হ’বলৈ ধৰিছে। বিশ্ব বজাৰত প্লাষ্টিকৰ বিকল্প নাই। বৰ্তমান সমগ্ৰ বিশ্বতে পলিথিন আৰু প্লাষ্টিকৰ ব্যৱহাৰৰ ওপৰত বাধা আৰোপ কৰা হৈছে। এনে এক পৰিস্থিতিত, জৈৱিক-বিভংগনীয় (Biodegradable) মৰাপাটৰ আঁহৰ পৰা তৈয়াৰী সামগ্ৰী যেনে—পৰিৱেশ-বান্ধৱ বেগ, হস্তশিল্প (Handicrafts), আৰু বস্ত্ৰ সামগ্ৰীৰ চাহিদা আন্তৰ্জাতিক বজাৰত দ্ৰুতগতিত বৃদ্ধি পাইছে। অসমৰ শিপিনী আৰু হস্তশিল্পৰ লগত জড়িত যুৱক-যুৱতীসকলে মৰাপাটৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰি নিজৰ লগতে ৰাজ্যৰ অৰ্থনীতিলৈ এক বৈপ্লৱিক পৰিৱটন আনিব পাৰে। 

      আশী-নব্বৈৰ দশকত অসমৰ গাঁৱে ভূঞে মৰাপাটৰ খেতি কৰাৰ ইতিহাস আছে। কৃষিৰ সঁজুলি নিৰ্মাণৰ বাবে গাওঁৰ কৃষকসকলে মৰাপাটৰ খেতি কৰিছিল আৰু ইয়াৰ পৰা উলিওৱা ৰছীৰে বিশেষকৈ গৰু বন্ধা পঘা, বস্তু কঢ়িয়াবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হিকিয়া আদি বান্ধিবলৈ মৰাপাটৰ ৰছী ব্যৱহাৰ কৰিছিল। নাঙলৰ আওচজৰী, যুটজৰী আদিৰ ক্ষেত্ৰতো ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। আন বিভিন্ন যাৱতীয় কামত কোনো খৰচ নোহোৱাকৈ ব্যৱহাৰ কৰিব সক্ষম হৈছিল। কিন্তু যেতিয়াৰ পৰা প্লাষ্টিকৰ সামগ্ৰী বজাৰত উপলব্ধ হ'ল, তেতিয়াৰ পৰাই যেন অসমত গ্ৰাম্য সমাজৰ এই মৰাপাটৰ খেতি বন্ধ হৈ পৰিল। আনকি মৰাপাটৰ আগ অংশ খাদ্য হিচাপেও ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। মৰাপাটৰ ব্যঞ্জন খুব সুস্বাদু। 

        সমাধানৰ পথ আৰু আমাৰ অসমৰ মৃতপ্ৰায় মৰাপাট শিল্পক পুনৰুজ্জীৱিত কৰিবলৈ চৰকাৰী আৰু ব্যক্তিগত পৰ্যায়ত কিছুমান তলত উল্লেখ কৰা সদৃশ পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰা উচিত। -

১. কৃষকৰ বাবে আৰ্থিক সকাহ : মৰাপাট খেতিয়কসকলক সময়মতে উন্নত মানৰ বীজ, সাৰ আৰু চৰকাৰী সাহায্য প্ৰদান কৰা।

২. জুট মিল স্থাপন : ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ মৰাপাট বহুল অঞ্চলসমূহত ক্ষুদ্ৰ আৰু মজলীয়া পৰিসৰৰ জুট মিল বা প্ৰচেছিং ইউনিট স্থাপন কৰা।

৩. বজাৰ সংযোগ (Market Linkage) : উৎপাদিত সামগ্ৰীসমূহ বিক্ৰীৰ বাবে চৰকাৰী পৃষ্ঠপোষকতাত উপযুক্ত বজাৰ সৃষ্টি কৰা।

৪. চৰকাৰী নীতি : বজাৰত কাপোৰ বা মৰাপাটৰ বেগৰ ব্যৱহাৰ বাধ্যতামূলক কৰা নীতিসমূহ কঠোৰভাৱে কাৰ্যকৰী কৰা।

৫. স্থানীয় খেতিয়কক মৰাপাটৰ খেতি কৰাৰ ক্ষেত্ৰত উৎসাহিত কৰিবলৈ চৰকাৰে আৰ্থিক সাহায্য প্ৰদান কৰা ।

উপসংহাৰ : 

“সোণালী আঁহ” নামেৰে খ্যাত মৰাপাট (Jute) অসমৰ বাবে কেৱল এটা কৃষিশস্য নহয়, ই এক সম্ভাৱনাময় অৰ্থনৈতিক সম্পদ। কপাহৰ পিছতেই বিশ্বৰ দ্বিতীয় বৃহত্তম উদ্ভিদৰ আঁহ হিচাপে পৰিগণিত এই মৰাপাট সম্পূৰ্ণৰূপে পচনশীল, পৰিৱেশৰ বাবে উপযোগী আৰু পুনৰ্ব্যৱহাৰযোগ্য। অসমৰ অৰ্থনৈতিক পুনৰুত্থানৰ সম্ভাৱনাৰ কথা চিন্তা কৰিলে মৰাপাট শিল্পই এক গুৰুত্বপূর্ণ স্থান অধিকাৰ কৰি আছে।

        অসম চৰকাৰৰ শেহতীয়া বাজেট অনুসৰি ৰাজ্যৰ অৰ্থনীতি দ্ৰুতগতিত আগুৱাই গৈছে। এনে অৱস্থাত, পৰম্পৰাগত মৰাপাট খেতিক বিজ্ঞানসন্মতভাৱে আধুনিকীকৰণ কৰিলে ই কেৱল কৃষি খণ্ডক টনকিয়াল কৰাই নহয়, বৰঞ্চ ৰাজ্যৰ হাজাৰ হাজাৰ নিবনুৱা যুৱক-যুৱতীক আত্মসংস্থাপনৰ পথো দেখুৱাব। সময় সমাগত, আমি পুনৰবাৰ আমাৰ ‘সোণালী আঁহ’ৰ গুৰুত্ব বুজি তাক সদ্ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ সকলোৱে একনিষ্ঠ পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰি আগবাঢ়ি আহিব লাগিব।

🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺

বানপানীৰ ভয়াবহতা, শিৱসাগৰৰ বানপানী আৰু বৰ্তমান সময় : এক অৱলোকন। Flood Threat, Sivsagar Floods and Present Time: An Overview.

বানপানীৰ ভয়াবহতা, শিৱসাগৰৰ বানপানী আৰু বৰ্তমান সময় : এক অৱলোকন

১. ভূমিকা: 

      এক চিৰাচৰিত অভিশাপৰ কৰুণ বাস্তৱতা অসম আৰু বানপানী — এই দুয়োটা শব্দ যেন এটা মুদ্ৰাৰ ইপিঠি আৰু সিপিঠি। প্ৰতি বছৰে বাৰিষা অহাৰ লগে লগে অসমবাসীৰ বাবে কঢ়িয়াই আনে এক ভয়ংকৰ ত্ৰাস আৰু অনিশ্চয়তা। ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক নদীৰ উপত্যকাৰে আগবাঢ়ি অহা এই প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগে কেৱল জনজীৱন স্তব্ধ কৰাই নহয়, বৰঞ্চ ৰাজ্যখনৰ অৰ্থনীতি, আন্তঃগাঁথনি আৰু কৃষি খণ্ডৰ মেৰুদণ্ড ভাঙি পেলায়। কিন্তু বিগত কেইটামান বছৰত বানপানীৰ এই ভয়াবহতা পূৰ্বৰ সকলো অভিলেখ ভংগ কৰি এক অভূতপূৰ্ব চৰম পৰ্যায়ত উপনীত হৈছে। গোলকীয় জলবায়ু পৰিৱৰ্তন, অপৰিকল্পিত নগৰীকৰণ আৰু প্ৰকৃতিৰ ওপৰত মানুহৰ ক্ৰমবৰ্ধমান অত্যাচাৰে এই সমগ্ৰ প্ৰক্ৰিয়াটোক অধিক জটিল আৰু ধ্বংসাত্মক কৰি তুলিছে। বৰ্তমান সময়ত এই বানপানীয়ে কেৱল চৰ অঞ্চল বা নদীৰ কাষৰীয়া গাঁওসমূহতে সীমাবদ্ধ থকা নাই ; ই এতিয়া ৰাজ্যৰ ডাঙৰ ডাঙৰ চহৰ আৰু ঐতিহাসিক জিলাসমূহকো গ্ৰাস কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। ইয়াৰ এক শেহতীয়া আৰু আটাইতকৈ ভয়ংকৰ উদাহৰণ হৈছে ঐতিহাসিক শিৱসাগৰ জিলাত সৃষ্টি হোৱা অভূতপূৰ্ব জলপ্ৰলয়। প্ৰায় পাঁচটা দশকৰ ভিতৰত আটাইতকৈ ভয়াৱহ বানপানীৰ মুখামুখি হৈ শিৱসাগৰে যি যন্ত্ৰণাদায়ক সময় অতিবাহিত কৰিবলগীয়া হৈছে, সেয়া সমগ্ৰ অসমৰে সাম্প্ৰতিক দুৰ্যোগ ব্যৱস্থাপনা আৰু ভৱিষ্যতৰ অস্তিত্বৰ প্ৰতি এক ডাঙৰ প্ৰশ্নবোধক চিন।

২. বানপানীৰ গোলকীয় ভয়াবহতা আৰু অসমৰ প্ৰেক্ষাপট : গোলকীয় উষ্ণতা বৃদ্ধি (Global Warming) আৰু জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ (Climate Change) প্ৰত্যক্ষ প্ৰভাৱ এতিয়া সমগ্ৰ বিশ্বতে দেখিবলৈ পোৱা গৈছে। এফালে যদি ইউৰোপ বা আমেৰিকাৰ দৰে উন্নত দেশত চৰম খৰাং বা দাবানলৰ সৃষ্টি হৈছে, আনফালে আকৌ দক্ষিণ এছিয়াৰ দেশসমূহত মেঘবিস্ফোৰণ (Cloudburst) আৰু ধাৰাসাৰ বৰষুণৰ ফলত হঠাতে অহা বানপানী বা ফ্লেছ ফ্লাড (Flash Flood) এক নিয়মীয়া ঘটনাত পৰিণত হৈছে। অসমৰ ভৌগোলিক অৱস্থিতিলৈ লক্ষ্য কৰিলে দেখা যায় যে ই হিমালয়ৰ পাদদেশত অৱস্থিত এক সংবেদনশীল অঞ্চল। তিব্বত আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশত হোৱা অতিমাত্ৰা বৰষুণৰ পানী নামনিৰ অসমলৈ বৈ আহে। যেতিয়াই এই বিশাল জলৰাশি ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু ইয়াৰ উপনৈসমূহে ধাৰণ কৰিব নোৱাৰা হয়, তেতিয়াই সমগ্ৰ ৰাজ্য জলমগ্ন হৈ পৰে। কিন্তু বৰ্তমান সময়ত বানপানীৰ চৰিত্ৰ সলনি হৈছে। এতিয়া বৰষুণৰ বিতৰণ অনিয়মিত হৈ পৰিছে — দীৰ্ঘদিন ধৰি খৰাং হোৱাৰ পিছত মাত্ৰ কেইটামান ঘণ্টাতে কেইবাদিনৰো সমপৰিমাণৰ বৰষুণ হৈ যায়, যাৰ ফলত নদীৰ মথাউৰি ছিঙি ক্ষন্তেকতে বিস্তীৰ্ণ অঞ্চল বুৰাই পেলায়। ইয়াৰ উপৰি নদীসমূহৰ তলি পলসেৰে বাম কৰি পেলোৱাৰ বাবে পানী ধাৰণ ক্ষমতা বহুখিনি হ্ৰাস পাইছে, যিয়ে বানপানীৰ তীব্ৰতা শতগুণে বৃদ্ধি কৰিছে।

৩. ঐতিহাসিক শিৱসাগৰ জিলা আৰু শেহতীয়া জলপ্ৰলয়: 

       আহোম স্বৰ্গদেউসকলৰ গৌৰৱোজ্জ্বল ইতিহাস আৰু কৃতিচিহ্নৰে চহকী শিৱসাগৰ জিলা অসমৰ এক সাংস্কৃতিক আৰু পৰ্যটনৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰ। কাৰেং ঘৰ, ৰং ঘৰ, তলাতল ঘৰ আৰু ঐতিহাসিক পুখুৰীসমূহেৰে পৰিবেষ্টিত এই চহৰখনে সাধাৰণতে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ মূল বানপানীৰ পৰা কিছু পৰিমাণে সুৰক্ষিত দূৰত্বত অৱস্থিত বুলি ধৰা হৈছিল। কিন্তু শেহতীয়া বানপানীয়ে প্ৰমাণ কৰিলে যে প্ৰকৃতিৰ কোপৰ পৰা কোনো ধৰণৰ ইতিহাস বা আধুনিক দেৱাল সুৰক্ষিত নহয়। বিগত দিনকেইটাত শিৱসাগৰ জিলা আৰু ইয়াৰ সীমান্তৱৰ্তী নগা পাহাৰ অঞ্চলত হোৱা ধাৰাসাৰ বৰষুণৰ ফলত জিলাখনৰ প্ৰধান নদীসমূহ উফন্দি উঠে। “Within one to two hours, the Dikhow, which originates in the Naga Hills, crossed its warning level, breached the danger mark & surged to its highest recorded flood level.”, as noted by The Assam Tribune."  

       নিশ্চিত ভাৱে ক'ব পাৰি, এই আকস্মিক পৰিস্থিতিৰ বাবে জিলা প্ৰশাসনে কেইটামান ঘণ্টাৰ বাহিৰে কোনো ধৰণৰ পূৰ্ব সতৰ্কবাণী দিয়াৰ সুযোগো নিশ্চয় নাপালে। The Assam Tribune-ৰ মতে, কোনো ভাৰতীয় বতৰ বিজ্ঞান বিভাগৰ (IMD) সতৰ্কবাণী নোহোৱাকৈ জিলা প্ৰশাসনে সঁহাৰি জনাবলৈ মাত্ৰ তিনি ঘণ্টা সময় পাইছিল, যাৰ ফলত ক্ষয়-ক্ষতিৰ পৰিমাণ আশাতীতভাৱে বৃদ্ধি পালে।

দিখৌ আৰু দিচাঙৰ কালৰূপ:

     শিৱসাগৰ চহৰৰ বুকুৰ মাজেৰে বৈ যোৱা দিখৌ নদী আৰু কাষৰীয়া দিচাং নদীয়ে এইবাৰ যি সংহাৰী ৰূপ ধাৰণ কৰিলে, সি সকলোকে স্তম্ভিত কৰি তুলিছে। দিখৌ নদীৰ পানী বিপদসীমাৰ বহু ওপৰেৰে বৈ যোৱাৰ ফলত চহৰৰ সুৰক্ষা মথাউৰি আৰু বিভিন্ন অঞ্চলৰ বান্ধসমূহলৈ তীব্ৰ ভাবুকি আহে। চহৰৰ অন্যতম ব্যস্ত পথ জি.বি. ৰোড (GB Road) আৰু নাজিৰা-গেলেকী সংযোগী পথসমূহৰ ওপৰেৰে তীব্ৰ বেগেৰে বানপানী ববলৈ আৰম্ভ কৰে। ষ্টেচন চাৰিআলিৰ পৰা ধৰি দাৰিকাপাৰ বাইপাছ পৰ্যন্ত সমগ্ৰ পথ জলমগ্ন হৈ যোগাযোগ সম্পূৰ্ণৰূপে বিচ্ছিন্ন হৈ পৰে। দিখৌ নদীৰ প্ৰৱল সোঁতে নাজিৰাৰ নেপালীখুঁটি (Nepalikuti) গাঁওখন প্ৰায় সম্পূৰ্ণৰূপে মচি পেলাইছে বুলি ক’ব পাৰি। নদীৰ খহনীয়াই পলকতে শ শ পৰিয়ালৰ ভেটি উচন কৰি গৃহহাৰা কৰিলে। কেৱল গ্ৰাম্য অঞ্চলেই নহয়, শিৱসাগৰ পৌৰসভাৰ অন্তৰ্গত প্ৰায় আটাইকেইটা ৱাৰ্ডতে নদীৰ পানী সোমাই এক কৃত্ৰিম সাগৰৰ সৃষ্টি কৰিলে, য’ত মানুহে নিজৰ পকী ঘৰৰ প্ৰথম মহলাত আশ্ৰয় ল’বলৈ বাধ্য হ’ল।

৪. জিলাখনত ক্ষয়-ক্ষতিৰ এক পৰিসংখ্যা আৰু মানৱীয় সংকট:

        এই বানপানী কেৱল পানী সোমোৱাৰ এক পৰিঘটনা নাছিল, ই আছিল এক বিৰাট মানৱীয় ট্ৰেজেডী। “The flood situation in Assam continues to remain serious... after two more people lost their lives in Sivasagar district. Both victims reportedly drowned in floodwaters... More than 2.12 lakh people remain affected across Charaideo, Golaghat, Jorhat and Sivasagar districts.”, according to NDTV Profit."

        চৰকাৰী তথ্য আৰু বিভিন্ন মাধ্যমৰ বাতৰি অনুসৰি, সমগ্ৰ ৰাজ্যত বানপানীৰ ফলত মৃত্যু হোৱা লোকৰ সংখ্যা ৮০ জনৰো অধিক হৈছে। ইয়াৰ ভিতৰত অকল শিৱসাগৰ জিলাতে কেইবাজনো লোকে সঁলিল সমাধি হ’বলগীয়া হৈছে। জিলাখনৰ প্ৰায় ৩.৫ লাখতকৈও অধিক লোক পোনপটীয়াভাৱে এই বানৰ কবলত পৰিছে আৰু হাজাৰ হাজাৰ হেক্টৰ কৃষিভূমি সম্পূৰ্ণৰূপে পানীৰ তলত বুৰ গৈছে। কৃষকসকলে কষ্টৰে ৰোৱা শালি ধানৰ কঠীয়া আৰু খেতি পথাৰ পলসুৱা মাটি আৰু বালিৰ তলত পোত খাই নষ্ট হৈ পৰিছে, যাৰ ফলত অনাগত দিনত এক তীব্ৰ খাদ্য সংকট আৰু অৰ্থনৈতিক মন্দাৱস্থাৰ আশংকাই দেখা দিছে।হাজাৰ হাজাৰ পশুধন বানপানীৰ সোঁতত উটি গৈছে বা খাদ্য আৰু আশ্ৰয়ৰ অভাৱত মৃত্যুমুখত পৰিছে। পোহনীয়া গৰু-ছাগলী, হাঁহ-কুকুৰাক বচাবলৈ গৈ বহু লোকে নিজৰ জীৱনো বিপদাপন্ন কৰিবলগীয়া হৈছে। মথাউৰি আৰু ওখ ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথসমূহ এতিয়া বানাক্ৰান্ত মানুহ আৰু তেওঁলোকৰ পশুধনৰ অস্হায়ী আশ্ৰয়স্থলীত পৰিণত হৈছে।

৫. বৰ্তমান সময় : সাহায্য, উদ্ধাৰ আৰু প্ৰত্যাহ্বান-

      

      বৰ্তমান সময়ত যদিও ধাৰাসাৰ বৰষুণৰ পৰিমাণ কিছু হ্ৰাস পাইছে আৰু নদীসমূহৰ জলস্তৰ ধীৰে ধীৰে নামিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে, তথাপিও প্ৰকৃত প্ৰত্যাহ্বানটো এতিয়াহে আৰম্ভ হৈছে। বানপানীৰ পানী কমি যোৱাৰ পিছৰ সময়ছোৱা আচলতে পানী থকা সময়তকৈও অধিক ভয়ংকৰ আৰু কষ্টকৰ হৈ পৰে। যুদ্ধকালীন ক্ষিপ্ৰতাৰে উদ্ধাৰ আৰু সাহায্য কাৰ্যবিপদৰ এই সময়ত ভাৰতীয় সেনা এন.ডি.আৰ.এফ. (NDRF), এছ.ডি.আৰ.এফ. (SDRF) আৰু স্হানীয় যুৱক-স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠনসমূহে জাঁপ দি পৰিছে। যিসমূহ দুৰ্গম গাঁও মূল ভূখণ্ডৰ পৰা সম্পূৰ্ণ বিচ্ছিন্ন হৈ পৰিছিল, তালৈ ভাৰতীয় বায়ুসেনাৰ হেলিকপ্টাৰৰ জৰিয়তে খাদ্য সামগ্ৰী, খোৱা পানী আৰু জৰুৰীকালীন ঔষধ এয়াৰ-ড্ৰপ (Air-drop) কৰা হৈছে। প্ৰশাসনে জিলাখনত শতাধিক সাহায্য শিবিৰ (Relief Camps) স্থাপন কৰি আশ্ৰয়হীন লোকসকলক থকা আৰু খোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰি দিছে। অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী ড° হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই নিজে পৰিস্থিতি পৰ্যবেক্ষণ কৰি ক্ষতিগ্ৰস্ত পৰিয়ালসমূহলৈ চৰকাৰীভাৱে 'মুখ্যমন্ত্ৰীৰ বিশেষ পৰিয়াল কিট' (Chief Minister's Special Family Kit) আৰু আৰ্থিক অনুদান আগবঢ়োৱাৰ কথা ঘোষণা কৰিছে।

       তদুপৰি অসমৰ বিভিন্ন জিলাৰ বিভিন্ন অঞ্চলৰ গাওঁ সমূহেও যুটীয়া সহযোগত বান বিধ্বস্ত এলেকাত সাহায্য বিতৰণ কৰি মহানুভৱতাৰ পৰিচয় দাঙি ধৰাটো অসমৰ জনসাধাৰণৰ বাবে শুভলক্ষণ।

পানী কমাৰ পিছৰ ভয়াবহতা: 

দুৰ্গন্ধ, পলস আৰু মহামাৰী-

          যিসকল লোকৰ ঘৰৰ পৰা পানী নামি গৈছে, তেওঁলোকে ঘৰলৈ উভতি গৈ এক হৃদয়বিদাৰক দৃশ্য দেখিবলৈ পাইছে। ঘৰৰ ভিতৰত কেইবা ফুটো ডাঠ বালি আৰু বোকাৰ পলস পৰি আছে। আচবাব, কাপোৰ-কানি, গুৰুত্বপূৰ্ণ নথিপত্ৰ সকলো নষ্ট হৈ গৈছে। নিশ্চয় ঘৰৰ দেৱালসমূহ দুৰ্বল হৈ পৰিছে আৰু যিকোনো সময়তে খহি পৰাৰ সম্ভাৱনা দেখা দিছে। ইয়াৰ উপৰি বৰ্তমান আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বানটো হৈছে স্বাস্থ্য খণ্ডৰ। বানপানীৰ পানী আৱদ্ধ হৈ থকাৰ ফলত আৰু মৰা পশুপক্ষীৰ পচা শৰীৰৰ বাবে যে তীব্ৰ দুৰ্গন্ধৰ সৃষ্টি হৈছে সেয়া সহজে অনুমেয়। আনহাতে ইয়ে বায়ু আৰু পানী প্ৰদূষিত কৰিছে। এই সময়ছোৱাত মেলেৰীয়া, ডেংগু, ডায়েৰিয়া, টাইফয়ড আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ চৰ্মৰোগৰ (Skin diseases) দৰে মহামাৰী বিয়পি পৰাৰ তীব্ৰ আশংকা থাকে। স্বাস্থ্য বিভাগে যদিও চিকিৎস কৰ্মীৰ দল মোতায়েন কৰিছে আৰু ব্লিচিং পাউদাৰ বিতৰণ তথা ফগিং (Fogging) কাৰ্যসূচী চলাইছে, তথাপিও প্ৰতিটো চুক-কোণ সুৰক্ষিত কৰাটো এক বৃহৎ প্ৰত্যাহ্বান হৈ পৰিছে। এই সময়ছোৱাত সকলো ৰাইজে ৰাজনীতিৰ উৰ্ধত থাকি সাহায্য প্ৰদান কৰাটো অতি জৰুৰী।

৬. সমস্যাৰ গভীৰতা: মানৱসৃষ্ট কাৰণ নে প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ?

       আমি কেৱল প্ৰকৃতিৰ ওপৰত দোষ জাপি দি হাত সাৱটি বহি থাকিলে নচলিব। শিৱসাগৰ চহৰ আৰু ইয়াৰ কাষৰীয়া অঞ্চলৰ এই অভূতপূৰ্ব বানপানীৰ আঁৰত বহু পৰিমাণে মানৱসৃষ্ট কাৰণো জড়িত হৈ আছে। বিভিন্ন কাৰণসমূহৰ ভিতৰত -

ক/ অপৰিকল্পিত ড্ৰেইনেজ ব্যৱস্থা (Faulty Drainage System): চহৰখনৰ পুৰণি ড্ৰেইনেজ ব্যৱস্থা বৰ্তমানৰ বৰ্ধিত জনসংখ্যাৰ তুলনাত একেবাৰে অপৰ্যাপ্ত। প্লাষ্টিক আৰু জাৱৰ-আৱৰ্জনা পেলাই নলা-নৰ্দমাসমূহ বন্ধ কৰি পেলোৱাৰ বাবে বৰষুণৰ পানী ওলাই যাব নোৱাৰে।

খ/ প্ৰাকৃতিক জলাশয় আৰু পিতনি সংকুচিত কৰা:           

     এসময়ত চহৰখনৰ চাৰিওফালে থকা প্ৰাকৃতিক বিল আৰু দ অঞ্চলসমূহ মাটি দি পুতি অট্টালিকা নিৰ্মাণ কৰা হ’ল। ফলত চহৰৰ পানী স্বাভাৱিকভাৱে জমা হোৱাৰ কোনো ঠায়েই নোহোৱা হ’ল। যাৰ ফলত অলপীয়া বৰষুণতে সকলো ঠাইতে জলমগ্ন হৈ পৰে। আৰু পানী বোৰ ওলাই যাবলৈ বাট নাপাই ওফন্দি উঠি বানপানীৰ সৃষ্টি হয়।  

গ/ দুৰ্বল মথাউৰি নিৰ্মাণ আৰু মেৰামতি:     

     বিজ্ঞানসন্মত পদ্ধতি অৱলম্বন নকৰাকৈ কেৱল খৰখেদাকৈ কৰা মথাউৰি নিৰ্মাণে নদীৰ প্ৰৱল সোঁত ধৰি ৰাখিব নোৱাৰে। মথাউৰিসমূহৰ নিয়মীয়া তদাৰক নকৰাৰ বাবেই অলপ পানী বাঢ়িলেই বান্ধ ছিঙি যায়।

ঘ/ নগা পাহাৰত বনাঞ্চল ধ্বংস: 

     দিখৌ আৰু দিচাং নদীৰ উৎস অঞ্চল অৰ্থাৎ চুবুৰীয়া ৰাজ্যৰ পাহাৰীয়া অঞ্চলসমূহত ব্যাপক হাৰত বনাঞ্চল ধ্বংস (Deforestation) আৰু পাহাৰ খন্দাৰ ফলত বৰষুণৰ পানী অতি ক্ষিপ্ৰতাৰে নামি আহে আৰু ইয়াৰ সৈতে প্ৰচুৰ পৰিমাণে পলস কঢ়িয়াই আনি নদীৰ তলি পুতি পেলায়। যাৰ ফলত বৰ্তমানৰ দৰে পানীয়ে ৰূপ ধাৰণ কৰি ধ্বংসলীলা সৃষ্টি কৰিছে।

৭. দীৰ্ঘম্যাদী বৈজ্ঞানিক সমাধানৰ প্ৰয়োজনীয়তা:      

      প্ৰতি বছৰে বানপানী অহা, চৰকাৰে সাহায্য দিয়া আৰু পানী শুকাই গ’লে সকলো পাহৰি যোৱা — এই চক্ৰটো এতিয়া বন্ধ হ’ব লাগে। বৰ্তমান বিজ্ঞানে আমাক যি প্ৰযুক্তি দিছে, তাৰ সঠিক প্ৰয়োগৰ জৰিয়তেহে এই সমস্যাৰ এক স্থায়ী সমাধান সম্ভৱ।

ক) ডিজিটেল মেপিং আৰু পূৰ্ব সতৰ্কবাণী প্ৰণালী (Early Warning System): নদীসমূহৰ জলস্তৰ আৰু মেঘাৱস্থা নিৰীক্ষণ কৰিবলৈ আধুনিক উপগ্ৰহীয় প্ৰযুক্তি আৰু ৰাডাৰ ব্যৱস্থা সংস্থাপন কৰিব লাগে, যাতে ফ্লেছ ফ্লাড অহাৰ অন্ততঃ ১২-২৪ ঘণ্টা পূৰ্বে জনসাধাৰণক নিৰাপদ স্থানলৈ স্থানান্তৰ কৰিব পৰা যায়।

খ) ড্ৰেজিং (Dredging) আৰু নদীৰ তলি খনন:     

     দিখৌ, দিচাং আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ তলিৰ পৰা বৈজ্ঞানিক পদ্ধতিৰে পলস আৰু বালি নিষ্কাষণ কৰি নদীৰ পানী ধাৰণ ক্ষমতা বৃদ্ধি কৰিব লাগিব। তেতিয়াহে এই নদীসমূহৰ পানী ওপৰলৈ উঠি আহি সমতল ভূমিত সিচঁৰিত হৈ নাযাব।

গ) স্পঞ্জ চিটি (Sponge City) ধাৰণা: শিৱসাগৰৰ দৰে ঐতিহাসিক চহৰসমূহক ভৱিষ্যতে ৰক্ষা কৰিবলৈ 'স্পঞ্জ চিটি'ৰ আৰ্হিত গঢ়ি তুলিব লাগে, য’ত প্ৰচুৰ পৰিমাণে উদ্যান, প্ৰাকৃতিক জলাশয় আৰু কংক্ৰিটৰ পৰিৱৰ্তে পানী শোষন কৰিব পৰা বিশেষ ফুটপাথ নিৰ্মাণ কৰা হয়।

ঘ) নদী সংযোগ আৰু মথাউৰিৰ আধুনিকীকৰণ:     

     পৰম্পৰাগত মাটিৰ মথাউৰিৰ পৰিৱৰ্তে জিও-বেগ (Geo-bags) আৰু কংক্ৰিট ব্লেংকেট ব্যৱহাৰ কৰি মথাউৰিসমূহ শক্তিশালী কৰিব লাগে। লগতে অতিৰিক্ত পানীভাগ অন্য কম পানী থকা অঞ্চল বা কৃত্ৰিম হ্ৰদলৈ ডাইভাৰ্ট কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিব লাগে।

৮. সামৰণি: 

       আশা আৰু পুনৰুত্থানৰ বাৰ্তা :- বানপানীয়ে শিৱসাগৰক ভাঙি পেলাইছে সঁচা, কিন্তু ইয়াৰ ৰাইজৰ মানসিকতাক পৰাস্ত কৰিব পৰা নাই। অসমীয়া সমাজৰ অন্যতম ডাঙৰ শক্তি হৈছে ইয়াৰ সামূহিক একতা আৰু 'ৰাইজে নখ জোকাৰিলে নৈ বয়' ভাবধাৰা। এই সংকটৰ মুহূৰ্তত জাতি-ধৰ্ম-বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে সকলোৱে ইজনে সিজনক সহায়ৰ হাত আগবঢ়োৱা দৃশ্যই প্ৰমাণ কৰে যে আমাৰ মাজৰ সৌহাৰ্দ্য এতিয়াও জীৱন্ত। বৰ্তমান সময়ছোৱা হৈছে ধৈৰ্য্য, সতৰ্কতা আৰু পৰিকল্পিত পুনৰুদ্ধাৰৰ সময়। চৰকাৰী আৰু বেচৰকাৰী প্ৰচেষ্টাৰ সমান্তৰালভাৱে আমি প্ৰতিজন নাগৰিকে প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি থকা আমাৰ দায়িত্ববোধ বুজি পাব লাগিব। নদীক কেৱল পানীৰ উৎস হিচাপে নাচাই, ইয়াক এক জীৱন্ত তন্ত্ৰ হিচাপে সন্মান কৰিব লাগিব। আশা কৰা হৈছে যে এই ভয়াবহ দুৰ্যোগৰ পৰা শিক্ষা লৈ প্ৰশাসন আৰু সমাজখনে এক এনেকুৱা নতুন শিৱসাগৰ গঢ়ি তুলিব, যি ভৱিষ্যতৰ যিকোনো প্ৰাকৃতিক বিপৰ্যয়ৰ বিৰুদ্ধে দৃঢ়তাৰে থিয় দিবলৈ সক্ষম হ’ব। ধ্বংসৰ পিছতেই সদায় সৃষ্টিৰ আৰম্ভণি হয় আৰু শিৱসাগৰ আকৌ তাৰ পুৰণি গৌৰৱেৰে জিলিকি উঠিব — এয়াই সকলোৰে কামনা।

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবে প্ৰকৃতিৰ সংৰক্ষণ। Conservation of Nature for Future Generation .

:ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবে প্ৰকৃতিৰ সংৰক্ষণ:

 Conservation of Nature for Future Generations.

পাতনি:

        প্ৰকৃতি হৈছে মানৱ জাতিৰ লগতে পৃথিৱীৰ সকলো জীৱৰ বাসস্থান ৷ আমি জীয়াই থাকিবলৈ প্ৰয়োজনীয় বায়ু, পানী, খাদ্য আৰু অন্যান্য সম্পদসমূহ প্ৰকৃতিৰ পৰাই লাভ কৰোঁ৷ বৰ্তমানৰ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিৰ উন্নতি তথা দ্ৰুত উদ্যোগীকৰণে প্ৰকৃতিৰ বুকুত বিৰূপ প্ৰভাৱ পেলাইছে ৷ আমি আজি যিদৰে প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ অপব্যৱহাৰ কৰিছো, তাৰ ফলত ভৱিষ্যত প্ৰজন্মই এক ভয়ংকৰ পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হ’ব। সেয়েহে ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবে প্ৰকৃতি সংৰক্ষণ কৰাটো বৰ্তমান সময়ৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰয়োজন।

প্ৰকৃতিৰ প্ৰয়োজনীয়তা আৰু বৰ্তমানৰ অৱস্থা :           

       প্ৰকৃতিয়ে যে কেৱল আমাক জীয়াই থকাৰ সমলেই যোগান ধৰে এনে নহয়, ই আমাৰ মানসিক আৰু শাৰীৰিক সুস্থতাও নিশ্চিত কৰে। কিন্তু বিগত কেইটামান দশকত মানৱজাতিৰ অদূৰদৰ্শীতাৰ বাবে অৰণ্য ধ্বংস, নদী প্ৰদূষণ, গোলকীয় উষ্ণতা বৃদ্ধি (Global Warming) আদি সমস্যাই জটিল ৰূপ ধাৰণ কৰা আপুনিও নিশ্চয় দেখিছে ৷ ইয়াৰ মূল কাৰণ হিচাপে জৈৱ বৈচিত্ৰ্যৰ হ্ৰাসৰ কথা আঙুলিয়াই দিব পাৰি। জৈৱ-বৈচিত্ৰ্য হ্ৰাস পোৱাৰ ফলত পৰিস্থিতিতন্ত্ৰত (Ecosystem) গুৰুতৰ সমস্যাৰ সৃষ্টি হৈছে ৷ মাটিৰ উৰ্বৰতা হ্ৰাস পোৱা, বিশুদ্ধ পানীৰ নাটনি আৰু বতৰৰ পৰিৱৰ্তনে আমাৰ কৃষি আৰু জীৱন ধাৰণৰ ব্যৱস্থাত বাৰুকৈয়ে প্ৰভাৱ পেলাইছে। সেয়েহে এনে কাৰক সমূহৰ পৰা নিস্তাৰ পাবলৈ তথা ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবে প্ৰকৃতিৰ সংৰক্ষণৰ প্ৰয়োজনীয়তা আহি পৰিছে।

কিয় সংৰক্ষণৰ প্ৰয়োজন ?

 

১. জীৱন ধাৰণৰ মৌলিক অধিকাৰ: ভৱিষ্যত প্ৰজন্মই যাতে আমাৰ দৰেই বিশুদ্ধ বায়ু, পানী আৰু সেউজীয়া পৃথিৱী উপভোগ কৰিব পাৰে, তাৰ বাবে আজি আমি প্ৰকৃতি ৰক্ষা কৰিব লাগিব৷

২. জৈৱ-বৈচিত্ৰ্য ৰক্ষা: প্ৰকৃতিৰ সকলো জীৱ-জন্তু আৰু উদ্ভিদৰ নিজা ভূমিকা আছে৷ যদি কোনো এটা প্ৰজাতি বিলুপ্ত হয়, তেন্তে সমগ্ৰ পৰিস্থিতিতন্ত্ৰটো প্ৰভাৱিত হয়৷ ভৱিষ্যতৰ বাবে এই বৈচিত্ৰ্য বচাই ৰাখিব লাগিব৷

৩. জলবায়ু নিয়ন্ত্ৰণ: গছ-গছনি কাটি পেলালে বায়ুমণ্ডলত কাৰ্বন ডাই অক্সাইডৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি পায়, যাৰ ফলত গোলকীয় উষ্ণতা বাঢ়ে৷ সেউজ আৱৰণ সংৰক্ষণ কৰিলে জলবায়ুৰ পৰিৱৰ্তনৰ ভয়ংকৰ প্ৰভাৱবোৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰি৷

৪. সম্পদৰ সু-ব্যৱহাৰ: কয়লা, পেট্ৰলিয়াম আদি খনিজ সম্পদ সীমিত৷ যদি আমি এইবোৰ বৰ্তমান অত্যধিক ব্যৱহাৰৰ জৰিয়তে অপচয় কৰোঁ, তেন্তে অনাগত দিনত মানুহৰ শক্তিৰ নাটনি হোৱাৰ সম্ভাৱনা বৃদ্ধি পাব ৷ সেয়েহে অনৱীকৰণ যোগ্য সম্পদসমূহ আমি চাইচিতি ব্যৱহাৰ কৰা উচিত।

          প্ৰকৃতি সংৰক্ষণত আমাৰ কৰণীয় কৰ্তব্য অসীম। ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবে প্ৰকৃতি সংৰক্ষণ কৰিবলৈ আমি ব্যক্তিগত তথা সামূহিকভাৱে কিছুমান পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিব পাৰোঁ। সেইবোৰ হৈছে -

গছপুলি ৰোপণ: 

     অৰণ্য ধ্বংস ৰোধ কৰি অধিক পৰিমাণে গছপুলি ৰোপণ কৰা উচিত ৷ গছ কাটিলে তাৰ পৰিৱৰ্তে নতুন গছ ৰোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে। চৰকাৰ বা কোনো অনুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠানৰ ওপৰত ভৰসা নকৰি প্ৰতি জন ব্যক্তিয়ে সুবিধা অনুসৰি বৃক্ষৰোপণ কৰা উচিত। অসমৰ অৰণ্য মানৱ পদ্মশ্ৰী যাদৱ পায়েংৰ প্ৰেৰণাৰে আমি সকলোৱে প্ৰকৃতিৰ সংৰক্ষণত নিজকে নিয়োজিত কৰা প্ৰয়োজনীয়তা আহি পৰিছে।

প্ৰদূষণ নিয়ন্ত্ৰণ: 

      উদ্যোগ আৰু বাহনৰ পৰা ওলোৱা ধোঁৱা, আৱৰ্জনা আদি বিজ্ঞানসন্মতভাৱে নিষ্কাশন কৰিব লাগে৷ প্লাষ্টিকৰ ব্যৱহাৰ সম্পূৰ্ণৰূপে বৰ্জন কৰি পৰিৱেশ অনুকূল সামগ্ৰী ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে৷ আমি আমাৰ চৌপাশৰ ঠাইসমূহ পৰিষ্কাৰ কৰি ৰাখি পৰিৱেশ সুৰক্ষিত কৰি ৰখাটো আমাৰ কৰ্তব্য। 

জল সংৰক্ষণ: 

      পানীৰ অপচয় ৰোধ কৰা আৰু বৰষুণৰ পানী সংৰক্ষণ কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে৷ বিশুদ্ধ পানী আমাৰ জীৱনৰ আধাৰ ৷ অপৰিশোধিত আৰু বিভিন্ন দ্ৰব্য মিহলি পানী সেৱনৰ ফলত বৰ্তমান সময়ত মানুহৰ দেহত বিভিন্ন দুৰাৰোগ্য ৰোগে আক্ৰমণ কৰিব সক্ষম হৈছে।

সজাগতা বৃদ্ধি: 

      সমাজৰ সকলো শ্ৰেণীৰ লোকৰ মাজত প্ৰকৃতি সংৰক্ষণৰ বাৰ্তা বিয়পাই দিব লাগে ৷ শিক্ষাৰ জৰিয়তে শিশুক সৰুৰে পৰাই প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি মৰম আৰু দায়িত্ববোধ শিকোৱা উচিত। তেতিয়াহে ভৱিষ্যতৰ পৃথিৱী সুৰক্ষিত হৈ থাকিব।

বন্যপ্ৰাণী সুৰক্ষা: 

      চৰকাৰীভাৱে ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান আৰু অভয়াৰণ্যসমূহ সুৰক্ষিত কৰাৰ লগতে চোৰাং চিকাৰ প্ৰতিৰোধ কৰিব লাগে। প্ৰকৃতিৰ বহনক্ষম উন্নয়নৰ (Sustainable Development) বাবে আমি প্ৰতিজন নাগৰিকে সমানে দায়বদ্ধ। ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণৰ স্বাৰ্থক আগস্থান দি আমি বৰ্তমানৰ প্ৰয়োজনসমূহ পূৰণ কৰা উচিত ৷ এনেদৰে সম্পদসমূহ ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে যাতে প্ৰকৃতিৰ কোনো স্থায়ী ক্ষতি নহয় ৷ সম্পদৰ সঠিক ব্যৱহাৰ আৰু নবীকৰণযোগ্য শক্তিৰ (Renewable Energy) ব্যৱহাৰে প্ৰকৃতি সংৰক্ষণত ডাঙৰ অৰিহণা যোগাব পাৰে।

উপসংহাৰ:

       প্ৰকৃতি আৰু মানৱজাতিৰ সম্পৰ্ক অতি গভীৰ ৷ প্ৰকৃতি অবিহনে মানৱজাতিৰ অস্তিত্ব কল্পনা কৰিব নোৱাৰি ৷ ভৱিষ্যত প্ৰজন্মই যাতে এক সুন্দৰ আৰু বাসোপযোগী পৃথিৱী পায়, সেয়া নিশ্চিত কৰাৰ দায়িত্ব আমাৰ ওপৰতেই ন্যস্ত ৷ আমাৰ সৰু সৰু পদক্ষেপ সমূহে অনাগত দিনত এক বিশাল পৰিৱৰ্তন আনিব পাৰে ৷ আহক, আমি সকলোৱে প্ৰকৃতিক সন্মান কৰিবলৈ শিকোঁ আৰু ইয়াক সংৰক্ষণ কৰাৰ বাবে দৃঢ় পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰোঁ। এজোপা গছ কাটিলে দুজোপা লগাবলৈ আগবাঢ়ি যাওঁ । আমাৰ সুৰক্ষিত প্ৰকৃতিয়েই হ’ব ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবে আমাৰ শ্ৰেষ্ঠ উপহাৰ।

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

পৰিবৰ্তন। এটা হৃদয়স্পৰ্শী গল্প। Change ! A heart-touching story.

                         পৰিৱৰ্তন

                                Change ! 

      হাতীঘূলী গাঁৱৰ নামঘৰৰ চোতালত থকা বুঢ়া আঁহতজোপাৰ তলত বহিলে সমগ্ৰ গাঁওখনৰ সমাজখনকে অনুভৱ কৰিব পাৰি। সেইদিনা আবেলিও গাঁৱৰ কেইবাজনো জ্যেষ্ঠ আৰু ডেকা মানুহ তাত একত্ৰিত হৈছিল। সাধাৰণতে তাত খেতি-বাতি, বানপানী বা গাঁৱৰ ল’ৰা-ছোৱালীৰ বিয়া-বাৰুৰ কথা-বতৰা বেছিকৈ চলে। কিন্তু যোৱা কেইটামান দিনৰ পৰা গাঁৱৰ চ’ৰাঘৰে চ’ৰাঘৰে, দোকানে-পোহাৰে কেৱল এটাই চৰ্চা— 'ইউ চি চি' অৰ্থাৎ অভিন্ন দেৱানী বিধি (Uniform Civil Code)। গাঁওখনৰ তিনিআলিৰ মূৰত থকা ৰহমত আলীৰ সৰু চাহ দোকানখনত সেইদিনা গৰম চাহৰ সমান্তৰালকৈ তৰ্কও গৰম হৈ উঠিছিল। ৰহমত আলী এজন উদাৰ মনৰ চহা মানুহ। তেওঁৰ দোকানত ধৰ্ম-বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে সকলোৱে একেলগে বহি চাহ খায়। দোকানৰ একাষে বহি গাঁৱৰ জ্যেষ্ঠ শিক্ষক ভবেন দত্তই বাতৰি কাকতত চকু ফুৰাই আছিল। এনেতে গাঁৱৰ ডেকা ল’ৰা ফৰিদ আৰু ভাস্কৰে চাহৰ কাপত চুমুক দি দি এই নতুন আইনখনৰ কথাত সোমাই পৰিল। ফৰিদে অলপ চিন্তিত সুৰত ক’লে, "দত্ত ছাৰ, এই ইউ চি চি আইনখন আহিলে হেনো আমাৰ ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতি, বিয়া-বাৰু বা সম্পত্তিৰ অধিকাৰবোৰ নোহোৱা হৈ যাব? গাঁৱৰ কিছুমান মানুহে কোৱাকুই কৰিছে যে আমাৰ সমাজৰ পুৰণি নিয়মবোৰ হেনো চৰকাৰে সলাই পেলাব। ভবেন দত্তই চশমাযোৰ নাকৰ ওপৰলৈ তুলি মৰমেৰে ক’লে, "ফৰিদ, কথাতে কয় নহয়— লোকৰ মুখত শুনি এনেকৈ উৰা বাতি কাঢ়ি ফুৰিলে বা অনাহকতে ভয় খালে সমাজত কেৱল বিভেদেহে গা কৰি উঠিব।"

       উৰাবাতৰিত কাণ দিলে সমাজত কেৱল অনাহক ভয় আৰু বিভেদেহে গা কৰি উঠে। আচলতে অভিন্ন দেৱানী বিধিৰ অৰ্থ হ’ল সমগ্ৰ দেশৰে প্ৰতিজন নাগৰিকৰ বাবে, তেওঁ যি ধৰ্মৰে বা জাতিৰেই নহওক কিয়, বিবাহ, বিবাহ বিচ্ছেদ, সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰ আৰু সন্তান দত্তক লোৱাৰ দৰে ব্যক্তিগত বিষয়বোৰত এক একে ধৰণৰ আইন থকা। ইয়াৰ উদ্দেশ্য কাৰো ধৰ্মীয় বিশ্বাসত আঘাত কৰা নহয়, বৰঞ্চ সমাজত সমতা অনাহে ইয়াৰ উদ্দেশ্য।"

    তেনেতে দোকানৰ বেঞ্চখনত বহি থকা সোণাৰাম বুঢ়াই তামোলখন চোবাই ক’লে, "দত্ত বোপা, তুমি সঁচা কথাই কৈছা। আমাৰ দিনৰে পৰা দেখি আহিছোঁ- 'যেই কুকুৰ সেই নেগুৰ, ধুই-পখালি একে মাত্ৰ ।' সমাজত পুৰুষ আৰু মহিলাৰ মাজত অধিকাৰৰ সমভাগী নহ’লে সমাজখন জানো আগবাঢ়িব ? আমাৰ গাঁৱৰে নুৰজাহানৰ কথাটোকে চোৱা।"সোণাৰাম বুঢ়াৰ কথাষাৰে সকলোকে কিছু সময়ৰ বাবে স্তব্ধ কৰি পেলালে। নুৰজাহান আছিল ৰহমত আলীৰ ভনীয়েক। কেইবছৰমান আগতে তাইৰ স্বামীয়ে সমাজৰ পুৰণি ব্যক্তিগত আইনৰ কিছুমান ফাঁক ব্যৱহাৰ কৰি কোনো খৰচ-পাতি নিদিয়াকৈ তাইক এৰি থৈ গুচি গৈছিল। দুটা সৰু সন্তানক লৈ নুৰজাহানে মাক-দেউতাকৰ ঘৰত আশ্ৰয় ল’বলগীয়া হৈছিল। সমাজৰ পুৰণি প্ৰথাই তাইক আইনী সুৰক্ষা বা সঠিক ভৰণপোষণৰ অধিকাৰ দিব পৰা নাছিল। কিয়নো বিভিন্ন ধৰ্মীয় ব্যক্তিগত আইনত মহিলাৰ অধিকাৰবোৰ সমান নাছিল।ৰহমত আলীয়ে দীঘল হুমুনিয়াহ এটা কাঢ়ি ক’লে, "দত্ত ছাৰ, সোণাৰাম ককাৰ কথাষাৰ মিছা নহয়। মোৰ ভনীজনীৰ দুখ মই চকুৰে দেখিছোঁ। যদি কোনো আইনে ধৰ্মৰ ঊৰ্ধ্বত গৈ আমাৰ দৰে পৰিয়ালৰ কন্যাসকলক আইনী সুৰক্ষা আৰু সম অধিকাৰ দিয়ে, তেন্তে মই ক’ম— ধৈৰ্য্য ধৰিলে মুলো পকে। ভাল দিন আহিবই।"কথাখিনিয়ে লাহে লাহে সমাজত এক গভীৰ চিন্তনৰ সৃষ্টি কৰিলে। কিয়নো সেই একেখন গাঁৱতে ভবেন দত্তৰ সম্পৰ্কীয় ভতিজা বোৱাৰী ৰীমাৰো একেই অৱস্থা হৈছিল। ৰীমাৰ গিৰিয়েকে তাইক উৎপীড়ন কৰি খেদি দিছিল, কিন্তু হিন্দু বিবাহ আইনৰ অধীনত তাই আদালতৰ দ্বাৰস্থ হৈ ভৰণ-পোষণ আদায় কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। কিন্তু নুৰজাহানৰ ক্ষেত্ৰত ধৰ্মীয় ব্যক্তিগত আইনৰ ভিন্নতাৰ বাবে প্ৰক্ৰিয়াটো জটিল আৰু কষ্টকৰ আছিল।

   এই ঘটনাই স্পষ্ট কৰি দিছিল যে আইন ধৰ্মৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি নহয়, বৰঞ্চ মানৱীয়তা আৰু লিংগ সমতাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিহে হ’ব লাগে।ঠিক তেনে সময়তে গাঁৱত ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ এখন চৰকাৰী সজাগতা সভাৰ আয়োজন কৰা হ’ল। য’ত জিলাৰ আইন বিশেষজ্ঞসকল আহিছিল। গাঁৱৰ হিন্দু-মুছলিম সকলো সম্প্ৰদায়ৰ মানুহ তাত উপস্থিত আছিল।     

    কিছুমান মানুহৰ মনত শংকা আছিল যে এই আইনে হয়তো সিহঁতৰ সুকীয়া পৰিচয় মচি পেলাব। বহুতৰ শংকা— বান্দৰৰ ডিঙিত গজমণি দিয়াৰ দৰে অপাত্ৰত আইন জাপি দিয়া হ’ব নেকি বুলিও একাংশই ভয় কৰিছিল। সভাত জিলাৰ পৰা অহা আইনী উপদেষ্টা গৰাকীয়ে বুজাই ক’লে, "ভাৰত এখন বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ দেশ। ইয়াত প্ৰতিটো ধৰ্মৰ পূজা-পাৰ্বন, প্ৰাৰ্থনা পদ্ধতি আৰু ধৰ্মীয় স্বাধীনতা অক্ষুণ্ণ থাকিব। ইউ চি চিয়ে কাৰো নামাজ পঢ়া বা নামঘৰত নাম গোৱাৰ অধিকাৰ কাঢ়ি নলয়। ই কেৱল বিবাহ, সম্পত্তিৰ অধিকাৰ আৰু নাৰী সুৰক্ষাৰ দৰে দেৱানী গোচৰবোৰ একত্ৰিত কৰিব। ইয়াৰ ফলত আমাৰ মাতৃ আৰু ভগ্নীসকলে ধৰ্মীয় পাৰ্থক্যৰ বাবে যি আইনী বৈষম্যৰ সন্মুখীন হয়, তাৰ অন্ত পৰিব।"উপদেষ্টা গৰাকীৰ কথা শুনি গাঁৱৰ ডেকা ল’ৰা ভাস্কৰে ক’লে, "ছাৰ, কথাতে কয় নহয়— ৰাইজে নখ জোকাৰিলে নদী বয়। আমি যদি সমাজৰ সকলো শ্ৰেণীৰ মানুহে এই সংস্কাৰক আদৰি লওঁ, তেন্তে সমাজৰ পৰা আইনী বিভেদবোৰ আঁতৰি যাব। নাৰী শক্তিশালী হ’লেহে সমাজ শক্তিশালী হ’ব।"দিন বাগৰিল। লাহে লাহে হাতীঘূলী গাঁৱৰ মানুহৰ মনৰ পৰা সংশয়ৰ ডাৱৰো আঁতৰিবলৈ ধৰিলে। ।

        নুৰজাহানেও চৰকাৰী আইনী সাহায্য কেন্দ্ৰৰ জৰিয়তে নিজৰ অধিকাৰৰ বাবে যুঁজ দিবলৈ নতুন সাহস পালে। গাঁৱৰ মানুহে বুজি পালে যে যি আইনেই সমাজত সমতা আৰু ন্যায় প্ৰতিষ্ঠা কৰে, সেই আইনক আদৰি লোৱাটোৱেই প্ৰকৃত নাগৰিকৰ কৰ্তব্য।এদিন গধূলি বৰনামঘৰৰ ডবাৰ শব্দ আৰু মছজিদৰ আজানৰ ধ্বনি একেলগে গাঁওখনৰ আকাশত প্ৰতিধ্বনিত হ’ল। বুঢ়া আঁহতজোপাৰ তলত বহি ভবেন দত্ত, সোণাৰাম বুঢ়া আৰু ৰহমত আলীয়ে চাহ খাই খাই হাঁহি আৰু আনন্দেৰে কথা পাতিলে।

    মাধৱে ক’লে, "বুজিছা ৰহমত, কপালৰ লিখন কোনেও সলাব নোৱাৰে বুলি মানুহে কয়। কিন্তু সঠিক আইন আৰু চিন্তাই সমাজৰ ভাগ্য সলাব পাৰে। যুগ পৰিবৰ্তনৰ লগত খোজ মিলাই যিয়ে আশাৰ কঠীয়া সিঁচিব পাৰে, সেইসকল লোকৰ তত্বাৱধানত গঠিত সমাজেই আচলতে উন্নত সমাজ হিচাপে পৰিগণিত।"হাতীঘূলী গাঁৱে সমাজক দেখুৱাই দিলে যে ধৰ্ম যিয়েই নহওক কিয়, দেশৰ আইন আৰু মানৱীয় অধিকাৰ সকলোৰে বাবে সমান হোৱাটোৱেই এক সুস্থ আৰু সবল সমাজৰ ভেটি।

🪴পঢ়ি চোৱাৰ বাবে আপোনাক ধন্যবাদ জনালোঁ।🪴

    ৰঙালী বিহুৰ আন্তৰিক ওলগ জনাইছোঁ..

Wishing you a very happy for RONGALI BIHU..

       চাওঁতে চাওঁতে সময়ে মেলানি মাগি ব'হাগৰ ৰঙালী ক্ষণত আহি ভৰি দিলেহি আমাৰ পিৰালি মূৰত। ৰঙালী মানেই মনত অপাৰ আনন্দ। ৰঙালী মানেই মনত অপাৰ সুখ আৰু শান্তি। ডাঙৰে সৰুক মৰম আৰু সৰুৱে ডাঙৰক সেৱাৰে শ্ৰদ্ধা আৰু ভক্তি নিবেদন। এয়াই অসমীয়াৰ মুখ্য তথা গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰম্পৰা। এই পৰম্পৰা হওঁক যাউতিযুগীয়া। এই পৰম্পৰা হওঁক অনাগত দিনবোৰত অধিক নিকপকপীয়া। 

     ৰঙালী বিহুৰ পবিত্ৰ ক্ষণত আপোনাক যাচিলোঁ একাঁজলি আন্তৰিক মৰম আৰু অযুত শুভকামনা। ৰঙালীৰ প্ৰতিটো ক্ষণে আপোনাৰ জীৱনলৈ কঢ়িয়াই আনক হাঁহি, আনন্দ তথা সমৃদ্ধি, শান্তি আৰু সম্প্ৰীতিৰ বতৰা। 

     প্ৰীতি আৰু শুভেচ্ছাৰে.....

🌹জীৱনৰ কিছু হিৰণ্ময়ী অনুভৱ ব্লগৰ পৰা -

🚀 দুদুল সোনোৱাল।

শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান আৰু গৃহত শক্তি সঞ্চয়ৰ অভ্যাস। Habits of Energy Saving in Educational Institutions and Homes.

শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান আৰু গৃহত শক্তি সঞ্চয়ৰ অভ্যাস।

পাতনি:

বৰ্তমানৰ বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰ যুগত বিদ্যুৎ শক্তি আমাৰ জীৱন-যাত্ৰাৰ অতি প্ৰয়োজনীয় অংগ। কিন্তু নবীকৰণযোগ্য উৎসৰ পৰিমিতি সীমিত, আৰু শক্তি উৎপাদনৰ বাবে প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ অপচয়, পৰিৱেশ প্ৰদূষণ আদিয়ে ভৱিষ্যতৰ বাবে চিন্তাৰ কাৰণ হৈ পৰিছে। গতিকে, শক্তিৰ সদ্ব্যৱহাৰ আৰু সঞ্চয় কৰাটো এটা জাতীয় কৰ্তব্যৰ দৰে হৈ পৰিছে। এই গুৰুত্বপূৰ্ণ কামটো আৰম্ভ কৰিবলৈ আটাইতকৈ উপযুক্ত স্থান হ’ল আমাৰ ঘৰ আৰু শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান। এই দুয়োটা স্থানেই সামাজিক দায়বদ্ধতাৰ শিক্ষা দিয়া কেন্দ্ৰস্বৰূপ।

গৃহত শক্তি সঞ্চয়ৰ কিছুমান প্ৰায়োগিক অভ্যাস:

১. পোহৰৰ ব্যৱহাৰ: ৰ’দ পৰা সময়ত পৰ্দা আঁতৰাই স্বাভাৱিক পোহৰৰ ব্যৱহাৰ কৰা। অলাগতিয়াল কোঠাৰ লাইট, ফেন আদি বন্ধ ৰখাৰ অভ্যাস গঢ়ি তুলিবলৈ প্ৰয়াস কৰা। LED বাল্বৰ দৰে কম শক্তি খোৱা বিজুলী বাতি ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ ব্যৱস্থা কৰা।

২. বিদ্যুৎ চালিত সঁজুলি: টিভি, কোম্পিউটাৰ, চাৰ্জাৰ আদি ব্যৱহাৰ নকৰা সময়ত সম্পূৰ্ণৰূপে বন্ধ কৰি দিয়া বা প্লাগ খুলি ৰখা উচিত। আনহাতে স্তেন্ডবাই ম'ডতো শক্তিৰ অপচয় হোৱা পৰিলক্ষিত হয়। ফ্ৰিজৰ দৰজা অলপ সময়ৰ বাবে খোলাৰ দৰকাৰ নহ'লে মুকলি নকৰা।

৩. শীততাপ নিয়ন্ত্ৰক যন্ত্ৰ (AC/হিটাৰ): এইবোৰ যন্ত্ৰৰ তাপমাত্ৰা সাধাৰণতে ২৪-২৬ ডিগ্ৰী ছেলচিয়াছত ৰাখিলে শক্তি ৰাহি হয়। নাথাকোতে ইয়াক বন্ধ ৰাখিব লাগে।

৪. সৌৰ শক্তিৰ ব্যৱহাৰ: সৌৰ শক্তি চালিত লাইট, হিটাৰ, বা আন সৰু যন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। ইয়াৰ বাবে পোনপটীয়া চৰকাৰী অনুদানো উপলব্ধ।

৫. পানীৰ উত্থাপন: পানী উত্তোলন কৰা মটৰ, গীজাৰ(পানী গৰম কৰা যন্ত্ৰ) আদিৰ যথেষ্ট ব্যৱহাৰ কৰি সময়মতে বন্ধ কৰা। পানীও এক প্ৰকাৰৰ শক্তিৰে উঠোৱা কৰা হয়।

৬. ৰান্ধনি ঘৰত: ৰান্ধনী কামত ভাঁজীৰ ঢাকনি ব্যৱহাৰ কৰিলে তাপ সোনকালে সোমায় আৰু শক্তি ৰাহি হয়। ঠাণ্ডা খাদ্যবোৰ সাধাৰণ উষ্ণতালৈ আনিহে ৰেফ্ৰিজাৰেটৰত ভৰোৱা উচিত।

শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠানত শক্তি সঞ্চয়ৰ পদক্ষেপ:

১. শ্ৰেণীকোঠা আৰু কৰিডৰ: শ্ৰেণীত ছাত্ৰ-ছাত্ৰী নথকা সময়ত পাখা, লাইট আদি নিষ্ক্ৰিয় কৰি ৰখা। কৰিডৰ, চ’ল আদিত সেন্সৰ যুক্ত লাইট বা কম ৱাটৰ লাইট লগোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰা।

২. প্ৰয়োগশালা আৰু কম্পিউটাৰ কোঠা: প্ৰয়োগ শেষ হ’লেই সকলো যন্ত্ৰপাতি বন্ধ কৰা। কাম নথকা কম্পিউটাৰ শ্বাট ডাউন কৰি ৰখা। নেটৱৰ্কৰ জৰিয়তে কেন্দ্ৰীয়ভাৱে এইবোৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰি।

৩. পাঠ্যপুথি আৰু সজুলি: যেতিয়া সম্ভৱ, প্ৰাকৃতিক পোহৰ আৰু বায়ু চলাচলৰ সুবিধা থকা কোঠাত শ্ৰেণী বা কাৰ্য্যকলাপ পাতিবলৈ চেষ্টা কৰা।

৪. ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ অংশগ্ৰহণ: 'শক্তি ৰক্ষক' দল গঠন কৰি তেওঁলোকৰ হতুৱাই শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠানৰ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত শক্তিৰ অপচয় ৰোধ কৰিবলৈ চকু দিয়া। প্ৰতিযোগিতা, পোষ্টাৰ প্ৰদৰ্শনী, ৰচনা আদিৰ জৰিয়তে সজাগতা সৃষ্টি কৰা।

৫. সৌৰ শক্তিৰ প্ৰয়োগ: বিদ্যালয়ৰ ছাদত সৌৰ পেনেল স্থাপন কৰি বিদ্যালয়ৰ আংশিক শক্তিৰ চাহিদা পূৰণ কৰিব পাৰি। ই এক জীৱন্ত শিক্ষাৰ সা-সঁজুলিও।

সমন্বয় আৰু দায়বদ্ধতা:

গৃহ আৰু শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠানৰ মাজত সমন্বয় থাকিলে এই অভ্যাসবোৰ স্থায়ী ৰূপ লয়। পিতৃ-মাতৃ সভা, ৰাষ্ট্ৰীয় দিৱস আদিত শক্তি সঞ্চয়ৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিব পাৰি। ল’ৰা-ছোৱালীয়ে ঘৰত শিকাটো বিদ্যালয়ত প্ৰয়োগ কৰে আৰু বিদ্যালয়ৰ পৰা অনা জ্ঞান ঘৰত বিলোৱাটোৱেই হৈছে এই অভ্যাসৰ স্থায়িত্বৰ মূলমন্ত্ৰ।

উপসংহাৰ:

শক্তি সঞ্চয় কেৱল বিলৰ টকা ৰাহি কৰা নহয়; ই হৈছে ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবে এখন সুৰক্ষিত, সুস্থ পৰিৱেশ গঢ়ি তোলাৰ এক পবিত্ৰ দায়িত্ব। আমাৰ সৰু সৰু সাৱধানতা, সচেতনতা আৰু অভ্যাসৰে আমি এক বিশাল ইতিবাচক পৰিৱৰ্তন আনিব পাৰোঁ। আহক, আজিয়েই পৰিয়াল আৰু বিদ্যালয়ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি শক্তি সঞ্চয়ৰ এই মহান অভিযাত্ৰাত অংশগ্ৰহণ কৰোঁ আৰু ইয়াক এক সামাজিক আন্দোলনলৈ ৰূপ দিওঁ।

প্ৰৱন্ধটো প্ৰস্তুত কৰিবলৈ AI ৰ সহায় লোৱা হৈছে। লেখক: দুদুল সোণোৱাল।

🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴

শিক্ষণ কৌশল আৰু শিক্ষণ কৌশলৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰ সমূহৰ বিষয়ে সংক্ষিপ্ত আলোচনা কৰা।

শিক্ষণ কৌশল আৰু শিক্ষণ কৌশলৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰ সমূহৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা।

শিক্ষণ কৌশলৰ সংজ্ঞা :

শিক্ষণ কৌশল হৈছে শিক্ষকসকলে শিক্ষাৰ্থীৰ শিকন প্রক্রিয়াক ফলপ্ৰসূ আৰু কাৰ্যকৰী কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা পদ্ধতি, কৌশল আৰু উমৈহতীয়া পৰিকল্পনাৰ সমষ্টি। ই শিক্ষকৰ দ্বাৰা বিষয়বস্তু উপস্থাপন, বুজাই দিয়া, আলোচনা কৰা আৰু মূল্যায়ন কৰাৰ দৰে কাৰ্য্যবোৰ সাংগঠনিক ৰূপ দিয়ে, যাতে শিক্ষাৰ্থীয়ে সঘনাই জ্ঞান, দক্ষতা আৰু মূল্যবোধ অৰ্জন কৰিব পাৰে।

শিক্ষণ কৌশলৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰ সমূহ:

শিক্ষণ কৌশল বহুবিধ, যিবোৰ শিক্ষাৰ্থীৰ প্ৰয়োজন, বিষয়বস্তু আৰু পৰিৱেশ অনুসৰি বাচি লোৱা হয়। কিছুমান উল্লেখযোগ্য প্ৰকাৰ হ'ল:

১. বক্তৃতা পদ্ধতি (Lecture Method): ইয়াত শিক্ষকে মুখেৰে বিষয়বস্তু স্পষ্টকৈ বৰ্ণনা কৰে আৰু শিক্ষাৰ্থীয়ে শুনি জ্ঞান গ্ৰহণ কৰে। এই পদ্ধতি বেছিভাগে উচ্চশ্ৰেণীৰ পাঠদানত ব্যৱহাৰ হয়, য'ত শিক্ষককেন্দ্ৰিক পৰিৱেশ থাকে।

২. প্ৰদৰ্শন পদ্ধতি (Demonstration Method): ইয়াত শিক্ষকে এটা ক্ৰিয়া, পৰীক্ষা বা প্ৰক্ৰিয়া প্ৰদৰ্শন কৰি দেখুৱায়, আৰু শিক্ষাৰ্থীয়ে নিৰীক্ষণ কৰি শিকে। বিজ্ঞান, কাৰিকৰী বিষয় আদিত এই পদ্ধতিৰ ব্যৱহাৰ দেখা যায়।

৩. আলোচনা পদ্ধতি (Discussion Method): ইয়াত শিক্ষক আৰু শিক্ষাৰ্থীৰ মাজত বা শিক্ষাৰ্থীসকলৰ মাজত বিষয়বস্তুৰ ওপৰত মুক্ত আলোচনা হয়। এই পদ্ধতিয়ে সমালোচনাত্মক চিন্তা আৰু যোগাযোগ দক্ষতা বৃদ্ধি কৰে।

৪. সহযোগিতামূলক শিকন (Cooperative Learning): ইয়াত শিক্ষাৰ্থীসকলক সৰু গোটত ভগাই দিয়া হয়, আৰু তেওঁলোকে একেলগে কাম কৰি এটা লক্ষ্যত উপনীত হ'বলৈ চেষ্টা কৰে। ই দলগত কৌশল আৰু সামূহিক দায়িত্ববোধ উন্নত কৰে।

৫. সমস্যা সমাধান পদ্ধতি (Problem-Solving Method): ইয়াত শিক্ষাৰ্থীসকলক বাস্তৱ জীৱনৰ সমস্যা দিয়া হয়, আৰু তেওঁলোকে বৈজ্ঞানিক পদ্ধতিৰে সমাধান সৃষ্টি কৰে। ই যুক্তিসংগত চিন্তা আৰin সৃষ্টিশীলতাক উৎসাহিত কৰে।

৬. অনুসন্ধানমূলক শিকন (Inquiry-Based Learning): ইয়াত শিক্ষাৰ্থীসকলক প্ৰশ্ন আৰু অনুসন্ধানৰ জৰিয়তে জ্ঞান অৰ্জন কৰোৱা হয়। তেওঁলোকে স্বাধীনভাৱে তথ্য সংগ্ৰহ কৰি সিদ্ধান্তলৈ আহে, যাৰ ফলত স্বাভাৱিক কৌতূহল বাঢ়ে।

৭. ভূমিকা পালন পদ্ধতি (Role-Playing Method): ইয়াত শিক্ষাৰ্থীসকলে বিশেষ চৰিত্ৰ বা পৰিস্থিতিৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰি সামাজিক আৰু মানসিক দিশসমূহ অনুভৱ কৰে। ই সমাজ বিজ্ঞান, নীতি-নিয়ম আদি শিকোৱাত সহায়ক।

৮. কৰ্ম পদ্ধতি (Activity Method): ইয়াত শিক্ষাৰ্থীসকলে হাতেকটাীয়া কাৰ্য্যকলাপ, যেনে প্ৰকল্প, শিল্পকৰ্ম, খেলা আদিৰ জৰিয়তে শিকে। ই শিশুসকলৰ বাবে বিশেষভাৱে উপযোগী, কিয়নো ই সक्रिय অংশগ্ৰহণক সমর্থন কৰে।

এই কৌশলবোৰৰ উপৰিও, আন কিছুমান পদ্ধতি যেনে সম্পদ ভিত্তিক শিকন (Resource-Based Learning), একক পদ্ধতি (Unit Method), কাহিনী পদ্ধতি (Storytelling Method) আদিও ব্যৱহাৰ হয়। শিক্ষকসকলে শিক্ষাৰ্থীৰ বয়স, ৰুচি, সামৰ্থ্য আৰু লক্ষ্য অনুসৰি এই কৌশলবোৰ মিশ্ৰণ কৰি ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে, যাতে শিক্ষণ-শিকন প্ৰক্ৰিয়া আনন্দদায়ক আৰু ফলপ্ৰসূ হয়।

++++++++++++++++++++++++++++++++++