বানপানীৰ ভয়াবহতা, শিৱসাগৰৰ বানপানী আৰু বৰ্তমান সময় : এক অৱলোকন
১. ভূমিকা:
এক চিৰাচৰিত অভিশাপৰ কৰুণ বাস্তৱতা অসম আৰু বানপানী — এই দুয়োটা শব্দ যেন এটা মুদ্ৰাৰ ইপিঠি আৰু সিপিঠি। প্ৰতি বছৰে বাৰিষা অহাৰ লগে লগে অসমবাসীৰ বাবে কঢ়িয়াই আনে এক ভয়ংকৰ ত্ৰাস আৰু অনিশ্চয়তা। ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক নদীৰ উপত্যকাৰে আগবাঢ়ি অহা এই প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগে কেৱল জনজীৱন স্তব্ধ কৰাই নহয়, বৰঞ্চ ৰাজ্যখনৰ অৰ্থনীতি, আন্তঃগাঁথনি আৰু কৃষি খণ্ডৰ মেৰুদণ্ড ভাঙি পেলায়। কিন্তু বিগত কেইটামান বছৰত বানপানীৰ এই ভয়াবহতা পূৰ্বৰ সকলো অভিলেখ ভংগ কৰি এক অভূতপূৰ্ব চৰম পৰ্যায়ত উপনীত হৈছে। গোলকীয় জলবায়ু পৰিৱৰ্তন, অপৰিকল্পিত নগৰীকৰণ আৰু প্ৰকৃতিৰ ওপৰত মানুহৰ ক্ৰমবৰ্ধমান অত্যাচাৰে এই সমগ্ৰ প্ৰক্ৰিয়াটোক অধিক জটিল আৰু ধ্বংসাত্মক কৰি তুলিছে। বৰ্তমান সময়ত এই বানপানীয়ে কেৱল চৰ অঞ্চল বা নদীৰ কাষৰীয়া গাঁওসমূহতে সীমাবদ্ধ থকা নাই ; ই এতিয়া ৰাজ্যৰ ডাঙৰ ডাঙৰ চহৰ আৰু ঐতিহাসিক জিলাসমূহকো গ্ৰাস কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। ইয়াৰ এক শেহতীয়া আৰু আটাইতকৈ ভয়ংকৰ উদাহৰণ হৈছে ঐতিহাসিক শিৱসাগৰ জিলাত সৃষ্টি হোৱা অভূতপূৰ্ব জলপ্ৰলয়। প্ৰায় পাঁচটা দশকৰ ভিতৰত আটাইতকৈ ভয়াৱহ বানপানীৰ মুখামুখি হৈ শিৱসাগৰে যি যন্ত্ৰণাদায়ক সময় অতিবাহিত কৰিবলগীয়া হৈছে, সেয়া সমগ্ৰ অসমৰে সাম্প্ৰতিক দুৰ্যোগ ব্যৱস্থাপনা আৰু ভৱিষ্যতৰ অস্তিত্বৰ প্ৰতি এক ডাঙৰ প্ৰশ্নবোধক চিন।
২. বানপানীৰ গোলকীয় ভয়াবহতা আৰু অসমৰ প্ৰেক্ষাপট : গোলকীয় উষ্ণতা বৃদ্ধি (Global Warming) আৰু জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ (Climate Change) প্ৰত্যক্ষ প্ৰভাৱ এতিয়া সমগ্ৰ বিশ্বতে দেখিবলৈ পোৱা গৈছে। এফালে যদি ইউৰোপ বা আমেৰিকাৰ দৰে উন্নত দেশত চৰম খৰাং বা দাবানলৰ সৃষ্টি হৈছে, আনফালে আকৌ দক্ষিণ এছিয়াৰ দেশসমূহত মেঘবিস্ফোৰণ (Cloudburst) আৰু ধাৰাসাৰ বৰষুণৰ ফলত হঠাতে অহা বানপানী বা ফ্লেছ ফ্লাড (Flash Flood) এক নিয়মীয়া ঘটনাত পৰিণত হৈছে। অসমৰ ভৌগোলিক অৱস্থিতিলৈ লক্ষ্য কৰিলে দেখা যায় যে ই হিমালয়ৰ পাদদেশত অৱস্থিত এক সংবেদনশীল অঞ্চল। তিব্বত আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশত হোৱা অতিমাত্ৰা বৰষুণৰ পানী নামনিৰ অসমলৈ বৈ আহে। যেতিয়াই এই বিশাল জলৰাশি ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু ইয়াৰ উপনৈসমূহে ধাৰণ কৰিব নোৱাৰা হয়, তেতিয়াই সমগ্ৰ ৰাজ্য জলমগ্ন হৈ পৰে। কিন্তু বৰ্তমান সময়ত বানপানীৰ চৰিত্ৰ সলনি হৈছে। এতিয়া বৰষুণৰ বিতৰণ অনিয়মিত হৈ পৰিছে — দীৰ্ঘদিন ধৰি খৰাং হোৱাৰ পিছত মাত্ৰ কেইটামান ঘণ্টাতে কেইবাদিনৰো সমপৰিমাণৰ বৰষুণ হৈ যায়, যাৰ ফলত নদীৰ মথাউৰি ছিঙি ক্ষন্তেকতে বিস্তীৰ্ণ অঞ্চল বুৰাই পেলায়। ইয়াৰ উপৰি নদীসমূহৰ তলি পলসেৰে বাম কৰি পেলোৱাৰ বাবে পানী ধাৰণ ক্ষমতা বহুখিনি হ্ৰাস পাইছে, যিয়ে বানপানীৰ তীব্ৰতা শতগুণে বৃদ্ধি কৰিছে।
৩. ঐতিহাসিক শিৱসাগৰ জিলা আৰু শেহতীয়া জলপ্ৰলয়:
আহোম স্বৰ্গদেউসকলৰ গৌৰৱোজ্জ্বল ইতিহাস আৰু কৃতিচিহ্নৰে চহকী শিৱসাগৰ জিলা অসমৰ এক সাংস্কৃতিক আৰু পৰ্যটনৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰ। কাৰেং ঘৰ, ৰং ঘৰ, তলাতল ঘৰ আৰু ঐতিহাসিক পুখুৰীসমূহেৰে পৰিবেষ্টিত এই চহৰখনে সাধাৰণতে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ মূল বানপানীৰ পৰা কিছু পৰিমাণে সুৰক্ষিত দূৰত্বত অৱস্থিত বুলি ধৰা হৈছিল। কিন্তু শেহতীয়া বানপানীয়ে প্ৰমাণ কৰিলে যে প্ৰকৃতিৰ কোপৰ পৰা কোনো ধৰণৰ ইতিহাস বা আধুনিক দেৱাল সুৰক্ষিত নহয়। বিগত দিনকেইটাত শিৱসাগৰ জিলা আৰু ইয়াৰ সীমান্তৱৰ্তী নগা পাহাৰ অঞ্চলত হোৱা ধাৰাসাৰ বৰষুণৰ ফলত জিলাখনৰ প্ৰধান নদীসমূহ উফন্দি উঠে। “Within one to two hours, the Dikhow, which originates in the Naga Hills, crossed its warning level, breached the danger mark & surged to its highest recorded flood level.”, as noted by The Assam Tribune."
নিশ্চিত ভাৱে ক'ব পাৰি, এই আকস্মিক পৰিস্থিতিৰ বাবে জিলা প্ৰশাসনে কেইটামান ঘণ্টাৰ বাহিৰে কোনো ধৰণৰ পূৰ্ব সতৰ্কবাণী দিয়াৰ সুযোগো নিশ্চয় নাপালে। The Assam Tribune-ৰ মতে, কোনো ভাৰতীয় বতৰ বিজ্ঞান বিভাগৰ (IMD) সতৰ্কবাণী নোহোৱাকৈ জিলা প্ৰশাসনে সঁহাৰি জনাবলৈ মাত্ৰ তিনি ঘণ্টা সময় পাইছিল, যাৰ ফলত ক্ষয়-ক্ষতিৰ পৰিমাণ আশাতীতভাৱে বৃদ্ধি পালে।
দিখৌ আৰু দিচাঙৰ কালৰূপ:
শিৱসাগৰ চহৰৰ বুকুৰ মাজেৰে বৈ যোৱা দিখৌ নদী আৰু কাষৰীয়া দিচাং নদীয়ে এইবাৰ যি সংহাৰী ৰূপ ধাৰণ কৰিলে, সি সকলোকে স্তম্ভিত কৰি তুলিছে। দিখৌ নদীৰ পানী বিপদসীমাৰ বহু ওপৰেৰে বৈ যোৱাৰ ফলত চহৰৰ সুৰক্ষা মথাউৰি আৰু বিভিন্ন অঞ্চলৰ বান্ধসমূহলৈ তীব্ৰ ভাবুকি আহে। চহৰৰ অন্যতম ব্যস্ত পথ জি.বি. ৰোড (GB Road) আৰু নাজিৰা-গেলেকী সংযোগী পথসমূহৰ ওপৰেৰে তীব্ৰ বেগেৰে বানপানী ববলৈ আৰম্ভ কৰে। ষ্টেচন চাৰিআলিৰ পৰা ধৰি দাৰিকাপাৰ বাইপাছ পৰ্যন্ত সমগ্ৰ পথ জলমগ্ন হৈ যোগাযোগ সম্পূৰ্ণৰূপে বিচ্ছিন্ন হৈ পৰে। দিখৌ নদীৰ প্ৰৱল সোঁতে নাজিৰাৰ নেপালীখুঁটি (Nepalikuti) গাঁওখন প্ৰায় সম্পূৰ্ণৰূপে মচি পেলাইছে বুলি ক’ব পাৰি। নদীৰ খহনীয়াই পলকতে শ শ পৰিয়ালৰ ভেটি উচন কৰি গৃহহাৰা কৰিলে। কেৱল গ্ৰাম্য অঞ্চলেই নহয়, শিৱসাগৰ পৌৰসভাৰ অন্তৰ্গত প্ৰায় আটাইকেইটা ৱাৰ্ডতে নদীৰ পানী সোমাই এক কৃত্ৰিম সাগৰৰ সৃষ্টি কৰিলে, য’ত মানুহে নিজৰ পকী ঘৰৰ প্ৰথম মহলাত আশ্ৰয় ল’বলৈ বাধ্য হ’ল।
৪. জিলাখনত ক্ষয়-ক্ষতিৰ এক পৰিসংখ্যা আৰু মানৱীয় সংকট:
এই বানপানী কেৱল পানী সোমোৱাৰ এক পৰিঘটনা নাছিল, ই আছিল এক বিৰাট মানৱীয় ট্ৰেজেডী। “The flood situation in Assam continues to remain serious... after two more people lost their lives in Sivasagar district. Both victims reportedly drowned in floodwaters... More than 2.12 lakh people remain affected across Charaideo, Golaghat, Jorhat and Sivasagar districts.”, according to NDTV Profit."
চৰকাৰী তথ্য আৰু বিভিন্ন মাধ্যমৰ বাতৰি অনুসৰি, সমগ্ৰ ৰাজ্যত বানপানীৰ ফলত মৃত্যু হোৱা লোকৰ সংখ্যা ৮০ জনৰো অধিক হৈছে। ইয়াৰ ভিতৰত অকল শিৱসাগৰ জিলাতে কেইবাজনো লোকে সঁলিল সমাধি হ’বলগীয়া হৈছে। জিলাখনৰ প্ৰায় ৩.৫ লাখতকৈও অধিক লোক পোনপটীয়াভাৱে এই বানৰ কবলত পৰিছে আৰু হাজাৰ হাজাৰ হেক্টৰ কৃষিভূমি সম্পূৰ্ণৰূপে পানীৰ তলত বুৰ গৈছে। কৃষকসকলে কষ্টৰে ৰোৱা শালি ধানৰ কঠীয়া আৰু খেতি পথাৰ পলসুৱা মাটি আৰু বালিৰ তলত পোত খাই নষ্ট হৈ পৰিছে, যাৰ ফলত অনাগত দিনত এক তীব্ৰ খাদ্য সংকট আৰু অৰ্থনৈতিক মন্দাৱস্থাৰ আশংকাই দেখা দিছে।হাজাৰ হাজাৰ পশুধন বানপানীৰ সোঁতত উটি গৈছে বা খাদ্য আৰু আশ্ৰয়ৰ অভাৱত মৃত্যুমুখত পৰিছে। পোহনীয়া গৰু-ছাগলী, হাঁহ-কুকুৰাক বচাবলৈ গৈ বহু লোকে নিজৰ জীৱনো বিপদাপন্ন কৰিবলগীয়া হৈছে। মথাউৰি আৰু ওখ ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথসমূহ এতিয়া বানাক্ৰান্ত মানুহ আৰু তেওঁলোকৰ পশুধনৰ অস্হায়ী আশ্ৰয়স্থলীত পৰিণত হৈছে।
৫. বৰ্তমান সময় : সাহায্য, উদ্ধাৰ আৰু প্ৰত্যাহ্বান-
বৰ্তমান সময়ত যদিও ধাৰাসাৰ বৰষুণৰ পৰিমাণ কিছু হ্ৰাস পাইছে আৰু নদীসমূহৰ জলস্তৰ ধীৰে ধীৰে নামিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে, তথাপিও প্ৰকৃত প্ৰত্যাহ্বানটো এতিয়াহে আৰম্ভ হৈছে। বানপানীৰ পানী কমি যোৱাৰ পিছৰ সময়ছোৱা আচলতে পানী থকা সময়তকৈও অধিক ভয়ংকৰ আৰু কষ্টকৰ হৈ পৰে। যুদ্ধকালীন ক্ষিপ্ৰতাৰে উদ্ধাৰ আৰু সাহায্য কাৰ্যবিপদৰ এই সময়ত ভাৰতীয় সেনা এন.ডি.আৰ.এফ. (NDRF), এছ.ডি.আৰ.এফ. (SDRF) আৰু স্হানীয় যুৱক-স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠনসমূহে জাঁপ দি পৰিছে। যিসমূহ দুৰ্গম গাঁও মূল ভূখণ্ডৰ পৰা সম্পূৰ্ণ বিচ্ছিন্ন হৈ পৰিছিল, তালৈ ভাৰতীয় বায়ুসেনাৰ হেলিকপ্টাৰৰ জৰিয়তে খাদ্য সামগ্ৰী, খোৱা পানী আৰু জৰুৰীকালীন ঔষধ এয়াৰ-ড্ৰপ (Air-drop) কৰা হৈছে। প্ৰশাসনে জিলাখনত শতাধিক সাহায্য শিবিৰ (Relief Camps) স্থাপন কৰি আশ্ৰয়হীন লোকসকলক থকা আৰু খোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰি দিছে। অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী ড° হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই নিজে পৰিস্থিতি পৰ্যবেক্ষণ কৰি ক্ষতিগ্ৰস্ত পৰিয়ালসমূহলৈ চৰকাৰীভাৱে 'মুখ্যমন্ত্ৰীৰ বিশেষ পৰিয়াল কিট' (Chief Minister's Special Family Kit) আৰু আৰ্থিক অনুদান আগবঢ়োৱাৰ কথা ঘোষণা কৰিছে।
তদুপৰি অসমৰ বিভিন্ন জিলাৰ বিভিন্ন অঞ্চলৰ গাওঁ সমূহেও যুটীয়া সহযোগত বান বিধ্বস্ত এলেকাত সাহায্য বিতৰণ কৰি মহানুভৱতাৰ পৰিচয় দাঙি ধৰাটো অসমৰ জনসাধাৰণৰ বাবে শুভলক্ষণ।
পানী কমাৰ পিছৰ ভয়াবহতা:
দুৰ্গন্ধ, পলস আৰু মহামাৰী-
যিসকল লোকৰ ঘৰৰ পৰা পানী নামি গৈছে, তেওঁলোকে ঘৰলৈ উভতি গৈ এক হৃদয়বিদাৰক দৃশ্য দেখিবলৈ পাইছে। ঘৰৰ ভিতৰত কেইবা ফুটো ডাঠ বালি আৰু বোকাৰ পলস পৰি আছে। আচবাব, কাপোৰ-কানি, গুৰুত্বপূৰ্ণ নথিপত্ৰ সকলো নষ্ট হৈ গৈছে। নিশ্চয় ঘৰৰ দেৱালসমূহ দুৰ্বল হৈ পৰিছে আৰু যিকোনো সময়তে খহি পৰাৰ সম্ভাৱনা দেখা দিছে। ইয়াৰ উপৰি বৰ্তমান আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বানটো হৈছে স্বাস্থ্য খণ্ডৰ। বানপানীৰ পানী আৱদ্ধ হৈ থকাৰ ফলত আৰু মৰা পশুপক্ষীৰ পচা শৰীৰৰ বাবে যে তীব্ৰ দুৰ্গন্ধৰ সৃষ্টি হৈছে সেয়া সহজে অনুমেয়। আনহাতে ইয়ে বায়ু আৰু পানী প্ৰদূষিত কৰিছে। এই সময়ছোৱাত মেলেৰীয়া, ডেংগু, ডায়েৰিয়া, টাইফয়ড আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ চৰ্মৰোগৰ (Skin diseases) দৰে মহামাৰী বিয়পি পৰাৰ তীব্ৰ আশংকা থাকে। স্বাস্থ্য বিভাগে যদিও চিকিৎস কৰ্মীৰ দল মোতায়েন কৰিছে আৰু ব্লিচিং পাউদাৰ বিতৰণ তথা ফগিং (Fogging) কাৰ্যসূচী চলাইছে, তথাপিও প্ৰতিটো চুক-কোণ সুৰক্ষিত কৰাটো এক বৃহৎ প্ৰত্যাহ্বান হৈ পৰিছে। এই সময়ছোৱাত সকলো ৰাইজে ৰাজনীতিৰ উৰ্ধত থাকি সাহায্য প্ৰদান কৰাটো অতি জৰুৰী।
৬. সমস্যাৰ গভীৰতা: মানৱসৃষ্ট কাৰণ নে প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ?
আমি কেৱল প্ৰকৃতিৰ ওপৰত দোষ জাপি দি হাত সাৱটি বহি থাকিলে নচলিব। শিৱসাগৰ চহৰ আৰু ইয়াৰ কাষৰীয়া অঞ্চলৰ এই অভূতপূৰ্ব বানপানীৰ আঁৰত বহু পৰিমাণে মানৱসৃষ্ট কাৰণো জড়িত হৈ আছে। বিভিন্ন কাৰণসমূহৰ ভিতৰত -
ক/ অপৰিকল্পিত ড্ৰেইনেজ ব্যৱস্থা (Faulty Drainage System): চহৰখনৰ পুৰণি ড্ৰেইনেজ ব্যৱস্থা বৰ্তমানৰ বৰ্ধিত জনসংখ্যাৰ তুলনাত একেবাৰে অপৰ্যাপ্ত। প্লাষ্টিক আৰু জাৱৰ-আৱৰ্জনা পেলাই নলা-নৰ্দমাসমূহ বন্ধ কৰি পেলোৱাৰ বাবে বৰষুণৰ পানী ওলাই যাব নোৱাৰে।
খ/ প্ৰাকৃতিক জলাশয় আৰু পিতনি সংকুচিত কৰা:
এসময়ত চহৰখনৰ চাৰিওফালে থকা প্ৰাকৃতিক বিল আৰু দ অঞ্চলসমূহ মাটি দি পুতি অট্টালিকা নিৰ্মাণ কৰা হ’ল। ফলত চহৰৰ পানী স্বাভাৱিকভাৱে জমা হোৱাৰ কোনো ঠায়েই নোহোৱা হ’ল। যাৰ ফলত অলপীয়া বৰষুণতে সকলো ঠাইতে জলমগ্ন হৈ পৰে। আৰু পানী বোৰ ওলাই যাবলৈ বাট নাপাই ওফন্দি উঠি বানপানীৰ সৃষ্টি হয়।
গ/ দুৰ্বল মথাউৰি নিৰ্মাণ আৰু মেৰামতি:
বিজ্ঞানসন্মত পদ্ধতি অৱলম্বন নকৰাকৈ কেৱল খৰখেদাকৈ কৰা মথাউৰি নিৰ্মাণে নদীৰ প্ৰৱল সোঁত ধৰি ৰাখিব নোৱাৰে। মথাউৰিসমূহৰ নিয়মীয়া তদাৰক নকৰাৰ বাবেই অলপ পানী বাঢ়িলেই বান্ধ ছিঙি যায়।
ঘ/ নগা পাহাৰত বনাঞ্চল ধ্বংস:
দিখৌ আৰু দিচাং নদীৰ উৎস অঞ্চল অৰ্থাৎ চুবুৰীয়া ৰাজ্যৰ পাহাৰীয়া অঞ্চলসমূহত ব্যাপক হাৰত বনাঞ্চল ধ্বংস (Deforestation) আৰু পাহাৰ খন্দাৰ ফলত বৰষুণৰ পানী অতি ক্ষিপ্ৰতাৰে নামি আহে আৰু ইয়াৰ সৈতে প্ৰচুৰ পৰিমাণে পলস কঢ়িয়াই আনি নদীৰ তলি পুতি পেলায়। যাৰ ফলত বৰ্তমানৰ দৰে পানীয়ে ৰূপ ধাৰণ কৰি ধ্বংসলীলা সৃষ্টি কৰিছে।
৭. দীৰ্ঘম্যাদী বৈজ্ঞানিক সমাধানৰ প্ৰয়োজনীয়তা:
প্ৰতি বছৰে বানপানী অহা, চৰকাৰে সাহায্য দিয়া আৰু পানী শুকাই গ’লে সকলো পাহৰি যোৱা — এই চক্ৰটো এতিয়া বন্ধ হ’ব লাগে। বৰ্তমান বিজ্ঞানে আমাক যি প্ৰযুক্তি দিছে, তাৰ সঠিক প্ৰয়োগৰ জৰিয়তেহে এই সমস্যাৰ এক স্থায়ী সমাধান সম্ভৱ।
ক) ডিজিটেল মেপিং আৰু পূৰ্ব সতৰ্কবাণী প্ৰণালী (Early Warning System): নদীসমূহৰ জলস্তৰ আৰু মেঘাৱস্থা নিৰীক্ষণ কৰিবলৈ আধুনিক উপগ্ৰহীয় প্ৰযুক্তি আৰু ৰাডাৰ ব্যৱস্থা সংস্থাপন কৰিব লাগে, যাতে ফ্লেছ ফ্লাড অহাৰ অন্ততঃ ১২-২৪ ঘণ্টা পূৰ্বে জনসাধাৰণক নিৰাপদ স্থানলৈ স্থানান্তৰ কৰিব পৰা যায়।
খ) ড্ৰেজিং (Dredging) আৰু নদীৰ তলি খনন:
দিখৌ, দিচাং আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ তলিৰ পৰা বৈজ্ঞানিক পদ্ধতিৰে পলস আৰু বালি নিষ্কাষণ কৰি নদীৰ পানী ধাৰণ ক্ষমতা বৃদ্ধি কৰিব লাগিব। তেতিয়াহে এই নদীসমূহৰ পানী ওপৰলৈ উঠি আহি সমতল ভূমিত সিচঁৰিত হৈ নাযাব।
গ) স্পঞ্জ চিটি (Sponge City) ধাৰণা: শিৱসাগৰৰ দৰে ঐতিহাসিক চহৰসমূহক ভৱিষ্যতে ৰক্ষা কৰিবলৈ 'স্পঞ্জ চিটি'ৰ আৰ্হিত গঢ়ি তুলিব লাগে, য’ত প্ৰচুৰ পৰিমাণে উদ্যান, প্ৰাকৃতিক জলাশয় আৰু কংক্ৰিটৰ পৰিৱৰ্তে পানী শোষন কৰিব পৰা বিশেষ ফুটপাথ নিৰ্মাণ কৰা হয়।
ঘ) নদী সংযোগ আৰু মথাউৰিৰ আধুনিকীকৰণ:
পৰম্পৰাগত মাটিৰ মথাউৰিৰ পৰিৱৰ্তে জিও-বেগ (Geo-bags) আৰু কংক্ৰিট ব্লেংকেট ব্যৱহাৰ কৰি মথাউৰিসমূহ শক্তিশালী কৰিব লাগে। লগতে অতিৰিক্ত পানীভাগ অন্য কম পানী থকা অঞ্চল বা কৃত্ৰিম হ্ৰদলৈ ডাইভাৰ্ট কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিব লাগে।
৮. সামৰণি:
আশা আৰু পুনৰুত্থানৰ বাৰ্তা :- বানপানীয়ে শিৱসাগৰক ভাঙি পেলাইছে সঁচা, কিন্তু ইয়াৰ ৰাইজৰ মানসিকতাক পৰাস্ত কৰিব পৰা নাই। অসমীয়া সমাজৰ অন্যতম ডাঙৰ শক্তি হৈছে ইয়াৰ সামূহিক একতা আৰু 'ৰাইজে নখ জোকাৰিলে নৈ বয়' ভাবধাৰা। এই সংকটৰ মুহূৰ্তত জাতি-ধৰ্ম-বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে সকলোৱে ইজনে সিজনক সহায়ৰ হাত আগবঢ়োৱা দৃশ্যই প্ৰমাণ কৰে যে আমাৰ মাজৰ সৌহাৰ্দ্য এতিয়াও জীৱন্ত। বৰ্তমান সময়ছোৱা হৈছে ধৈৰ্য্য, সতৰ্কতা আৰু পৰিকল্পিত পুনৰুদ্ধাৰৰ সময়। চৰকাৰী আৰু বেচৰকাৰী প্ৰচেষ্টাৰ সমান্তৰালভাৱে আমি প্ৰতিজন নাগৰিকে প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি থকা আমাৰ দায়িত্ববোধ বুজি পাব লাগিব। নদীক কেৱল পানীৰ উৎস হিচাপে নাচাই, ইয়াক এক জীৱন্ত তন্ত্ৰ হিচাপে সন্মান কৰিব লাগিব। আশা কৰা হৈছে যে এই ভয়াবহ দুৰ্যোগৰ পৰা শিক্ষা লৈ প্ৰশাসন আৰু সমাজখনে এক এনেকুৱা নতুন শিৱসাগৰ গঢ়ি তুলিব, যি ভৱিষ্যতৰ যিকোনো প্ৰাকৃতিক বিপৰ্যয়ৰ বিৰুদ্ধে দৃঢ়তাৰে থিয় দিবলৈ সক্ষম হ’ব। ধ্বংসৰ পিছতেই সদায় সৃষ্টিৰ আৰম্ভণি হয় আৰু শিৱসাগৰ আকৌ তাৰ পুৰণি গৌৰৱেৰে জিলিকি উঠিব — এয়াই সকলোৰে কামনা।
🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹
