ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবে প্ৰকৃতিৰ সংৰক্ষণ। Conservation of Nature for Future Generation .

:ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবে প্ৰকৃতিৰ সংৰক্ষণ:

 Conservation of Nature for Future Generations.

পাতনি:

        প্ৰকৃতি হৈছে মানৱ জাতিৰ লগতে পৃথিৱীৰ সকলো জীৱৰ বাসস্থান ৷ আমি জীয়াই থাকিবলৈ প্ৰয়োজনীয় বায়ু, পানী, খাদ্য আৰু অন্যান্য সম্পদসমূহ প্ৰকৃতিৰ পৰাই লাভ কৰোঁ৷ বৰ্তমানৰ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিৰ উন্নতি তথা দ্ৰুত উদ্যোগীকৰণে প্ৰকৃতিৰ বুকুত বিৰূপ প্ৰভাৱ পেলাইছে ৷ আমি আজি যিদৰে প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ অপব্যৱহাৰ কৰিছো, তাৰ ফলত ভৱিষ্যত প্ৰজন্মই এক ভয়ংকৰ পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হ’ব। সেয়েহে ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবে প্ৰকৃতি সংৰক্ষণ কৰাটো বৰ্তমান সময়ৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰয়োজন।

প্ৰকৃতিৰ প্ৰয়োজনীয়তা আৰু বৰ্তমানৰ অৱস্থা :           

       প্ৰকৃতিয়ে যে কেৱল আমাক জীয়াই থকাৰ সমলেই যোগান ধৰে এনে নহয়, ই আমাৰ মানসিক আৰু শাৰীৰিক সুস্থতাও নিশ্চিত কৰে। কিন্তু বিগত কেইটামান দশকত মানৱজাতিৰ অদূৰদৰ্শীতাৰ বাবে অৰণ্য ধ্বংস, নদী প্ৰদূষণ, গোলকীয় উষ্ণতা বৃদ্ধি (Global Warming) আদি সমস্যাই জটিল ৰূপ ধাৰণ কৰা আপুনিও নিশ্চয় দেখিছে ৷ ইয়াৰ মূল কাৰণ হিচাপে জৈৱ বৈচিত্ৰ্যৰ হ্ৰাসৰ কথা আঙুলিয়াই দিব পাৰি। জৈৱ-বৈচিত্ৰ্য হ্ৰাস পোৱাৰ ফলত পৰিস্থিতিতন্ত্ৰত (Ecosystem) গুৰুতৰ সমস্যাৰ সৃষ্টি হৈছে ৷ মাটিৰ উৰ্বৰতা হ্ৰাস পোৱা, বিশুদ্ধ পানীৰ নাটনি আৰু বতৰৰ পৰিৱৰ্তনে আমাৰ কৃষি আৰু জীৱন ধাৰণৰ ব্যৱস্থাত বাৰুকৈয়ে প্ৰভাৱ পেলাইছে। সেয়েহে এনে কাৰক সমূহৰ পৰা নিস্তাৰ পাবলৈ তথা ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবে প্ৰকৃতিৰ সংৰক্ষণৰ প্ৰয়োজনীয়তা আহি পৰিছে।

কিয় সংৰক্ষণৰ প্ৰয়োজন ?

 

১. জীৱন ধাৰণৰ মৌলিক অধিকাৰ: ভৱিষ্যত প্ৰজন্মই যাতে আমাৰ দৰেই বিশুদ্ধ বায়ু, পানী আৰু সেউজীয়া পৃথিৱী উপভোগ কৰিব পাৰে, তাৰ বাবে আজি আমি প্ৰকৃতি ৰক্ষা কৰিব লাগিব৷

২. জৈৱ-বৈচিত্ৰ্য ৰক্ষা: প্ৰকৃতিৰ সকলো জীৱ-জন্তু আৰু উদ্ভিদৰ নিজা ভূমিকা আছে৷ যদি কোনো এটা প্ৰজাতি বিলুপ্ত হয়, তেন্তে সমগ্ৰ পৰিস্থিতিতন্ত্ৰটো প্ৰভাৱিত হয়৷ ভৱিষ্যতৰ বাবে এই বৈচিত্ৰ্য বচাই ৰাখিব লাগিব৷

৩. জলবায়ু নিয়ন্ত্ৰণ: গছ-গছনি কাটি পেলালে বায়ুমণ্ডলত কাৰ্বন ডাই অক্সাইডৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি পায়, যাৰ ফলত গোলকীয় উষ্ণতা বাঢ়ে৷ সেউজ আৱৰণ সংৰক্ষণ কৰিলে জলবায়ুৰ পৰিৱৰ্তনৰ ভয়ংকৰ প্ৰভাৱবোৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰি৷

৪. সম্পদৰ সু-ব্যৱহাৰ: কয়লা, পেট্ৰলিয়াম আদি খনিজ সম্পদ সীমিত৷ যদি আমি এইবোৰ বৰ্তমান অত্যধিক ব্যৱহাৰৰ জৰিয়তে অপচয় কৰোঁ, তেন্তে অনাগত দিনত মানুহৰ শক্তিৰ নাটনি হোৱাৰ সম্ভাৱনা বৃদ্ধি পাব ৷ সেয়েহে অনৱীকৰণ যোগ্য সম্পদসমূহ আমি চাইচিতি ব্যৱহাৰ কৰা উচিত।

          প্ৰকৃতি সংৰক্ষণত আমাৰ কৰণীয় কৰ্তব্য অসীম। ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবে প্ৰকৃতি সংৰক্ষণ কৰিবলৈ আমি ব্যক্তিগত তথা সামূহিকভাৱে কিছুমান পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিব পাৰোঁ। সেইবোৰ হৈছে -

গছপুলি ৰোপণ: 

     অৰণ্য ধ্বংস ৰোধ কৰি অধিক পৰিমাণে গছপুলি ৰোপণ কৰা উচিত ৷ গছ কাটিলে তাৰ পৰিৱৰ্তে নতুন গছ ৰোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে। চৰকাৰ বা কোনো অনুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠানৰ ওপৰত ভৰসা নকৰি প্ৰতি জন ব্যক্তিয়ে সুবিধা অনুসৰি বৃক্ষৰোপণ কৰা উচিত। অসমৰ অৰণ্য মানৱ পদ্মশ্ৰী যাদৱ পায়েংৰ প্ৰেৰণাৰে আমি সকলোৱে প্ৰকৃতিৰ সংৰক্ষণত নিজকে নিয়োজিত কৰা প্ৰয়োজনীয়তা আহি পৰিছে।

প্ৰদূষণ নিয়ন্ত্ৰণ: 

      উদ্যোগ আৰু বাহনৰ পৰা ওলোৱা ধোঁৱা, আৱৰ্জনা আদি বিজ্ঞানসন্মতভাৱে নিষ্কাশন কৰিব লাগে৷ প্লাষ্টিকৰ ব্যৱহাৰ সম্পূৰ্ণৰূপে বৰ্জন কৰি পৰিৱেশ অনুকূল সামগ্ৰী ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে৷ আমি আমাৰ চৌপাশৰ ঠাইসমূহ পৰিষ্কাৰ কৰি ৰাখি পৰিৱেশ সুৰক্ষিত কৰি ৰখাটো আমাৰ কৰ্তব্য। 

জল সংৰক্ষণ: 

      পানীৰ অপচয় ৰোধ কৰা আৰু বৰষুণৰ পানী সংৰক্ষণ কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে৷ বিশুদ্ধ পানী আমাৰ জীৱনৰ আধাৰ ৷ অপৰিশোধিত আৰু বিভিন্ন দ্ৰব্য মিহলি পানী সেৱনৰ ফলত বৰ্তমান সময়ত মানুহৰ দেহত বিভিন্ন দুৰাৰোগ্য ৰোগে আক্ৰমণ কৰিব সক্ষম হৈছে।

সজাগতা বৃদ্ধি: 

      সমাজৰ সকলো শ্ৰেণীৰ লোকৰ মাজত প্ৰকৃতি সংৰক্ষণৰ বাৰ্তা বিয়পাই দিব লাগে ৷ শিক্ষাৰ জৰিয়তে শিশুক সৰুৰে পৰাই প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি মৰম আৰু দায়িত্ববোধ শিকোৱা উচিত। তেতিয়াহে ভৱিষ্যতৰ পৃথিৱী সুৰক্ষিত হৈ থাকিব।

বন্যপ্ৰাণী সুৰক্ষা: 

      চৰকাৰীভাৱে ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান আৰু অভয়াৰণ্যসমূহ সুৰক্ষিত কৰাৰ লগতে চোৰাং চিকাৰ প্ৰতিৰোধ কৰিব লাগে। প্ৰকৃতিৰ বহনক্ষম উন্নয়নৰ (Sustainable Development) বাবে আমি প্ৰতিজন নাগৰিকে সমানে দায়বদ্ধ। ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণৰ স্বাৰ্থক আগস্থান দি আমি বৰ্তমানৰ প্ৰয়োজনসমূহ পূৰণ কৰা উচিত ৷ এনেদৰে সম্পদসমূহ ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে যাতে প্ৰকৃতিৰ কোনো স্থায়ী ক্ষতি নহয় ৷ সম্পদৰ সঠিক ব্যৱহাৰ আৰু নবীকৰণযোগ্য শক্তিৰ (Renewable Energy) ব্যৱহাৰে প্ৰকৃতি সংৰক্ষণত ডাঙৰ অৰিহণা যোগাব পাৰে।

উপসংহাৰ:

       প্ৰকৃতি আৰু মানৱজাতিৰ সম্পৰ্ক অতি গভীৰ ৷ প্ৰকৃতি অবিহনে মানৱজাতিৰ অস্তিত্ব কল্পনা কৰিব নোৱাৰি ৷ ভৱিষ্যত প্ৰজন্মই যাতে এক সুন্দৰ আৰু বাসোপযোগী পৃথিৱী পায়, সেয়া নিশ্চিত কৰাৰ দায়িত্ব আমাৰ ওপৰতেই ন্যস্ত ৷ আমাৰ সৰু সৰু পদক্ষেপ সমূহে অনাগত দিনত এক বিশাল পৰিৱৰ্তন আনিব পাৰে ৷ আহক, আমি সকলোৱে প্ৰকৃতিক সন্মান কৰিবলৈ শিকোঁ আৰু ইয়াক সংৰক্ষণ কৰাৰ বাবে দৃঢ় পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰোঁ। এজোপা গছ কাটিলে দুজোপা লগাবলৈ আগবাঢ়ি যাওঁ । আমাৰ সুৰক্ষিত প্ৰকৃতিয়েই হ’ব ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবে আমাৰ শ্ৰেষ্ঠ উপহাৰ।

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

পৰিবৰ্তন। এটা হৃদয়স্পৰ্শী গল্প। Change ! A heart-touching story.

                         পৰিৱৰ্তন

                                Change ! 

      হাতীঘূলী গাঁৱৰ নামঘৰৰ চোতালত থকা বুঢ়া আঁহতজোপাৰ তলত বহিলে সমগ্ৰ গাঁওখনৰ সমাজখনকে অনুভৱ কৰিব পাৰি। সেইদিনা আবেলিও গাঁৱৰ কেইবাজনো জ্যেষ্ঠ আৰু ডেকা মানুহ তাত একত্ৰিত হৈছিল। সাধাৰণতে তাত খেতি-বাতি, বানপানী বা গাঁৱৰ ল’ৰা-ছোৱালীৰ বিয়া-বাৰুৰ কথা-বতৰা বেছিকৈ চলে। কিন্তু যোৱা কেইটামান দিনৰ পৰা গাঁৱৰ চ’ৰাঘৰে চ’ৰাঘৰে, দোকানে-পোহাৰে কেৱল এটাই চৰ্চা— 'ইউ চি চি' অৰ্থাৎ অভিন্ন দেৱানী বিধি (Uniform Civil Code)। গাঁওখনৰ তিনিআলিৰ মূৰত থকা ৰহমত আলীৰ সৰু চাহ দোকানখনত সেইদিনা গৰম চাহৰ সমান্তৰালকৈ তৰ্কও গৰম হৈ উঠিছিল। ৰহমত আলী এজন উদাৰ মনৰ চহা মানুহ। তেওঁৰ দোকানত ধৰ্ম-বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে সকলোৱে একেলগে বহি চাহ খায়। দোকানৰ একাষে বহি গাঁৱৰ জ্যেষ্ঠ শিক্ষক ভবেন দত্তই বাতৰি কাকতত চকু ফুৰাই আছিল। এনেতে গাঁৱৰ ডেকা ল’ৰা ফৰিদ আৰু ভাস্কৰে চাহৰ কাপত চুমুক দি দি এই নতুন আইনখনৰ কথাত সোমাই পৰিল। ফৰিদে অলপ চিন্তিত সুৰত ক’লে, "দত্ত ছাৰ, এই ইউ চি চি আইনখন আহিলে হেনো আমাৰ ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতি, বিয়া-বাৰু বা সম্পত্তিৰ অধিকাৰবোৰ নোহোৱা হৈ যাব? গাঁৱৰ কিছুমান মানুহে কোৱাকুই কৰিছে যে আমাৰ সমাজৰ পুৰণি নিয়মবোৰ হেনো চৰকাৰে সলাই পেলাব। ভবেন দত্তই চশমাযোৰ নাকৰ ওপৰলৈ তুলি মৰমেৰে ক’লে, "ফৰিদ, কথাতে কয় নহয়— লোকৰ মুখত শুনি এনেকৈ উৰা বাতি কাঢ়ি ফুৰিলে বা অনাহকতে ভয় খালে সমাজত কেৱল বিভেদেহে গা কৰি উঠিব।"

       উৰাবাতৰিত কাণ দিলে সমাজত কেৱল অনাহক ভয় আৰু বিভেদেহে গা কৰি উঠে। আচলতে অভিন্ন দেৱানী বিধিৰ অৰ্থ হ’ল সমগ্ৰ দেশৰে প্ৰতিজন নাগৰিকৰ বাবে, তেওঁ যি ধৰ্মৰে বা জাতিৰেই নহওক কিয়, বিবাহ, বিবাহ বিচ্ছেদ, সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰ আৰু সন্তান দত্তক লোৱাৰ দৰে ব্যক্তিগত বিষয়বোৰত এক একে ধৰণৰ আইন থকা। ইয়াৰ উদ্দেশ্য কাৰো ধৰ্মীয় বিশ্বাসত আঘাত কৰা নহয়, বৰঞ্চ সমাজত সমতা অনাহে ইয়াৰ উদ্দেশ্য।"

    তেনেতে দোকানৰ বেঞ্চখনত বহি থকা সোণাৰাম বুঢ়াই তামোলখন চোবাই ক’লে, "দত্ত বোপা, তুমি সঁচা কথাই কৈছা। আমাৰ দিনৰে পৰা দেখি আহিছোঁ- 'যেই কুকুৰ সেই নেগুৰ, ধুই-পখালি একে মাত্ৰ ।' সমাজত পুৰুষ আৰু মহিলাৰ মাজত অধিকাৰৰ সমভাগী নহ’লে সমাজখন জানো আগবাঢ়িব ? আমাৰ গাঁৱৰে নুৰজাহানৰ কথাটোকে চোৱা।"সোণাৰাম বুঢ়াৰ কথাষাৰে সকলোকে কিছু সময়ৰ বাবে স্তব্ধ কৰি পেলালে। নুৰজাহান আছিল ৰহমত আলীৰ ভনীয়েক। কেইবছৰমান আগতে তাইৰ স্বামীয়ে সমাজৰ পুৰণি ব্যক্তিগত আইনৰ কিছুমান ফাঁক ব্যৱহাৰ কৰি কোনো খৰচ-পাতি নিদিয়াকৈ তাইক এৰি থৈ গুচি গৈছিল। দুটা সৰু সন্তানক লৈ নুৰজাহানে মাক-দেউতাকৰ ঘৰত আশ্ৰয় ল’বলগীয়া হৈছিল। সমাজৰ পুৰণি প্ৰথাই তাইক আইনী সুৰক্ষা বা সঠিক ভৰণপোষণৰ অধিকাৰ দিব পৰা নাছিল। কিয়নো বিভিন্ন ধৰ্মীয় ব্যক্তিগত আইনত মহিলাৰ অধিকাৰবোৰ সমান নাছিল।ৰহমত আলীয়ে দীঘল হুমুনিয়াহ এটা কাঢ়ি ক’লে, "দত্ত ছাৰ, সোণাৰাম ককাৰ কথাষাৰ মিছা নহয়। মোৰ ভনীজনীৰ দুখ মই চকুৰে দেখিছোঁ। যদি কোনো আইনে ধৰ্মৰ ঊৰ্ধ্বত গৈ আমাৰ দৰে পৰিয়ালৰ কন্যাসকলক আইনী সুৰক্ষা আৰু সম অধিকাৰ দিয়ে, তেন্তে মই ক’ম— ধৈৰ্য্য ধৰিলে মুলো পকে। ভাল দিন আহিবই।"কথাখিনিয়ে লাহে লাহে সমাজত এক গভীৰ চিন্তনৰ সৃষ্টি কৰিলে। কিয়নো সেই একেখন গাঁৱতে ভবেন দত্তৰ সম্পৰ্কীয় ভতিজা বোৱাৰী ৰীমাৰো একেই অৱস্থা হৈছিল। ৰীমাৰ গিৰিয়েকে তাইক উৎপীড়ন কৰি খেদি দিছিল, কিন্তু হিন্দু বিবাহ আইনৰ অধীনত তাই আদালতৰ দ্বাৰস্থ হৈ ভৰণ-পোষণ আদায় কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। কিন্তু নুৰজাহানৰ ক্ষেত্ৰত ধৰ্মীয় ব্যক্তিগত আইনৰ ভিন্নতাৰ বাবে প্ৰক্ৰিয়াটো জটিল আৰু কষ্টকৰ আছিল।

   এই ঘটনাই স্পষ্ট কৰি দিছিল যে আইন ধৰ্মৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি নহয়, বৰঞ্চ মানৱীয়তা আৰু লিংগ সমতাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিহে হ’ব লাগে।ঠিক তেনে সময়তে গাঁৱত ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ এখন চৰকাৰী সজাগতা সভাৰ আয়োজন কৰা হ’ল। য’ত জিলাৰ আইন বিশেষজ্ঞসকল আহিছিল। গাঁৱৰ হিন্দু-মুছলিম সকলো সম্প্ৰদায়ৰ মানুহ তাত উপস্থিত আছিল।     

    কিছুমান মানুহৰ মনত শংকা আছিল যে এই আইনে হয়তো সিহঁতৰ সুকীয়া পৰিচয় মচি পেলাব। বহুতৰ শংকা— বান্দৰৰ ডিঙিত গজমণি দিয়াৰ দৰে অপাত্ৰত আইন জাপি দিয়া হ’ব নেকি বুলিও একাংশই ভয় কৰিছিল। সভাত জিলাৰ পৰা অহা আইনী উপদেষ্টা গৰাকীয়ে বুজাই ক’লে, "ভাৰত এখন বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ দেশ। ইয়াত প্ৰতিটো ধৰ্মৰ পূজা-পাৰ্বন, প্ৰাৰ্থনা পদ্ধতি আৰু ধৰ্মীয় স্বাধীনতা অক্ষুণ্ণ থাকিব। ইউ চি চিয়ে কাৰো নামাজ পঢ়া বা নামঘৰত নাম গোৱাৰ অধিকাৰ কাঢ়ি নলয়। ই কেৱল বিবাহ, সম্পত্তিৰ অধিকাৰ আৰু নাৰী সুৰক্ষাৰ দৰে দেৱানী গোচৰবোৰ একত্ৰিত কৰিব। ইয়াৰ ফলত আমাৰ মাতৃ আৰু ভগ্নীসকলে ধৰ্মীয় পাৰ্থক্যৰ বাবে যি আইনী বৈষম্যৰ সন্মুখীন হয়, তাৰ অন্ত পৰিব।"উপদেষ্টা গৰাকীৰ কথা শুনি গাঁৱৰ ডেকা ল’ৰা ভাস্কৰে ক’লে, "ছাৰ, কথাতে কয় নহয়— ৰাইজে নখ জোকাৰিলে নদী বয়। আমি যদি সমাজৰ সকলো শ্ৰেণীৰ মানুহে এই সংস্কাৰক আদৰি লওঁ, তেন্তে সমাজৰ পৰা আইনী বিভেদবোৰ আঁতৰি যাব। নাৰী শক্তিশালী হ’লেহে সমাজ শক্তিশালী হ’ব।"দিন বাগৰিল। লাহে লাহে হাতীঘূলী গাঁৱৰ মানুহৰ মনৰ পৰা সংশয়ৰ ডাৱৰো আঁতৰিবলৈ ধৰিলে। ।

        নুৰজাহানেও চৰকাৰী আইনী সাহায্য কেন্দ্ৰৰ জৰিয়তে নিজৰ অধিকাৰৰ বাবে যুঁজ দিবলৈ নতুন সাহস পালে। গাঁৱৰ মানুহে বুজি পালে যে যি আইনেই সমাজত সমতা আৰু ন্যায় প্ৰতিষ্ঠা কৰে, সেই আইনক আদৰি লোৱাটোৱেই প্ৰকৃত নাগৰিকৰ কৰ্তব্য।এদিন গধূলি বৰনামঘৰৰ ডবাৰ শব্দ আৰু মছজিদৰ আজানৰ ধ্বনি একেলগে গাঁওখনৰ আকাশত প্ৰতিধ্বনিত হ’ল। বুঢ়া আঁহতজোপাৰ তলত বহি ভবেন দত্ত, সোণাৰাম বুঢ়া আৰু ৰহমত আলীয়ে চাহ খাই খাই হাঁহি আৰু আনন্দেৰে কথা পাতিলে।

    মাধৱে ক’লে, "বুজিছা ৰহমত, কপালৰ লিখন কোনেও সলাব নোৱাৰে বুলি মানুহে কয়। কিন্তু সঠিক আইন আৰু চিন্তাই সমাজৰ ভাগ্য সলাব পাৰে। যুগ পৰিবৰ্তনৰ লগত খোজ মিলাই যিয়ে আশাৰ কঠীয়া সিঁচিব পাৰে, সেইসকল লোকৰ তত্বাৱধানত গঠিত সমাজেই আচলতে উন্নত সমাজ হিচাপে পৰিগণিত।"হাতীঘূলী গাঁৱে সমাজক দেখুৱাই দিলে যে ধৰ্ম যিয়েই নহওক কিয়, দেশৰ আইন আৰু মানৱীয় অধিকাৰ সকলোৰে বাবে সমান হোৱাটোৱেই এক সুস্থ আৰু সবল সমাজৰ ভেটি।

🪴পঢ়ি চোৱাৰ বাবে আপোনাক ধন্যবাদ জনালোঁ।🪴

    ৰঙালী বিহুৰ আন্তৰিক ওলগ জনাইছোঁ..

Wishing you a very happy for RONGALI BIHU..

       চাওঁতে চাওঁতে সময়ে মেলানি মাগি ব'হাগৰ ৰঙালী ক্ষণত আহি ভৰি দিলেহি আমাৰ পিৰালি মূৰত। ৰঙালী মানেই মনত অপাৰ আনন্দ। ৰঙালী মানেই মনত অপাৰ সুখ আৰু শান্তি। ডাঙৰে সৰুক মৰম আৰু সৰুৱে ডাঙৰক সেৱাৰে শ্ৰদ্ধা আৰু ভক্তি নিবেদন। এয়াই অসমীয়াৰ মুখ্য তথা গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰম্পৰা। এই পৰম্পৰা হওঁক যাউতিযুগীয়া। এই পৰম্পৰা হওঁক অনাগত দিনবোৰত অধিক নিকপকপীয়া। 

     ৰঙালী বিহুৰ পবিত্ৰ ক্ষণত আপোনাক যাচিলোঁ একাঁজলি আন্তৰিক মৰম আৰু অযুত শুভকামনা। ৰঙালীৰ প্ৰতিটো ক্ষণে আপোনাৰ জীৱনলৈ কঢ়িয়াই আনক হাঁহি, আনন্দ তথা সমৃদ্ধি, শান্তি আৰু সম্প্ৰীতিৰ বতৰা। 

     প্ৰীতি আৰু শুভেচ্ছাৰে.....

🌹জীৱনৰ কিছু হিৰণ্ময়ী অনুভৱ ব্লগৰ পৰা -

🚀 দুদুল সোনোৱাল।

শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান আৰু গৃহত শক্তি সঞ্চয়ৰ অভ্যাস। Habits of Energy Saving in Educational Institutions and Homes.

শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান আৰু গৃহত শক্তি সঞ্চয়ৰ অভ্যাস।

পাতনি:

বৰ্তমানৰ বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰ যুগত বিদ্যুৎ শক্তি আমাৰ জীৱন-যাত্ৰাৰ অতি প্ৰয়োজনীয় অংগ। কিন্তু নবীকৰণযোগ্য উৎসৰ পৰিমিতি সীমিত, আৰু শক্তি উৎপাদনৰ বাবে প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ অপচয়, পৰিৱেশ প্ৰদূষণ আদিয়ে ভৱিষ্যতৰ বাবে চিন্তাৰ কাৰণ হৈ পৰিছে। গতিকে, শক্তিৰ সদ্ব্যৱহাৰ আৰু সঞ্চয় কৰাটো এটা জাতীয় কৰ্তব্যৰ দৰে হৈ পৰিছে। এই গুৰুত্বপূৰ্ণ কামটো আৰম্ভ কৰিবলৈ আটাইতকৈ উপযুক্ত স্থান হ’ল আমাৰ ঘৰ আৰু শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান। এই দুয়োটা স্থানেই সামাজিক দায়বদ্ধতাৰ শিক্ষা দিয়া কেন্দ্ৰস্বৰূপ।

গৃহত শক্তি সঞ্চয়ৰ কিছুমান প্ৰায়োগিক অভ্যাস:

১. পোহৰৰ ব্যৱহাৰ: ৰ’দ পৰা সময়ত পৰ্দা আঁতৰাই স্বাভাৱিক পোহৰৰ ব্যৱহাৰ কৰা। অলাগতিয়াল কোঠাৰ লাইট, ফেন আদি বন্ধ ৰখাৰ অভ্যাস গঢ়ি তুলিবলৈ প্ৰয়াস কৰা। LED বাল্বৰ দৰে কম শক্তি খোৱা বিজুলী বাতি ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ ব্যৱস্থা কৰা।

২. বিদ্যুৎ চালিত সঁজুলি: টিভি, কোম্পিউটাৰ, চাৰ্জাৰ আদি ব্যৱহাৰ নকৰা সময়ত সম্পূৰ্ণৰূপে বন্ধ কৰি দিয়া বা প্লাগ খুলি ৰখা উচিত। আনহাতে স্তেন্ডবাই ম'ডতো শক্তিৰ অপচয় হোৱা পৰিলক্ষিত হয়। ফ্ৰিজৰ দৰজা অলপ সময়ৰ বাবে খোলাৰ দৰকাৰ নহ'লে মুকলি নকৰা।

৩. শীততাপ নিয়ন্ত্ৰক যন্ত্ৰ (AC/হিটাৰ): এইবোৰ যন্ত্ৰৰ তাপমাত্ৰা সাধাৰণতে ২৪-২৬ ডিগ্ৰী ছেলচিয়াছত ৰাখিলে শক্তি ৰাহি হয়। নাথাকোতে ইয়াক বন্ধ ৰাখিব লাগে।

৪. সৌৰ শক্তিৰ ব্যৱহাৰ: সৌৰ শক্তি চালিত লাইট, হিটাৰ, বা আন সৰু যন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। ইয়াৰ বাবে পোনপটীয়া চৰকাৰী অনুদানো উপলব্ধ।

৫. পানীৰ উত্থাপন: পানী উত্তোলন কৰা মটৰ, গীজাৰ(পানী গৰম কৰা যন্ত্ৰ) আদিৰ যথেষ্ট ব্যৱহাৰ কৰি সময়মতে বন্ধ কৰা। পানীও এক প্ৰকাৰৰ শক্তিৰে উঠোৱা কৰা হয়।

৬. ৰান্ধনি ঘৰত: ৰান্ধনী কামত ভাঁজীৰ ঢাকনি ব্যৱহাৰ কৰিলে তাপ সোনকালে সোমায় আৰু শক্তি ৰাহি হয়। ঠাণ্ডা খাদ্যবোৰ সাধাৰণ উষ্ণতালৈ আনিহে ৰেফ্ৰিজাৰেটৰত ভৰোৱা উচিত।

শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠানত শক্তি সঞ্চয়ৰ পদক্ষেপ:

১. শ্ৰেণীকোঠা আৰু কৰিডৰ: শ্ৰেণীত ছাত্ৰ-ছাত্ৰী নথকা সময়ত পাখা, লাইট আদি নিষ্ক্ৰিয় কৰি ৰখা। কৰিডৰ, চ’ল আদিত সেন্সৰ যুক্ত লাইট বা কম ৱাটৰ লাইট লগোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰা।

২. প্ৰয়োগশালা আৰু কম্পিউটাৰ কোঠা: প্ৰয়োগ শেষ হ’লেই সকলো যন্ত্ৰপাতি বন্ধ কৰা। কাম নথকা কম্পিউটাৰ শ্বাট ডাউন কৰি ৰখা। নেটৱৰ্কৰ জৰিয়তে কেন্দ্ৰীয়ভাৱে এইবোৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰি।

৩. পাঠ্যপুথি আৰু সজুলি: যেতিয়া সম্ভৱ, প্ৰাকৃতিক পোহৰ আৰু বায়ু চলাচলৰ সুবিধা থকা কোঠাত শ্ৰেণী বা কাৰ্য্যকলাপ পাতিবলৈ চেষ্টা কৰা।

৪. ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ অংশগ্ৰহণ: 'শক্তি ৰক্ষক' দল গঠন কৰি তেওঁলোকৰ হতুৱাই শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠানৰ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত শক্তিৰ অপচয় ৰোধ কৰিবলৈ চকু দিয়া। প্ৰতিযোগিতা, পোষ্টাৰ প্ৰদৰ্শনী, ৰচনা আদিৰ জৰিয়তে সজাগতা সৃষ্টি কৰা।

৫. সৌৰ শক্তিৰ প্ৰয়োগ: বিদ্যালয়ৰ ছাদত সৌৰ পেনেল স্থাপন কৰি বিদ্যালয়ৰ আংশিক শক্তিৰ চাহিদা পূৰণ কৰিব পাৰি। ই এক জীৱন্ত শিক্ষাৰ সা-সঁজুলিও।

সমন্বয় আৰু দায়বদ্ধতা:

গৃহ আৰু শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠানৰ মাজত সমন্বয় থাকিলে এই অভ্যাসবোৰ স্থায়ী ৰূপ লয়। পিতৃ-মাতৃ সভা, ৰাষ্ট্ৰীয় দিৱস আদিত শক্তি সঞ্চয়ৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিব পাৰি। ল’ৰা-ছোৱালীয়ে ঘৰত শিকাটো বিদ্যালয়ত প্ৰয়োগ কৰে আৰু বিদ্যালয়ৰ পৰা অনা জ্ঞান ঘৰত বিলোৱাটোৱেই হৈছে এই অভ্যাসৰ স্থায়িত্বৰ মূলমন্ত্ৰ।

উপসংহাৰ:

শক্তি সঞ্চয় কেৱল বিলৰ টকা ৰাহি কৰা নহয়; ই হৈছে ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবে এখন সুৰক্ষিত, সুস্থ পৰিৱেশ গঢ়ি তোলাৰ এক পবিত্ৰ দায়িত্ব। আমাৰ সৰু সৰু সাৱধানতা, সচেতনতা আৰু অভ্যাসৰে আমি এক বিশাল ইতিবাচক পৰিৱৰ্তন আনিব পাৰোঁ। আহক, আজিয়েই পৰিয়াল আৰু বিদ্যালয়ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি শক্তি সঞ্চয়ৰ এই মহান অভিযাত্ৰাত অংশগ্ৰহণ কৰোঁ আৰু ইয়াক এক সামাজিক আন্দোলনলৈ ৰূপ দিওঁ।

প্ৰৱন্ধটো প্ৰস্তুত কৰিবলৈ AI ৰ সহায় লোৱা হৈছে। লেখক: দুদুল সোণোৱাল।

🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴

শিক্ষণ কৌশল আৰু শিক্ষণ কৌশলৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰ সমূহৰ বিষয়ে সংক্ষিপ্ত আলোচনা কৰা।

শিক্ষণ কৌশল আৰু শিক্ষণ কৌশলৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰ সমূহৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা।

শিক্ষণ কৌশলৰ সংজ্ঞা :

শিক্ষণ কৌশল হৈছে শিক্ষকসকলে শিক্ষাৰ্থীৰ শিকন প্রক্রিয়াক ফলপ্ৰসূ আৰু কাৰ্যকৰী কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা পদ্ধতি, কৌশল আৰু উমৈহতীয়া পৰিকল্পনাৰ সমষ্টি। ই শিক্ষকৰ দ্বাৰা বিষয়বস্তু উপস্থাপন, বুজাই দিয়া, আলোচনা কৰা আৰু মূল্যায়ন কৰাৰ দৰে কাৰ্য্যবোৰ সাংগঠনিক ৰূপ দিয়ে, যাতে শিক্ষাৰ্থীয়ে সঘনাই জ্ঞান, দক্ষতা আৰু মূল্যবোধ অৰ্জন কৰিব পাৰে।

শিক্ষণ কৌশলৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰ সমূহ:

শিক্ষণ কৌশল বহুবিধ, যিবোৰ শিক্ষাৰ্থীৰ প্ৰয়োজন, বিষয়বস্তু আৰু পৰিৱেশ অনুসৰি বাচি লোৱা হয়। কিছুমান উল্লেখযোগ্য প্ৰকাৰ হ'ল:

১. বক্তৃতা পদ্ধতি (Lecture Method): ইয়াত শিক্ষকে মুখেৰে বিষয়বস্তু স্পষ্টকৈ বৰ্ণনা কৰে আৰু শিক্ষাৰ্থীয়ে শুনি জ্ঞান গ্ৰহণ কৰে। এই পদ্ধতি বেছিভাগে উচ্চশ্ৰেণীৰ পাঠদানত ব্যৱহাৰ হয়, য'ত শিক্ষককেন্দ্ৰিক পৰিৱেশ থাকে।

২. প্ৰদৰ্শন পদ্ধতি (Demonstration Method): ইয়াত শিক্ষকে এটা ক্ৰিয়া, পৰীক্ষা বা প্ৰক্ৰিয়া প্ৰদৰ্শন কৰি দেখুৱায়, আৰু শিক্ষাৰ্থীয়ে নিৰীক্ষণ কৰি শিকে। বিজ্ঞান, কাৰিকৰী বিষয় আদিত এই পদ্ধতিৰ ব্যৱহাৰ দেখা যায়।

৩. আলোচনা পদ্ধতি (Discussion Method): ইয়াত শিক্ষক আৰু শিক্ষাৰ্থীৰ মাজত বা শিক্ষাৰ্থীসকলৰ মাজত বিষয়বস্তুৰ ওপৰত মুক্ত আলোচনা হয়। এই পদ্ধতিয়ে সমালোচনাত্মক চিন্তা আৰু যোগাযোগ দক্ষতা বৃদ্ধি কৰে।

৪. সহযোগিতামূলক শিকন (Cooperative Learning): ইয়াত শিক্ষাৰ্থীসকলক সৰু গোটত ভগাই দিয়া হয়, আৰু তেওঁলোকে একেলগে কাম কৰি এটা লক্ষ্যত উপনীত হ'বলৈ চেষ্টা কৰে। ই দলগত কৌশল আৰু সামূহিক দায়িত্ববোধ উন্নত কৰে।

৫. সমস্যা সমাধান পদ্ধতি (Problem-Solving Method): ইয়াত শিক্ষাৰ্থীসকলক বাস্তৱ জীৱনৰ সমস্যা দিয়া হয়, আৰু তেওঁলোকে বৈজ্ঞানিক পদ্ধতিৰে সমাধান সৃষ্টি কৰে। ই যুক্তিসংগত চিন্তা আৰin সৃষ্টিশীলতাক উৎসাহিত কৰে।

৬. অনুসন্ধানমূলক শিকন (Inquiry-Based Learning): ইয়াত শিক্ষাৰ্থীসকলক প্ৰশ্ন আৰু অনুসন্ধানৰ জৰিয়তে জ্ঞান অৰ্জন কৰোৱা হয়। তেওঁলোকে স্বাধীনভাৱে তথ্য সংগ্ৰহ কৰি সিদ্ধান্তলৈ আহে, যাৰ ফলত স্বাভাৱিক কৌতূহল বাঢ়ে।

৭. ভূমিকা পালন পদ্ধতি (Role-Playing Method): ইয়াত শিক্ষাৰ্থীসকলে বিশেষ চৰিত্ৰ বা পৰিস্থিতিৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰি সামাজিক আৰু মানসিক দিশসমূহ অনুভৱ কৰে। ই সমাজ বিজ্ঞান, নীতি-নিয়ম আদি শিকোৱাত সহায়ক।

৮. কৰ্ম পদ্ধতি (Activity Method): ইয়াত শিক্ষাৰ্থীসকলে হাতেকটাীয়া কাৰ্য্যকলাপ, যেনে প্ৰকল্প, শিল্পকৰ্ম, খেলা আদিৰ জৰিয়তে শিকে। ই শিশুসকলৰ বাবে বিশেষভাৱে উপযোগী, কিয়নো ই সक्रिय অংশগ্ৰহণক সমর্থন কৰে।

এই কৌশলবোৰৰ উপৰিও, আন কিছুমান পদ্ধতি যেনে সম্পদ ভিত্তিক শিকন (Resource-Based Learning), একক পদ্ধতি (Unit Method), কাহিনী পদ্ধতি (Storytelling Method) আদিও ব্যৱহাৰ হয়। শিক্ষকসকলে শিক্ষাৰ্থীৰ বয়স, ৰুচি, সামৰ্থ্য আৰু লক্ষ্য অনুসৰি এই কৌশলবোৰ মিশ্ৰণ কৰি ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে, যাতে শিক্ষণ-শিকন প্ৰক্ৰিয়া আনন্দদায়ক আৰু ফলপ্ৰসূ হয়।

++++++++++++++++++++++++++++++++++

বিদ্যালয়ত আগবঢ়াব পৰাকৈ এটা চমু ভাষণৰ আৰ্হি।

 এটা সাৰুৱা ভাষণ...

   পৰম শ্ৰদ্ধাৰ আজিৰ শিক্ষক দিৱস উপলক্ষে আয়োজিত সমৰ্দ্ধনা সভাৰ সভাপতি ডাঙৰীয়া, তথা উপস্থিত সহকৰ্মীবৃন্দ, বিদ্যালয় পৰিচালনা সমিতিৰ সভাপতি ডাঙৰীয়া আৰু মোৰ মৰমৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকল। 

        জয়জয়তে আজিৰ এই পৱিত্ৰ শিক্ষক দিৱসৰ শুভক্ষণত আপোনালোক সকলোকে মোৰ আন্তৰিক শুভেচ্ছা জনাইছোঁ।

        আজিৰ দিনটো আমাৰ বাবে এক বিশেষ দিন। এই দিনটোতে আমি তথা ভাৰতৰ জনগণই আমাৰ মহান শিক্ষক, আমাৰ পথ প্ৰদৰ্শক, ডঃ সৰ্বপল্লী ৰাধাকৃষ্ণণৰ জন্ম দিন উদযাপন কৰি আহিছোঁ। আজিও তাৰেই বহিঃপ্ৰকাশ মাথোন। তেওঁৰ মহান আদৰ্শেৰে অনুপ্ৰাণিত হৈ আজি আমি এই দিনটোত শিক্ষকসকলক সন্মান আৰু শ্ৰদ্ধা নিবেদনৰ পৰম্পৰা পালন কৰি আহিছোঁ।

       শিক্ষকসকল হৈছে সমাজৰ এক চালিকা শক্তি। তেওঁলোকৰ অদম্য চেষ্টা আৰু ত্যাগৰ ফলতেই এজন সাধাৰণ মানুহ এজন আদৰ্শ নাগৰিকলৈ পৰিণত হয়। শিক্ষকসকলৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট পৰিচয় নাই, তেওঁলোকে গোটেই জীৱনটোকে উৎসৰ্গা কৰে জ্ঞান বিতৰণ কৰিবলৈ আৰু নতুন প্ৰজন্মক এক উন্নত ভৱিষ্যতৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰিবলৈ। 

       শিক্ষক হিচাপে, মই বিশ্বাস কৰোঁ যে আমাৰ দায়িত্ব কেৱল পাঠ্যপুথিৰ জ্ঞান দিয়াৰ মাজতেই সীমাবদ্ধ নহয়। আমাৰ দায়িত্ব হৈছে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক সু-নাগৰিক হিচাপে গঢ় দিয়া, তোমালোকৰ মাজত নেতৃত্বৰ গুণ বিকশিত কৰা আৰু তোমালোকক জীৱনৰ সকলো প্ৰত্যাহ্বানৰ বাবে সাজু কৰি তোলা। আমি তোমালোকক কেৱল বিষয়-বস্তুৰ জ্ঞানেই নিদিওঁ, বৰঞ্চ তোমালোকৰ চৰিত্ৰ গঠনত সহায় কৰি আহিছোঁ আৰু তোমালোকক মানৱিক মূল্যবোধৰ প্ৰতি সজাগ কৰি আহিছোঁ। 

           আমি সকলোৱে জানো যে আজিৰ সময়ত শিক্ষাৰ লগত জ্ঞান আৰু কেৱল নম্বৰৰ প্ৰতিযোগিতা নহয়, ই হৈছে এক সুন্দৰ ভৱিষ্যত গঢ়ি তোলাৰ এক যাত্ৰা। এই যাত্ৰাত শিক্ষকসকল হৈছে সেই পথ প্ৰদৰ্শক যিয়ে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক সঠিক পথত আগুৱাই নিয়াৰ বাবে তেওঁলোকৰ জীৱনত এক সঠিক দিশৰ নিৰ্দেশনা দিয়ে। 

       প্ৰতিজন ব্যক্তিৰে একোজন শিক্ষাগুৰু থাকে । এই শিক্ষক দিৱসৰ উপলক্ষে, মই মোৰ শিক্ষকসকলকো এই চেগতে শ্ৰদ্ধাৰে সুঁৱৰিছো। তেওঁলোকৰ অক্লান্ত পৰিশ্ৰম, ধৈৰ্য আৰু আমাৰ প্ৰতি থকা তেওঁলোকৰ মৰম আৰু স্নেহৰ বাবে ধন্যবাদ জনাইছোঁ। তেখেতসকলৰ মহান ত্যাগৰ ফলত আজি আমি এই স্থানত উপবিষ্ট হ'বলৈ সক্ষম হৈছোঁ। 

     আজিৰ এই শুভ ক্ষণত, মোৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক কও, শিক্ষক দিৱস আয়োজন কৰি যিদৰে শিক্ষাগুৰু সকলক সন্মান জনাইছা, অদূৰ ভৱিষ্যতলৈ এই ধাৰা অক্ষুণ্ণ ৰাখিবলৈ পাহৰি নাযাবা। শিক্ষাগুৰুক সদায় শ্ৰদ্ধা জনাবা, ভক্তি কৰিবা। তেতিয়াহে জীৱনত সফলতা লাভ কৰিবা। শিক্ষাগুৰুৱে প্ৰদান কৰা শিক্ষা আয়ত্ব কৰিবলৈ সদায় আগ্ৰহী হবা। নিজৰ জীৱন শিক্ষাৰ পোহৰেৰে আলোকিত কৰিবলৈ শিকাৰ বিনে গন্ত্যন্তৰ নাই। মনোযোগ আৰু ধাউতি নাথাকিলে শিক্ষা জীৱনত সফলতা লাভ কৰিব পৰা নাযায় । শিষ্টাচাৰী হ'বলৈ শিকিবা। ধৈৰ্য, সহিষ্ণুতা, অধ্যৱসায়,  শ্ৰদ্ধা, স্পষ্টবাদী, নম্ৰতা, বিনয়ী, সদাচাৰ, নিয়মানুবৰ্তিতা, সাধুতা, আদি গুণসমূহ আয়ত্ব কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিবা। শৃংখলাবদ্ধ হ'বলৈ শিকিবা। ব্যক্তিগত পৰিষ্কাৰ পৰিচ্ছন্নতাতো গুৰুত্ব দিবা। মন সদায় স্থিৰ ৰাখিবা। তেতিয়াহে চিন্তাত আউল নালাগে। বৰ্তমান সময়ত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ গাত এইসমূহ গুণৰ অভাৱ বাৰুকৈয়ে পৰিলক্ষিত হৈছে। যাৰ ফলত বিভিন্ন শিক্ষানুষ্ঠানত ছাত্ৰ-ছাত্ৰী আৰু শিক্ষকসকলৰ মাজত মনোমালিন্য সংঘটিত হোৱা পৰিলক্ষিত হৈছে। ভৱিষ্যত জীৱনৰ কাৰণে সপোন দেখিবলৈ চেষ্টা কৰিবা। সপোন আৰু কল্পনা হ'ল জীৱনৰ সোপান। যিয়ে সপোন দেখিবলৈ শিকে, সিয়ে জীৱনত ভাল ফল লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। গতিকে সপোন আৰু কল্পনা দুটা পৰিপূৰক শব্দ। নিজৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখিবা, জীৱনত সফলতা লাভ কৰিব সক্ষম হবা। মনত ৰাখিবা জীৱনত সফলতা আৰু শ্ৰেষ্ঠত্ব প্ৰতিপন্ন কৰিবলৈ চেষ্টাৰ বিনে গন্ত্যন্তৰ নাই । অধ্যৱসায় আৰু আন গুণসমূহ আয়ত্ব কৰি ইয়াক বাস্তৱত প্ৰয়োগ কৰি জীৱন সাৰ্থক কৰি তুলিব পাৰি। 

     তদুপৰি বৰ্তমান সময়ত ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলৰ ভিতৰত ছাত্ৰীসকল পঢ়াৰ ক্ষেত্ৰত আগবাঢ়ি যাবলৈ সক্ষম হৈছে। ইয়াৰ কাৰণ কি? নিশ্চয় ছাত্ৰী সকলে ধৈৰ্য আৰু অধ্যৱসায়ৰ জ্ঞান আয়ত্ত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে। একাগ্ৰতাৰে আৰু মনোযোগেৰে অধ্যয়ন কৰিছে। তদুপৰি নিজৰ লক্ষ্য নিৰ্দ্ধাৰণ কৰি আগবাঢ়ি যাবলৈ পণ কৰিছে। সময়ৰ কাম সময়ত সম্পন্ন কৰিলেহে জীৱনত সফলতা অৰ্জন কৰিব পাৰি। ইয়াৰ সমান্তৰালভাৱে আমাৰ ছাত্ৰসকলেও আগবাঢ়ি যাবলৈ প্ৰয়াস কৰিব লাগিব। মই আজিৰ শুভ ক্ষণত তোমালোকৰ প্ৰত্যেকৰে জীৱন সুন্দৰ আৰু সফল হোৱাৰ আন্তৰিক কামনা কৰিছোঁ। 

আৰু বেছি নকওঁ।

       সদৌ শেষত এই শুভ ক্ষণত পুনৰাই মোৰ মৰম তোমালোকক নিবেদন কৰি মোৰ চমু বক্তৃব্যৰ সামৰণি মাৰিলো। 

বিদ্যালয়ত আগবঢ়োৱাৰ সুবিধাৰ্থে এই বক্তৃতাটো নমুনা যুগুত কৰি আগবঢ়ালোঁ। ধন্যবাদ। 

🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴

স্বাধীনতা দিৱস আৰু কিছু চিন্তা ...Independence Day and some thoughts ...

স্বাধীনতা দিৱস আৰু কিছু চিন্তা...

Independence day and some thoughts...

"জয় হিন্দ!" 

                 জাতীয় পতাকা উত্তোলন 

      আজি আমাৰ দেশৰ গৌৰৱৰ দিন! ১৯৪৭ চনৰ ১৫ আগষ্টত আমাৰ পূৰ্বপুৰুষসকলে ২০০ বছৰীয়া ব্ৰিটিছ শাসনৰ শিকলি চিঙি 'স্বাধীন ভাৰত'ৰ সূৰ্য্য উদয় কৰিছিল। এই দিনটো কেৱল ইতিহাসৰ পৃষ্ঠাত এটা তাৰিখ নহয়—ই হ'ল এখন ত্যাগ, সংগ্ৰাম, আৰু বিজয়ৰ মহাকাব্য । আমি ইতিহাসৰ পাত লুটিয়ালে ইয়াৰ সত্যতা দেখিবলৈ পাওঁ। যেন এতিয়াও লক্ষ লক্ষ শহীদৰ তপত কেঁচা তেজৰ চেকুৰা বান্ধি আছে ইতিহাসৰ পাতে পাতে। আহকচোন জুমি চাওঁ। --

১. স্মৰণ :

         যি ত্যাগৰ বিনিময়ত আমি ভাৰতৰ জনগণই স্বাধীনতা ঘূৰাই পাইছোঁ সেই স্বাধীনতা আমাৰ বাবে মুকুতা সদৃশ। জাতিৰ পিতা মহাত্মা গান্ধীয়ে স্বাধীনতাৰ সম্পৰ্কে এইদৰে কৈ গৈছে -

"স্বাধীনতা কেতিয়াও ভিক্ষা কৰি পোৱা নাযায়, ইয়াৰ বাবে সংগ্ৰাম কৰিব লাগিব।” 

   লক্ষ লক্ষ শহীদৰ তপত কেঁচা তেজৰ বিনিময়ত প্ৰাপ্ত হৈছিল স্বাধীনতা। তেজেৰে ৰাঙলী হৈছিল আমাৰ তিৰংগা । ভগৎ সিং, চন্দ্ৰশেখৰ, মৌলানা আজাদ, সুভাষ চন্দ্ৰ বসু, লক্ষ্মীবাঈ, বাল গঙ্গাধৰ তিলক, ৰাজা ৰামমোহন ৰায়, সৰুজিনী নাইডু ... আৰু অসমৰ বীৰাঙ্গনা কনকলতা বৰুৱা, চন্দ্ৰপ্ৰভা শইকীয়ানী, মূলা গাভৰু, .. আদি বীৰ বীৰঙ্গনাসকলৰ আত্মবলিদানে স্বাধীনতা জীপাল কৰি ৰাখিছে। এইসকলৰ বীৰত্ব ইতিহাসৰ পাতত এতিয়াও লিপিবদ্ধ। অসমৰ কনকলতা বৰুৱা যি ১৬ বছৰ বয়সতে "ভাৰত মাতৃৰ জয়" বুলি মাটিত পৰিব ধৰা জাতীয় পতাকা লৈ আগবাঢ়িছিল বন্দুকৰ গুলিৰ মাজতো গহপুৰৰ থানাৰ অভিমুখে। মহানায়ক মহাত্মা গান্ধীয়ে কৈ গৈছে অহিংসাই পৰম ধৰ্ম। গান্ধীজীৰ ডাণ্ডী যাত্ৰা, আইন অমান্য আন্দোলন, অসহযোগ আন্দোলন,ভাৰত ত্যাগ আন্দোলন , নেতাজীৰ আজাদ হিন্দ ফৌজ আদিয়ে আজিও আমাক অহিংসাৰ মূলমন্ত্ৰক সোঁৱৰাই দিয়ে। ভাৰতৰ জনতাক এই আন্দোলনে বহু শিকালে আৰু ভৱিষ্যত প্ৰজন্মলৈ এই শিক্ষা বিস্তাৰিত হ'ব। স্বাধীনতাৰ কোনো বিকল্প নাই । স্বাধীনতাৰ অবিহনে জাতিয়ে জীয়াই থাকিব নোৱাৰে। "যি জাতিয়ে নিজৰ স্বাধীনতাৰ বাবে যুঁজ দিব নোৱাৰে, সেই জাতি কেতিয়াও স্বাধীন হ'ব নোৱাৰে।" 

২. বৰ্তমানৰ দায়িত্ব : স্বাধীনতাৰ সপোন সাৰ্থক কৰা ইমান সহজ নহয়। ইয়াৰ বাবে লাগিব দেশৰ নাগৰিকৰ সৎপ্ৰচেষ্টা, সৎকৰ্ম আৰু সৎচিন্তা । স্বাধীনতা মানে কেৱল "পৰাধীনতাৰ অবসান" নহয় । প্ৰকৃততে ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল পুনৰ্নিৰ্মাণৰ সুন্দৰ সুযোগ। এই সুযোগৰ আমি সদ্ব্যৱহাৰ কৰিব লাগিব। তেতিয়াহে স্বাধীনতাৰ সপোন বাস্তৱত সাৰ্থক হ'ব। জাতীয় পতাকা উত্তোলন কৰি সকলো সামৰি থ'লে সপোন সপোন হৈয়ে ৰব। এইখিনিতে জাতীয় পতাকাৰ সম্পৰ্কে দুআষাৰ ক'ব বিছাৰিছো। আজিৰ সময়তো বহুতো লোকে জাতীয় পতাকাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কিছুমান কথা নাজানে। জাতীয় পতাকাক কিয় সন্মান কৰা হয় ? জাতীয় পতাকাৰ ৰং তিনিটাৰ অৰ্থ কি? আদি প্ৰশ্নবোৰ বহুতৰ অজ্ঞাত। জাতীয় পতাকা প্রত্যেক দেশবাসীৰ বাবে অত্যন্ত শ্রদ্ধাৰ বস্তু। ই কেৱল এডোখৰ কাপোৰৰ টুকুৰা নহয়, বৰঞ্চ ই হ'ল দেশৰ স্বাধীনতা, সার্বভৌমত্ব, তথা ঐক্যৰ প্রতীক। জাতীয় পতাকা সন্মান আৰু মৰ্য্যদাৰো প্ৰতীক। জাতীয় পতাকাক ককালৰ তললৈ নমাই ল'ব নালাগে, ওলোটাই ল'ব নালাগে, ভৰিৰে গচকিব নালাগে। সেয়ে জাতীয় পতাকাক সম্মান কৰাটো প্রত্যেক নাগৰিকৰে কর্তব্য। ইয়াৰ তিনিটা ৰংৰ অৰ্থ হৈছে- গেৰুৱা ৰং ত্যাগ, দেশপ্ৰেম আৰু সাহসৰ প্ৰতীক, বগা ৰং সত্য আৰু শান্তিৰ প্ৰতীক আৰু সেউজীয়া ৰং কৃষি আৰু সমৃদ্ধিৰ প্ৰতীক

      উল্লেখ্য যে আমাৰ দেশ ভাৰতৰ ভৱিষ্যৎ আমাৰ যুৱশক্তিৰ হাতত । দৰিদ্ৰতা দূৰীকৰণ, শিক্ষাৰ উন্নতি সাধন ,পৰিৱেশ ৰক্ষা, উদ্যোগীকৰণ আদি যুঁজত আমিয়েই হ'ব লাগিব অক্লান্ত সৈনিক। তেতিয়াহে আমাৰ দেশৰ বিকাশ নিশ্চিত হ'ব। বিশেষকৈ আমাৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলে এইক্ষেত্ৰত অধিক আগ্ৰহী আৰু মনোযোগী হোৱাৰ সময় সমাগত। আজিৰ ছাত্ৰ কালিলৈ দেশৰ ধৰণী। প্ৰকৃততে ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলে হ'ল দেশৰ ভৱিষ্যতৰ নাগৰিক। সেয়ে নিতৌ নতুন নতুন উদ্ভাৱন, আৱিষ্কাৰ, পুনৰ্নিৰ্মাণ আদি কাৰকৰ সৈতে একাত্ম হৈ দেশক চহকী কৰাৰ কৌশল ৰচনা কৰিব লাগিব আজিৰ নতুন প্ৰজন্মই। এয়া মাথোঁ সময়ৰ দাবী। 

       বৰ্তমানৰ চৰকাৰে গান্ধীজীৰ স্বপ্নৰ "স্বচ্ছ ভাৰত"ক বাস্তৱত প্ৰতিফলিত কৰিবলৈ অহোপুৰুষাৰ্থ চেষ্টা কৰা পৰিলক্ষিত হৈছে। আমি সকলোৱে এই চেষ্টাক সমৰ্থন কৰা উচিত। 'স্বচ্ছ ভাৰত'ৰ পৰা "ডিজিটেল ভাৰত"লৈ—প্ৰগতিৰ পথত আমি আগুৱাই যাবলৈ হ'লে সকলোৱে সহায় সহযোগিতাৰ হাত আগবঢ়াব লাগিব।  

৩. ঐক্যৰ মন্ত্ৰ : বিভিন্ন ধৰ্মাৱলম্বী লোকৰ সংমিশ্ৰণৰ পিছতো আমাৰ দেশ একতাৰ ডোলেৰে বান্ধ খাই আছে।এয়াই হৈছে বৈচিত্ৰ্যৰ মাজত এক্য। আচলতে 

"ভাৰত হৈছে এখন ফুলৰ তোৰণ। য'ত বিভিন্ন ফুলৰ সজ্জাৰে সজ্জিত হৈ সুশোভিত হৈ থাকে। ইয়াত যেন সকলো ধৰ্ম, ভাষা, সংস্কৃতিয়ে সুগন্ধি বিলাইছে।"  

— ড° এ.পি.জে. আব্দুল কালামে এনেদৰে সোঁৱৰাই গৈছে।

      অসমীয়া, আদিবাসী, বঙালী, পঞ্জাবী, তামিল, মাৰাঠী, গুজৰাটী .. আদি ভাষাৰ ৰংবোৰে সজোৱা আমাৰ সংস্কৃতি। সেয়ে আমাৰ সংস্কৃতিও বাৰেৰহণীয়া। সংস্কৃতিৰ তথা কৃষ্টিৰ পথাৰত এতিয়াও অসমৰ গৌৰৱ মহাপুৰুষ শংকৰদেৱ । মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ বৈষ্ণৱ ধৰ্ম, বৰগীত, ভাওনা হৰিনাম আদিয়ে আমাক বিশ্বৰ দ্বৰবাৰত চিনাকি কৰাই থৈ গৈছে । নামঘৰে এতিয়াও আমাৰ সমাজক একতাৰ ডোলেৰে বান্ধি ৰাখিছে। এয়াই হৈছে মহাপুৰুষজনাৰ অমৰ সৃষ্টি।

৪. আহ্বানঃ 

     শিক্ষা হ’ল মূল অস্ত্ৰ যাৰ সহায়ত আমি নিজৰ লগতে সমাজ তথা দেশক আগুৱাই নিব পাৰোঁ। পাঠ্যপুথিৰ পৰা পৰীক্ষাগাৰলৈ আমি অতি উদ্যম আৰু মনোযোগেৰে জ্ঞান অৰ্জন কৰিবলৈ সাজু হ'ব লাগিব। আমাৰ লক্ষ্য হ'ব লাগিব - জ্ঞানেৰে আকাশ সজোৱা। গ্ৰামাঞ্চল উন্নয়ন হ'লেহে দেশৰ উন্নতি সম্ভৱ। গান্ধীজীৰ আদৰ্শমতে "গ্ৰাম স্বৰাজ" গঢ়িবলৈ হ'লে দেশৰ প্ৰতিজন নাগৰিক দায়বদ্ধ হ'ব লাগিব।  

দেশপ্ৰেমৰ মনোভাৱ পোষণ কৰি প্ৰতিজ্ঞা কৰিব লাগিব যে দেশৰ অখণ্ডতা ৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত আমি কাৰোৰে সৈতে কোনো কাৰণত আপোচ নকৰোঁ। দুৰ্নীতি, অসাম্যৰ বিৰুদ্ধে থিয় দিয়াৰ মানসিকতা সৃষ্টি হলেহে দেশখন বিকাশৰ জখলাৰে উঠি উন্নতিৰ শিখৰলৈ আৰোহণ কৰিবলৈ সক্ষম হ'ব।  

৫. সামৰণি:

"স্বাধীনতা আমাৰ জন্মস্বত্ব অধিকাৰ। আমি ইয়াক ৰক্ষা কৰাটো আমাৰ মৌলিক কৰ্তব্য।" কেৱল কথাৰ ফুলজাৰিৰে দেশ এখনৰ উন্নতি সম্ভৱ নে? নিশ্চয় নহয়। জনতাৰ সজচিন্তা,সজকৰ্ম, সজউপদেশ আদিয়েহে দেশৰ উন্নতিত প্ৰভাৱ পেলায়। সেয়ে ছাত্ৰ-ছাত্ৰী অৱস্থাৰ পৰাই এনে মহৎ গুণসমূহ আয়ত্ব কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰিব লাগে। বিভিন্ন শিক্ষাৰে নিজক শিক্ষাৱান কৰি নিজৰ লগতে সমাজক আগুৱাই নিবলৈ পৰাটোৱে শিক্ষাৰ সাৰ্থকতা। 

       অসামৰিক সেৱাত যোগ দিয়াৰ প্ৰয়াস কৰা, বিভিন্ন প্ৰতিযোগিতামূলক পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হৈ ভাল ফল কঢ়িয়াই আনি সমাজ আলোকিত কৰা আদি কাৰ্যৰ জৰিয়তে দেশপ্ৰেমমূলক মনোভাৱৰ প্ৰকট কৰিব পাৰিলেহে দেশ উন্নতি পথত ধাৱমান হ'ব। তদুপৰি জলবায়ু সুৰক্ষিত কৰিবলৈ - গছ ৰোপণ কৰা, বনাঞ্চল সংৰক্ষণত অৰিহণা যোগোৱা আদিৰ দৰে মহান কামসমূহ কৰি এজন সুনাগৰিক হিচাপে দায়িত্ব পালন কৰিব লাগিব। তেতিয়াহে ভাৰত মাতৃ অধিক শক্তিশালী হ'ব। এয়াই হ’ব আমাৰ সুৰঞ্জিত কৰ্মৰ অঞ্জলি।  

জয় হিন্দ! জয় আই অসম ।

লেখাটো পঢ়ি চোৱাৰ বাবে আপোনাক অশেষ আন্তৰিক ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিছোঁ। পঢ়ি ভাল পালে এটা পৰামৰ্শমূলক মন্তব্য আগবঢ়াবলৈ নাপাহৰিব।

লেখক: দুদুল সোণোৱাল। শিক্ষক।

 

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹