সোণালী আঁহৰ পুনৰুত্থান আৰু অসমৰ অৰ্থনৈতিক সম্ভাৱনা : সংক্ষিপ্ত অৱলোকন। Revival of Golden Fiber and Economic Prospects of Assam: A Brief Overview.

সোণালী আঁহৰ পুনৰুত্থান আৰু অসমৰ অৰ্থনৈতিক সম্ভাৱনা : সংক্ষিপ্ত অৱলোকন।

অসমৰ অৰ্থনীতিৰ ক্ষেত্ৰত 'মৰাপাট' এক পৰম্পৰাগত অথচ বৰ্তমানৰ সময়ত গুৰুত্বপূৰ্ণ খেতি, যদিও বৰ্তমান সময়ত কৃষিখণ্ডত ই অতি অৱহেলিত বুলি কলেও অত্যুক্তি কৰা নহয়। একালৰ অসমৰ "সোণালী আঁহ" হিচাপে পৰিচিত এই কৃষিজাত সামগ্ৰীয়ে বৰ্তমান প্লাষ্টিকৰ বিকল্প হিচাপে বিশ্বজুৰি এক নতুন সম্ভাৱনাৰ দুৱাৰ মুকলি কৰিছে। ৰাজ্যখনত পৰিৱেশ অনুকূল সামগ্ৰী (Eco-friendly products) উৎপাদন আৰু বহনক্ষম বিকাশৰ বাবে মৰাপাট শিল্পৰ পুনৰুত্থান অত্যন্ত জৰুৰী হৈ পৰিছে। মৰাপাটৰ বৰ্তমানৰ সংকট আৰু প্ৰত্যাহ্বানক চৰম অৱহেলা, উন্নত বীজৰ অভাৱ আৰু মধ্যভোগীৰ দৌৰাত্ম্যৰ বাবে ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক উপত্যকাৰ মৰাপাট খেতিয়কে উচিত মূল্য পোৱাৰ পৰা বঞ্চিত হৈ আহিছে। লগতে, মৰাপাট সংৰক্ষণ আৰু ইয়াৰ পৰা উন্নত মানৰ সামগ্ৰী প্ৰস্তুত কৰা 'জুট মিল'সমূহৰ অভাৱে ৰাজ্যখনৰ এই সম্ভাৱনাময় খণ্ডটোক পক্ষাঘাতগ্রস্ত কৰি ৰাখিছে। ফলত, অসমৰ কৃষকসকলে মৰাপাট খেতি এৰি অন্যান্য লাভজনক খেতিৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হ’বলৈ ধৰিছে। বিশ্ব বজাৰত প্লাষ্টিকৰ বিকল্প নাই। বৰ্তমান সমগ্ৰ বিশ্বতে পলিথিন আৰু প্লাষ্টিকৰ ব্যৱহাৰৰ ওপৰত বাধা আৰোপ কৰা হৈছে। এনে এক পৰিস্থিতিত, জৈৱিক-বিভংগনীয় (Biodegradable) মৰাপাটৰ আঁহৰ পৰা তৈয়াৰী সামগ্ৰী যেনে—পৰিৱেশ-বান্ধৱ বেগ, হস্তশিল্প (Handicrafts), আৰু বস্ত্ৰ সামগ্ৰীৰ চাহিদা আন্তৰ্জাতিক বজাৰত দ্ৰুতগতিত বৃদ্ধি পাইছে। অসমৰ শিপিনী আৰু হস্তশিল্পৰ লগত জড়িত যুৱক-যুৱতীসকলে মৰাপাটৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰি নিজৰ লগতে ৰাজ্যৰ অৰ্থনীতিলৈ এক বৈপ্লৱিক পৰিৱটন আনিব পাৰে। 

      আশী-নব্বৈৰ দশকত অসমৰ গাঁৱে ভূঞে মৰাপাটৰ খেতি কৰাৰ ইতিহাস আছে। কৃষিৰ সঁজুলি নিৰ্মাণৰ বাবে গাওঁৰ কৃষকসকলে মৰাপাটৰ খেতি কৰিছিল আৰু ইয়াৰ পৰা উলিওৱা ৰছীৰে বিশেষকৈ গৰু বন্ধা পঘা, বস্তু কঢ়িয়াবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হিকিয়া আদি বান্ধিবলৈ মৰাপাটৰ ৰছী ব্যৱহাৰ কৰিছিল। নাঙলৰ আওচজৰী, যুটজৰী আদিৰ ক্ষেত্ৰতো ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। আন বিভিন্ন যাৱতীয় কামত কোনো খৰচ নোহোৱাকৈ ব্যৱহাৰ কৰিব সক্ষম হৈছিল। কিন্তু যেতিয়াৰ পৰা প্লাষ্টিকৰ সামগ্ৰী বজাৰত উপলব্ধ হ'ল, তেতিয়াৰ পৰাই যেন অসমত গ্ৰাম্য সমাজৰ এই মৰাপাটৰ খেতি বন্ধ হৈ পৰিল। আনকি মৰাপাটৰ আগ অংশ খাদ্য হিচাপেও ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। মৰাপাটৰ ব্যঞ্জন খুব সুস্বাদু। 

        সমাধানৰ পথ আৰু আমাৰ অসমৰ মৃতপ্ৰায় মৰাপাট শিল্পক পুনৰুজ্জীৱিত কৰিবলৈ চৰকাৰী আৰু ব্যক্তিগত পৰ্যায়ত কিছুমান তলত উল্লেখ কৰা সদৃশ পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰা উচিত। -

১. কৃষকৰ বাবে আৰ্থিক সকাহ : মৰাপাট খেতিয়কসকলক সময়মতে উন্নত মানৰ বীজ, সাৰ আৰু চৰকাৰী সাহায্য প্ৰদান কৰা।

২. জুট মিল স্থাপন : ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ মৰাপাট বহুল অঞ্চলসমূহত ক্ষুদ্ৰ আৰু মজলীয়া পৰিসৰৰ জুট মিল বা প্ৰচেছিং ইউনিট স্থাপন কৰা।

৩. বজাৰ সংযোগ (Market Linkage) : উৎপাদিত সামগ্ৰীসমূহ বিক্ৰীৰ বাবে চৰকাৰী পৃষ্ঠপোষকতাত উপযুক্ত বজাৰ সৃষ্টি কৰা।

৪. চৰকাৰী নীতি : বজাৰত কাপোৰ বা মৰাপাটৰ বেগৰ ব্যৱহাৰ বাধ্যতামূলক কৰা নীতিসমূহ কঠোৰভাৱে কাৰ্যকৰী কৰা।

৫. স্থানীয় খেতিয়কক মৰাপাটৰ খেতি কৰাৰ ক্ষেত্ৰত উৎসাহিত কৰিবলৈ চৰকাৰে আৰ্থিক সাহায্য প্ৰদান কৰা ।

উপসংহাৰ : 

“সোণালী আঁহ” নামেৰে খ্যাত মৰাপাট (Jute) অসমৰ বাবে কেৱল এটা কৃষিশস্য নহয়, ই এক সম্ভাৱনাময় অৰ্থনৈতিক সম্পদ। কপাহৰ পিছতেই বিশ্বৰ দ্বিতীয় বৃহত্তম উদ্ভিদৰ আঁহ হিচাপে পৰিগণিত এই মৰাপাট সম্পূৰ্ণৰূপে পচনশীল, পৰিৱেশৰ বাবে উপযোগী আৰু পুনৰ্ব্যৱহাৰযোগ্য। অসমৰ অৰ্থনৈতিক পুনৰুত্থানৰ সম্ভাৱনাৰ কথা চিন্তা কৰিলে মৰাপাট শিল্পই এক গুৰুত্বপূর্ণ স্থান অধিকাৰ কৰি আছে।

        অসম চৰকাৰৰ শেহতীয়া বাজেট অনুসৰি ৰাজ্যৰ অৰ্থনীতি দ্ৰুতগতিত আগুৱাই গৈছে। এনে অৱস্থাত, পৰম্পৰাগত মৰাপাট খেতিক বিজ্ঞানসন্মতভাৱে আধুনিকীকৰণ কৰিলে ই কেৱল কৃষি খণ্ডক টনকিয়াল কৰাই নহয়, বৰঞ্চ ৰাজ্যৰ হাজাৰ হাজাৰ নিবনুৱা যুৱক-যুৱতীক আত্মসংস্থাপনৰ পথো দেখুৱাব। সময় সমাগত, আমি পুনৰবাৰ আমাৰ ‘সোণালী আঁহ’ৰ গুৰুত্ব বুজি তাক সদ্ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ সকলোৱে একনিষ্ঠ পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰি আগবাঢ়ি আহিব লাগিব।

🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺

বানপানীৰ ভয়াবহতা, শিৱসাগৰৰ বানপানী আৰু বৰ্তমান সময় : এক অৱলোকন। Flood Threat, Sivsagar Floods and Present Time: An Overview.

বানপানীৰ ভয়াবহতা, শিৱসাগৰৰ বানপানী আৰু বৰ্তমান সময় : এক অৱলোকন

১. ভূমিকা: 

      এক চিৰাচৰিত অভিশাপৰ কৰুণ বাস্তৱতা অসম আৰু বানপানী — এই দুয়োটা শব্দ যেন এটা মুদ্ৰাৰ ইপিঠি আৰু সিপিঠি। প্ৰতি বছৰে বাৰিষা অহাৰ লগে লগে অসমবাসীৰ বাবে কঢ়িয়াই আনে এক ভয়ংকৰ ত্ৰাস আৰু অনিশ্চয়তা। ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক নদীৰ উপত্যকাৰে আগবাঢ়ি অহা এই প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগে কেৱল জনজীৱন স্তব্ধ কৰাই নহয়, বৰঞ্চ ৰাজ্যখনৰ অৰ্থনীতি, আন্তঃগাঁথনি আৰু কৃষি খণ্ডৰ মেৰুদণ্ড ভাঙি পেলায়। কিন্তু বিগত কেইটামান বছৰত বানপানীৰ এই ভয়াবহতা পূৰ্বৰ সকলো অভিলেখ ভংগ কৰি এক অভূতপূৰ্ব চৰম পৰ্যায়ত উপনীত হৈছে। গোলকীয় জলবায়ু পৰিৱৰ্তন, অপৰিকল্পিত নগৰীকৰণ আৰু প্ৰকৃতিৰ ওপৰত মানুহৰ ক্ৰমবৰ্ধমান অত্যাচাৰে এই সমগ্ৰ প্ৰক্ৰিয়াটোক অধিক জটিল আৰু ধ্বংসাত্মক কৰি তুলিছে। বৰ্তমান সময়ত এই বানপানীয়ে কেৱল চৰ অঞ্চল বা নদীৰ কাষৰীয়া গাঁওসমূহতে সীমাবদ্ধ থকা নাই ; ই এতিয়া ৰাজ্যৰ ডাঙৰ ডাঙৰ চহৰ আৰু ঐতিহাসিক জিলাসমূহকো গ্ৰাস কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। ইয়াৰ এক শেহতীয়া আৰু আটাইতকৈ ভয়ংকৰ উদাহৰণ হৈছে ঐতিহাসিক শিৱসাগৰ জিলাত সৃষ্টি হোৱা অভূতপূৰ্ব জলপ্ৰলয়। প্ৰায় পাঁচটা দশকৰ ভিতৰত আটাইতকৈ ভয়াৱহ বানপানীৰ মুখামুখি হৈ শিৱসাগৰে যি যন্ত্ৰণাদায়ক সময় অতিবাহিত কৰিবলগীয়া হৈছে, সেয়া সমগ্ৰ অসমৰে সাম্প্ৰতিক দুৰ্যোগ ব্যৱস্থাপনা আৰু ভৱিষ্যতৰ অস্তিত্বৰ প্ৰতি এক ডাঙৰ প্ৰশ্নবোধক চিন।

২. বানপানীৰ গোলকীয় ভয়াবহতা আৰু অসমৰ প্ৰেক্ষাপট : গোলকীয় উষ্ণতা বৃদ্ধি (Global Warming) আৰু জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ (Climate Change) প্ৰত্যক্ষ প্ৰভাৱ এতিয়া সমগ্ৰ বিশ্বতে দেখিবলৈ পোৱা গৈছে। এফালে যদি ইউৰোপ বা আমেৰিকাৰ দৰে উন্নত দেশত চৰম খৰাং বা দাবানলৰ সৃষ্টি হৈছে, আনফালে আকৌ দক্ষিণ এছিয়াৰ দেশসমূহত মেঘবিস্ফোৰণ (Cloudburst) আৰু ধাৰাসাৰ বৰষুণৰ ফলত হঠাতে অহা বানপানী বা ফ্লেছ ফ্লাড (Flash Flood) এক নিয়মীয়া ঘটনাত পৰিণত হৈছে। অসমৰ ভৌগোলিক অৱস্থিতিলৈ লক্ষ্য কৰিলে দেখা যায় যে ই হিমালয়ৰ পাদদেশত অৱস্থিত এক সংবেদনশীল অঞ্চল। তিব্বত আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশত হোৱা অতিমাত্ৰা বৰষুণৰ পানী নামনিৰ অসমলৈ বৈ আহে। যেতিয়াই এই বিশাল জলৰাশি ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু ইয়াৰ উপনৈসমূহে ধাৰণ কৰিব নোৱাৰা হয়, তেতিয়াই সমগ্ৰ ৰাজ্য জলমগ্ন হৈ পৰে। কিন্তু বৰ্তমান সময়ত বানপানীৰ চৰিত্ৰ সলনি হৈছে। এতিয়া বৰষুণৰ বিতৰণ অনিয়মিত হৈ পৰিছে — দীৰ্ঘদিন ধৰি খৰাং হোৱাৰ পিছত মাত্ৰ কেইটামান ঘণ্টাতে কেইবাদিনৰো সমপৰিমাণৰ বৰষুণ হৈ যায়, যাৰ ফলত নদীৰ মথাউৰি ছিঙি ক্ষন্তেকতে বিস্তীৰ্ণ অঞ্চল বুৰাই পেলায়। ইয়াৰ উপৰি নদীসমূহৰ তলি পলসেৰে বাম কৰি পেলোৱাৰ বাবে পানী ধাৰণ ক্ষমতা বহুখিনি হ্ৰাস পাইছে, যিয়ে বানপানীৰ তীব্ৰতা শতগুণে বৃদ্ধি কৰিছে।

৩. ঐতিহাসিক শিৱসাগৰ জিলা আৰু শেহতীয়া জলপ্ৰলয়: 

       আহোম স্বৰ্গদেউসকলৰ গৌৰৱোজ্জ্বল ইতিহাস আৰু কৃতিচিহ্নৰে চহকী শিৱসাগৰ জিলা অসমৰ এক সাংস্কৃতিক আৰু পৰ্যটনৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰ। কাৰেং ঘৰ, ৰং ঘৰ, তলাতল ঘৰ আৰু ঐতিহাসিক পুখুৰীসমূহেৰে পৰিবেষ্টিত এই চহৰখনে সাধাৰণতে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ মূল বানপানীৰ পৰা কিছু পৰিমাণে সুৰক্ষিত দূৰত্বত অৱস্থিত বুলি ধৰা হৈছিল। কিন্তু শেহতীয়া বানপানীয়ে প্ৰমাণ কৰিলে যে প্ৰকৃতিৰ কোপৰ পৰা কোনো ধৰণৰ ইতিহাস বা আধুনিক দেৱাল সুৰক্ষিত নহয়। বিগত দিনকেইটাত শিৱসাগৰ জিলা আৰু ইয়াৰ সীমান্তৱৰ্তী নগা পাহাৰ অঞ্চলত হোৱা ধাৰাসাৰ বৰষুণৰ ফলত জিলাখনৰ প্ৰধান নদীসমূহ উফন্দি উঠে। “Within one to two hours, the Dikhow, which originates in the Naga Hills, crossed its warning level, breached the danger mark & surged to its highest recorded flood level.”, as noted by The Assam Tribune."  

       নিশ্চিত ভাৱে ক'ব পাৰি, এই আকস্মিক পৰিস্থিতিৰ বাবে জিলা প্ৰশাসনে কেইটামান ঘণ্টাৰ বাহিৰে কোনো ধৰণৰ পূৰ্ব সতৰ্কবাণী দিয়াৰ সুযোগো নিশ্চয় নাপালে। The Assam Tribune-ৰ মতে, কোনো ভাৰতীয় বতৰ বিজ্ঞান বিভাগৰ (IMD) সতৰ্কবাণী নোহোৱাকৈ জিলা প্ৰশাসনে সঁহাৰি জনাবলৈ মাত্ৰ তিনি ঘণ্টা সময় পাইছিল, যাৰ ফলত ক্ষয়-ক্ষতিৰ পৰিমাণ আশাতীতভাৱে বৃদ্ধি পালে।

দিখৌ আৰু দিচাঙৰ কালৰূপ:

     শিৱসাগৰ চহৰৰ বুকুৰ মাজেৰে বৈ যোৱা দিখৌ নদী আৰু কাষৰীয়া দিচাং নদীয়ে এইবাৰ যি সংহাৰী ৰূপ ধাৰণ কৰিলে, সি সকলোকে স্তম্ভিত কৰি তুলিছে। দিখৌ নদীৰ পানী বিপদসীমাৰ বহু ওপৰেৰে বৈ যোৱাৰ ফলত চহৰৰ সুৰক্ষা মথাউৰি আৰু বিভিন্ন অঞ্চলৰ বান্ধসমূহলৈ তীব্ৰ ভাবুকি আহে। চহৰৰ অন্যতম ব্যস্ত পথ জি.বি. ৰোড (GB Road) আৰু নাজিৰা-গেলেকী সংযোগী পথসমূহৰ ওপৰেৰে তীব্ৰ বেগেৰে বানপানী ববলৈ আৰম্ভ কৰে। ষ্টেচন চাৰিআলিৰ পৰা ধৰি দাৰিকাপাৰ বাইপাছ পৰ্যন্ত সমগ্ৰ পথ জলমগ্ন হৈ যোগাযোগ সম্পূৰ্ণৰূপে বিচ্ছিন্ন হৈ পৰে। দিখৌ নদীৰ প্ৰৱল সোঁতে নাজিৰাৰ নেপালীখুঁটি (Nepalikuti) গাঁওখন প্ৰায় সম্পূৰ্ণৰূপে মচি পেলাইছে বুলি ক’ব পাৰি। নদীৰ খহনীয়াই পলকতে শ শ পৰিয়ালৰ ভেটি উচন কৰি গৃহহাৰা কৰিলে। কেৱল গ্ৰাম্য অঞ্চলেই নহয়, শিৱসাগৰ পৌৰসভাৰ অন্তৰ্গত প্ৰায় আটাইকেইটা ৱাৰ্ডতে নদীৰ পানী সোমাই এক কৃত্ৰিম সাগৰৰ সৃষ্টি কৰিলে, য’ত মানুহে নিজৰ পকী ঘৰৰ প্ৰথম মহলাত আশ্ৰয় ল’বলৈ বাধ্য হ’ল।

৪. জিলাখনত ক্ষয়-ক্ষতিৰ এক পৰিসংখ্যা আৰু মানৱীয় সংকট:

        এই বানপানী কেৱল পানী সোমোৱাৰ এক পৰিঘটনা নাছিল, ই আছিল এক বিৰাট মানৱীয় ট্ৰেজেডী। “The flood situation in Assam continues to remain serious... after two more people lost their lives in Sivasagar district. Both victims reportedly drowned in floodwaters... More than 2.12 lakh people remain affected across Charaideo, Golaghat, Jorhat and Sivasagar districts.”, according to NDTV Profit."

        চৰকাৰী তথ্য আৰু বিভিন্ন মাধ্যমৰ বাতৰি অনুসৰি, সমগ্ৰ ৰাজ্যত বানপানীৰ ফলত মৃত্যু হোৱা লোকৰ সংখ্যা ৮০ জনৰো অধিক হৈছে। ইয়াৰ ভিতৰত অকল শিৱসাগৰ জিলাতে কেইবাজনো লোকে সঁলিল সমাধি হ’বলগীয়া হৈছে। জিলাখনৰ প্ৰায় ৩.৫ লাখতকৈও অধিক লোক পোনপটীয়াভাৱে এই বানৰ কবলত পৰিছে আৰু হাজাৰ হাজাৰ হেক্টৰ কৃষিভূমি সম্পূৰ্ণৰূপে পানীৰ তলত বুৰ গৈছে। কৃষকসকলে কষ্টৰে ৰোৱা শালি ধানৰ কঠীয়া আৰু খেতি পথাৰ পলসুৱা মাটি আৰু বালিৰ তলত পোত খাই নষ্ট হৈ পৰিছে, যাৰ ফলত অনাগত দিনত এক তীব্ৰ খাদ্য সংকট আৰু অৰ্থনৈতিক মন্দাৱস্থাৰ আশংকাই দেখা দিছে।হাজাৰ হাজাৰ পশুধন বানপানীৰ সোঁতত উটি গৈছে বা খাদ্য আৰু আশ্ৰয়ৰ অভাৱত মৃত্যুমুখত পৰিছে। পোহনীয়া গৰু-ছাগলী, হাঁহ-কুকুৰাক বচাবলৈ গৈ বহু লোকে নিজৰ জীৱনো বিপদাপন্ন কৰিবলগীয়া হৈছে। মথাউৰি আৰু ওখ ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথসমূহ এতিয়া বানাক্ৰান্ত মানুহ আৰু তেওঁলোকৰ পশুধনৰ অস্হায়ী আশ্ৰয়স্থলীত পৰিণত হৈছে।

৫. বৰ্তমান সময় : সাহায্য, উদ্ধাৰ আৰু প্ৰত্যাহ্বান-

      

      বৰ্তমান সময়ত যদিও ধাৰাসাৰ বৰষুণৰ পৰিমাণ কিছু হ্ৰাস পাইছে আৰু নদীসমূহৰ জলস্তৰ ধীৰে ধীৰে নামিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে, তথাপিও প্ৰকৃত প্ৰত্যাহ্বানটো এতিয়াহে আৰম্ভ হৈছে। বানপানীৰ পানী কমি যোৱাৰ পিছৰ সময়ছোৱা আচলতে পানী থকা সময়তকৈও অধিক ভয়ংকৰ আৰু কষ্টকৰ হৈ পৰে। যুদ্ধকালীন ক্ষিপ্ৰতাৰে উদ্ধাৰ আৰু সাহায্য কাৰ্যবিপদৰ এই সময়ত ভাৰতীয় সেনা এন.ডি.আৰ.এফ. (NDRF), এছ.ডি.আৰ.এফ. (SDRF) আৰু স্হানীয় যুৱক-স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠনসমূহে জাঁপ দি পৰিছে। যিসমূহ দুৰ্গম গাঁও মূল ভূখণ্ডৰ পৰা সম্পূৰ্ণ বিচ্ছিন্ন হৈ পৰিছিল, তালৈ ভাৰতীয় বায়ুসেনাৰ হেলিকপ্টাৰৰ জৰিয়তে খাদ্য সামগ্ৰী, খোৱা পানী আৰু জৰুৰীকালীন ঔষধ এয়াৰ-ড্ৰপ (Air-drop) কৰা হৈছে। প্ৰশাসনে জিলাখনত শতাধিক সাহায্য শিবিৰ (Relief Camps) স্থাপন কৰি আশ্ৰয়হীন লোকসকলক থকা আৰু খোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰি দিছে। অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী ড° হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই নিজে পৰিস্থিতি পৰ্যবেক্ষণ কৰি ক্ষতিগ্ৰস্ত পৰিয়ালসমূহলৈ চৰকাৰীভাৱে 'মুখ্যমন্ত্ৰীৰ বিশেষ পৰিয়াল কিট' (Chief Minister's Special Family Kit) আৰু আৰ্থিক অনুদান আগবঢ়োৱাৰ কথা ঘোষণা কৰিছে।

       তদুপৰি অসমৰ বিভিন্ন জিলাৰ বিভিন্ন অঞ্চলৰ গাওঁ সমূহেও যুটীয়া সহযোগত বান বিধ্বস্ত এলেকাত সাহায্য বিতৰণ কৰি মহানুভৱতাৰ পৰিচয় দাঙি ধৰাটো অসমৰ জনসাধাৰণৰ বাবে শুভলক্ষণ।

পানী কমাৰ পিছৰ ভয়াবহতা: 

দুৰ্গন্ধ, পলস আৰু মহামাৰী-

          যিসকল লোকৰ ঘৰৰ পৰা পানী নামি গৈছে, তেওঁলোকে ঘৰলৈ উভতি গৈ এক হৃদয়বিদাৰক দৃশ্য দেখিবলৈ পাইছে। ঘৰৰ ভিতৰত কেইবা ফুটো ডাঠ বালি আৰু বোকাৰ পলস পৰি আছে। আচবাব, কাপোৰ-কানি, গুৰুত্বপূৰ্ণ নথিপত্ৰ সকলো নষ্ট হৈ গৈছে। নিশ্চয় ঘৰৰ দেৱালসমূহ দুৰ্বল হৈ পৰিছে আৰু যিকোনো সময়তে খহি পৰাৰ সম্ভাৱনা দেখা দিছে। ইয়াৰ উপৰি বৰ্তমান আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বানটো হৈছে স্বাস্থ্য খণ্ডৰ। বানপানীৰ পানী আৱদ্ধ হৈ থকাৰ ফলত আৰু মৰা পশুপক্ষীৰ পচা শৰীৰৰ বাবে যে তীব্ৰ দুৰ্গন্ধৰ সৃষ্টি হৈছে সেয়া সহজে অনুমেয়। আনহাতে ইয়ে বায়ু আৰু পানী প্ৰদূষিত কৰিছে। এই সময়ছোৱাত মেলেৰীয়া, ডেংগু, ডায়েৰিয়া, টাইফয়ড আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ চৰ্মৰোগৰ (Skin diseases) দৰে মহামাৰী বিয়পি পৰাৰ তীব্ৰ আশংকা থাকে। স্বাস্থ্য বিভাগে যদিও চিকিৎস কৰ্মীৰ দল মোতায়েন কৰিছে আৰু ব্লিচিং পাউদাৰ বিতৰণ তথা ফগিং (Fogging) কাৰ্যসূচী চলাইছে, তথাপিও প্ৰতিটো চুক-কোণ সুৰক্ষিত কৰাটো এক বৃহৎ প্ৰত্যাহ্বান হৈ পৰিছে। এই সময়ছোৱাত সকলো ৰাইজে ৰাজনীতিৰ উৰ্ধত থাকি সাহায্য প্ৰদান কৰাটো অতি জৰুৰী।

৬. সমস্যাৰ গভীৰতা: মানৱসৃষ্ট কাৰণ নে প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ?

       আমি কেৱল প্ৰকৃতিৰ ওপৰত দোষ জাপি দি হাত সাৱটি বহি থাকিলে নচলিব। শিৱসাগৰ চহৰ আৰু ইয়াৰ কাষৰীয়া অঞ্চলৰ এই অভূতপূৰ্ব বানপানীৰ আঁৰত বহু পৰিমাণে মানৱসৃষ্ট কাৰণো জড়িত হৈ আছে। বিভিন্ন কাৰণসমূহৰ ভিতৰত -

ক/ অপৰিকল্পিত ড্ৰেইনেজ ব্যৱস্থা (Faulty Drainage System): চহৰখনৰ পুৰণি ড্ৰেইনেজ ব্যৱস্থা বৰ্তমানৰ বৰ্ধিত জনসংখ্যাৰ তুলনাত একেবাৰে অপৰ্যাপ্ত। প্লাষ্টিক আৰু জাৱৰ-আৱৰ্জনা পেলাই নলা-নৰ্দমাসমূহ বন্ধ কৰি পেলোৱাৰ বাবে বৰষুণৰ পানী ওলাই যাব নোৱাৰে।

খ/ প্ৰাকৃতিক জলাশয় আৰু পিতনি সংকুচিত কৰা:           

     এসময়ত চহৰখনৰ চাৰিওফালে থকা প্ৰাকৃতিক বিল আৰু দ অঞ্চলসমূহ মাটি দি পুতি অট্টালিকা নিৰ্মাণ কৰা হ’ল। ফলত চহৰৰ পানী স্বাভাৱিকভাৱে জমা হোৱাৰ কোনো ঠায়েই নোহোৱা হ’ল। যাৰ ফলত অলপীয়া বৰষুণতে সকলো ঠাইতে জলমগ্ন হৈ পৰে। আৰু পানী বোৰ ওলাই যাবলৈ বাট নাপাই ওফন্দি উঠি বানপানীৰ সৃষ্টি হয়।  

গ/ দুৰ্বল মথাউৰি নিৰ্মাণ আৰু মেৰামতি:     

     বিজ্ঞানসন্মত পদ্ধতি অৱলম্বন নকৰাকৈ কেৱল খৰখেদাকৈ কৰা মথাউৰি নিৰ্মাণে নদীৰ প্ৰৱল সোঁত ধৰি ৰাখিব নোৱাৰে। মথাউৰিসমূহৰ নিয়মীয়া তদাৰক নকৰাৰ বাবেই অলপ পানী বাঢ়িলেই বান্ধ ছিঙি যায়।

ঘ/ নগা পাহাৰত বনাঞ্চল ধ্বংস: 

     দিখৌ আৰু দিচাং নদীৰ উৎস অঞ্চল অৰ্থাৎ চুবুৰীয়া ৰাজ্যৰ পাহাৰীয়া অঞ্চলসমূহত ব্যাপক হাৰত বনাঞ্চল ধ্বংস (Deforestation) আৰু পাহাৰ খন্দাৰ ফলত বৰষুণৰ পানী অতি ক্ষিপ্ৰতাৰে নামি আহে আৰু ইয়াৰ সৈতে প্ৰচুৰ পৰিমাণে পলস কঢ়িয়াই আনি নদীৰ তলি পুতি পেলায়। যাৰ ফলত বৰ্তমানৰ দৰে পানীয়ে ৰূপ ধাৰণ কৰি ধ্বংসলীলা সৃষ্টি কৰিছে।

৭. দীৰ্ঘম্যাদী বৈজ্ঞানিক সমাধানৰ প্ৰয়োজনীয়তা:      

      প্ৰতি বছৰে বানপানী অহা, চৰকাৰে সাহায্য দিয়া আৰু পানী শুকাই গ’লে সকলো পাহৰি যোৱা — এই চক্ৰটো এতিয়া বন্ধ হ’ব লাগে। বৰ্তমান বিজ্ঞানে আমাক যি প্ৰযুক্তি দিছে, তাৰ সঠিক প্ৰয়োগৰ জৰিয়তেহে এই সমস্যাৰ এক স্থায়ী সমাধান সম্ভৱ।

ক) ডিজিটেল মেপিং আৰু পূৰ্ব সতৰ্কবাণী প্ৰণালী (Early Warning System): নদীসমূহৰ জলস্তৰ আৰু মেঘাৱস্থা নিৰীক্ষণ কৰিবলৈ আধুনিক উপগ্ৰহীয় প্ৰযুক্তি আৰু ৰাডাৰ ব্যৱস্থা সংস্থাপন কৰিব লাগে, যাতে ফ্লেছ ফ্লাড অহাৰ অন্ততঃ ১২-২৪ ঘণ্টা পূৰ্বে জনসাধাৰণক নিৰাপদ স্থানলৈ স্থানান্তৰ কৰিব পৰা যায়।

খ) ড্ৰেজিং (Dredging) আৰু নদীৰ তলি খনন:     

     দিখৌ, দিচাং আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ তলিৰ পৰা বৈজ্ঞানিক পদ্ধতিৰে পলস আৰু বালি নিষ্কাষণ কৰি নদীৰ পানী ধাৰণ ক্ষমতা বৃদ্ধি কৰিব লাগিব। তেতিয়াহে এই নদীসমূহৰ পানী ওপৰলৈ উঠি আহি সমতল ভূমিত সিচঁৰিত হৈ নাযাব।

গ) স্পঞ্জ চিটি (Sponge City) ধাৰণা: শিৱসাগৰৰ দৰে ঐতিহাসিক চহৰসমূহক ভৱিষ্যতে ৰক্ষা কৰিবলৈ 'স্পঞ্জ চিটি'ৰ আৰ্হিত গঢ়ি তুলিব লাগে, য’ত প্ৰচুৰ পৰিমাণে উদ্যান, প্ৰাকৃতিক জলাশয় আৰু কংক্ৰিটৰ পৰিৱৰ্তে পানী শোষন কৰিব পৰা বিশেষ ফুটপাথ নিৰ্মাণ কৰা হয়।

ঘ) নদী সংযোগ আৰু মথাউৰিৰ আধুনিকীকৰণ:     

     পৰম্পৰাগত মাটিৰ মথাউৰিৰ পৰিৱৰ্তে জিও-বেগ (Geo-bags) আৰু কংক্ৰিট ব্লেংকেট ব্যৱহাৰ কৰি মথাউৰিসমূহ শক্তিশালী কৰিব লাগে। লগতে অতিৰিক্ত পানীভাগ অন্য কম পানী থকা অঞ্চল বা কৃত্ৰিম হ্ৰদলৈ ডাইভাৰ্ট কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিব লাগে।

৮. সামৰণি: 

       আশা আৰু পুনৰুত্থানৰ বাৰ্তা :- বানপানীয়ে শিৱসাগৰক ভাঙি পেলাইছে সঁচা, কিন্তু ইয়াৰ ৰাইজৰ মানসিকতাক পৰাস্ত কৰিব পৰা নাই। অসমীয়া সমাজৰ অন্যতম ডাঙৰ শক্তি হৈছে ইয়াৰ সামূহিক একতা আৰু 'ৰাইজে নখ জোকাৰিলে নৈ বয়' ভাবধাৰা। এই সংকটৰ মুহূৰ্তত জাতি-ধৰ্ম-বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে সকলোৱে ইজনে সিজনক সহায়ৰ হাত আগবঢ়োৱা দৃশ্যই প্ৰমাণ কৰে যে আমাৰ মাজৰ সৌহাৰ্দ্য এতিয়াও জীৱন্ত। বৰ্তমান সময়ছোৱা হৈছে ধৈৰ্য্য, সতৰ্কতা আৰু পৰিকল্পিত পুনৰুদ্ধাৰৰ সময়। চৰকাৰী আৰু বেচৰকাৰী প্ৰচেষ্টাৰ সমান্তৰালভাৱে আমি প্ৰতিজন নাগৰিকে প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি থকা আমাৰ দায়িত্ববোধ বুজি পাব লাগিব। নদীক কেৱল পানীৰ উৎস হিচাপে নাচাই, ইয়াক এক জীৱন্ত তন্ত্ৰ হিচাপে সন্মান কৰিব লাগিব। আশা কৰা হৈছে যে এই ভয়াবহ দুৰ্যোগৰ পৰা শিক্ষা লৈ প্ৰশাসন আৰু সমাজখনে এক এনেকুৱা নতুন শিৱসাগৰ গঢ়ি তুলিব, যি ভৱিষ্যতৰ যিকোনো প্ৰাকৃতিক বিপৰ্যয়ৰ বিৰুদ্ধে দৃঢ়তাৰে থিয় দিবলৈ সক্ষম হ’ব। ধ্বংসৰ পিছতেই সদায় সৃষ্টিৰ আৰম্ভণি হয় আৰু শিৱসাগৰ আকৌ তাৰ পুৰণি গৌৰৱেৰে জিলিকি উঠিব — এয়াই সকলোৰে কামনা।

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবে প্ৰকৃতিৰ সংৰক্ষণ। Conservation of Nature for Future Generation .

:ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবে প্ৰকৃতিৰ সংৰক্ষণ:

 Conservation of Nature for Future Generations.

পাতনি:

        প্ৰকৃতি হৈছে মানৱ জাতিৰ লগতে পৃথিৱীৰ সকলো জীৱৰ বাসস্থান ৷ আমি জীয়াই থাকিবলৈ প্ৰয়োজনীয় বায়ু, পানী, খাদ্য আৰু অন্যান্য সম্পদসমূহ প্ৰকৃতিৰ পৰাই লাভ কৰোঁ৷ বৰ্তমানৰ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিৰ উন্নতি তথা দ্ৰুত উদ্যোগীকৰণে প্ৰকৃতিৰ বুকুত বিৰূপ প্ৰভাৱ পেলাইছে ৷ আমি আজি যিদৰে প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ অপব্যৱহাৰ কৰিছো, তাৰ ফলত ভৱিষ্যত প্ৰজন্মই এক ভয়ংকৰ পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হ’ব। সেয়েহে ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবে প্ৰকৃতি সংৰক্ষণ কৰাটো বৰ্তমান সময়ৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰয়োজন।

প্ৰকৃতিৰ প্ৰয়োজনীয়তা আৰু বৰ্তমানৰ অৱস্থা :           

       প্ৰকৃতিয়ে যে কেৱল আমাক জীয়াই থকাৰ সমলেই যোগান ধৰে এনে নহয়, ই আমাৰ মানসিক আৰু শাৰীৰিক সুস্থতাও নিশ্চিত কৰে। কিন্তু বিগত কেইটামান দশকত মানৱজাতিৰ অদূৰদৰ্শীতাৰ বাবে অৰণ্য ধ্বংস, নদী প্ৰদূষণ, গোলকীয় উষ্ণতা বৃদ্ধি (Global Warming) আদি সমস্যাই জটিল ৰূপ ধাৰণ কৰা আপুনিও নিশ্চয় দেখিছে ৷ ইয়াৰ মূল কাৰণ হিচাপে জৈৱ বৈচিত্ৰ্যৰ হ্ৰাসৰ কথা আঙুলিয়াই দিব পাৰি। জৈৱ-বৈচিত্ৰ্য হ্ৰাস পোৱাৰ ফলত পৰিস্থিতিতন্ত্ৰত (Ecosystem) গুৰুতৰ সমস্যাৰ সৃষ্টি হৈছে ৷ মাটিৰ উৰ্বৰতা হ্ৰাস পোৱা, বিশুদ্ধ পানীৰ নাটনি আৰু বতৰৰ পৰিৱৰ্তনে আমাৰ কৃষি আৰু জীৱন ধাৰণৰ ব্যৱস্থাত বাৰুকৈয়ে প্ৰভাৱ পেলাইছে। সেয়েহে এনে কাৰক সমূহৰ পৰা নিস্তাৰ পাবলৈ তথা ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবে প্ৰকৃতিৰ সংৰক্ষণৰ প্ৰয়োজনীয়তা আহি পৰিছে।

কিয় সংৰক্ষণৰ প্ৰয়োজন ?

 

১. জীৱন ধাৰণৰ মৌলিক অধিকাৰ: ভৱিষ্যত প্ৰজন্মই যাতে আমাৰ দৰেই বিশুদ্ধ বায়ু, পানী আৰু সেউজীয়া পৃথিৱী উপভোগ কৰিব পাৰে, তাৰ বাবে আজি আমি প্ৰকৃতি ৰক্ষা কৰিব লাগিব৷

২. জৈৱ-বৈচিত্ৰ্য ৰক্ষা: প্ৰকৃতিৰ সকলো জীৱ-জন্তু আৰু উদ্ভিদৰ নিজা ভূমিকা আছে৷ যদি কোনো এটা প্ৰজাতি বিলুপ্ত হয়, তেন্তে সমগ্ৰ পৰিস্থিতিতন্ত্ৰটো প্ৰভাৱিত হয়৷ ভৱিষ্যতৰ বাবে এই বৈচিত্ৰ্য বচাই ৰাখিব লাগিব৷

৩. জলবায়ু নিয়ন্ত্ৰণ: গছ-গছনি কাটি পেলালে বায়ুমণ্ডলত কাৰ্বন ডাই অক্সাইডৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি পায়, যাৰ ফলত গোলকীয় উষ্ণতা বাঢ়ে৷ সেউজ আৱৰণ সংৰক্ষণ কৰিলে জলবায়ুৰ পৰিৱৰ্তনৰ ভয়ংকৰ প্ৰভাৱবোৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰি৷

৪. সম্পদৰ সু-ব্যৱহাৰ: কয়লা, পেট্ৰলিয়াম আদি খনিজ সম্পদ সীমিত৷ যদি আমি এইবোৰ বৰ্তমান অত্যধিক ব্যৱহাৰৰ জৰিয়তে অপচয় কৰোঁ, তেন্তে অনাগত দিনত মানুহৰ শক্তিৰ নাটনি হোৱাৰ সম্ভাৱনা বৃদ্ধি পাব ৷ সেয়েহে অনৱীকৰণ যোগ্য সম্পদসমূহ আমি চাইচিতি ব্যৱহাৰ কৰা উচিত।

          প্ৰকৃতি সংৰক্ষণত আমাৰ কৰণীয় কৰ্তব্য অসীম। ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবে প্ৰকৃতি সংৰক্ষণ কৰিবলৈ আমি ব্যক্তিগত তথা সামূহিকভাৱে কিছুমান পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিব পাৰোঁ। সেইবোৰ হৈছে -

গছপুলি ৰোপণ: 

     অৰণ্য ধ্বংস ৰোধ কৰি অধিক পৰিমাণে গছপুলি ৰোপণ কৰা উচিত ৷ গছ কাটিলে তাৰ পৰিৱৰ্তে নতুন গছ ৰোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে। চৰকাৰ বা কোনো অনুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠানৰ ওপৰত ভৰসা নকৰি প্ৰতি জন ব্যক্তিয়ে সুবিধা অনুসৰি বৃক্ষৰোপণ কৰা উচিত। অসমৰ অৰণ্য মানৱ পদ্মশ্ৰী যাদৱ পায়েংৰ প্ৰেৰণাৰে আমি সকলোৱে প্ৰকৃতিৰ সংৰক্ষণত নিজকে নিয়োজিত কৰা প্ৰয়োজনীয়তা আহি পৰিছে।

প্ৰদূষণ নিয়ন্ত্ৰণ: 

      উদ্যোগ আৰু বাহনৰ পৰা ওলোৱা ধোঁৱা, আৱৰ্জনা আদি বিজ্ঞানসন্মতভাৱে নিষ্কাশন কৰিব লাগে৷ প্লাষ্টিকৰ ব্যৱহাৰ সম্পূৰ্ণৰূপে বৰ্জন কৰি পৰিৱেশ অনুকূল সামগ্ৰী ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে৷ আমি আমাৰ চৌপাশৰ ঠাইসমূহ পৰিষ্কাৰ কৰি ৰাখি পৰিৱেশ সুৰক্ষিত কৰি ৰখাটো আমাৰ কৰ্তব্য। 

জল সংৰক্ষণ: 

      পানীৰ অপচয় ৰোধ কৰা আৰু বৰষুণৰ পানী সংৰক্ষণ কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে৷ বিশুদ্ধ পানী আমাৰ জীৱনৰ আধাৰ ৷ অপৰিশোধিত আৰু বিভিন্ন দ্ৰব্য মিহলি পানী সেৱনৰ ফলত বৰ্তমান সময়ত মানুহৰ দেহত বিভিন্ন দুৰাৰোগ্য ৰোগে আক্ৰমণ কৰিব সক্ষম হৈছে।

সজাগতা বৃদ্ধি: 

      সমাজৰ সকলো শ্ৰেণীৰ লোকৰ মাজত প্ৰকৃতি সংৰক্ষণৰ বাৰ্তা বিয়পাই দিব লাগে ৷ শিক্ষাৰ জৰিয়তে শিশুক সৰুৰে পৰাই প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি মৰম আৰু দায়িত্ববোধ শিকোৱা উচিত। তেতিয়াহে ভৱিষ্যতৰ পৃথিৱী সুৰক্ষিত হৈ থাকিব।

বন্যপ্ৰাণী সুৰক্ষা: 

      চৰকাৰীভাৱে ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান আৰু অভয়াৰণ্যসমূহ সুৰক্ষিত কৰাৰ লগতে চোৰাং চিকাৰ প্ৰতিৰোধ কৰিব লাগে। প্ৰকৃতিৰ বহনক্ষম উন্নয়নৰ (Sustainable Development) বাবে আমি প্ৰতিজন নাগৰিকে সমানে দায়বদ্ধ। ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণৰ স্বাৰ্থক আগস্থান দি আমি বৰ্তমানৰ প্ৰয়োজনসমূহ পূৰণ কৰা উচিত ৷ এনেদৰে সম্পদসমূহ ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে যাতে প্ৰকৃতিৰ কোনো স্থায়ী ক্ষতি নহয় ৷ সম্পদৰ সঠিক ব্যৱহাৰ আৰু নবীকৰণযোগ্য শক্তিৰ (Renewable Energy) ব্যৱহাৰে প্ৰকৃতি সংৰক্ষণত ডাঙৰ অৰিহণা যোগাব পাৰে।

উপসংহাৰ:

       প্ৰকৃতি আৰু মানৱজাতিৰ সম্পৰ্ক অতি গভীৰ ৷ প্ৰকৃতি অবিহনে মানৱজাতিৰ অস্তিত্ব কল্পনা কৰিব নোৱাৰি ৷ ভৱিষ্যত প্ৰজন্মই যাতে এক সুন্দৰ আৰু বাসোপযোগী পৃথিৱী পায়, সেয়া নিশ্চিত কৰাৰ দায়িত্ব আমাৰ ওপৰতেই ন্যস্ত ৷ আমাৰ সৰু সৰু পদক্ষেপ সমূহে অনাগত দিনত এক বিশাল পৰিৱৰ্তন আনিব পাৰে ৷ আহক, আমি সকলোৱে প্ৰকৃতিক সন্মান কৰিবলৈ শিকোঁ আৰু ইয়াক সংৰক্ষণ কৰাৰ বাবে দৃঢ় পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰোঁ। এজোপা গছ কাটিলে দুজোপা লগাবলৈ আগবাঢ়ি যাওঁ । আমাৰ সুৰক্ষিত প্ৰকৃতিয়েই হ’ব ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবে আমাৰ শ্ৰেষ্ঠ উপহাৰ।

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

পৰিবৰ্তন। এটা হৃদয়স্পৰ্শী গল্প। Change ! A heart-touching story.

                         পৰিৱৰ্তন

                                Change ! 

      হাতীঘূলী গাঁৱৰ নামঘৰৰ চোতালত থকা বুঢ়া আঁহতজোপাৰ তলত বহিলে সমগ্ৰ গাঁওখনৰ সমাজখনকে অনুভৱ কৰিব পাৰি। সেইদিনা আবেলিও গাঁৱৰ কেইবাজনো জ্যেষ্ঠ আৰু ডেকা মানুহ তাত একত্ৰিত হৈছিল। সাধাৰণতে তাত খেতি-বাতি, বানপানী বা গাঁৱৰ ল’ৰা-ছোৱালীৰ বিয়া-বাৰুৰ কথা-বতৰা বেছিকৈ চলে। কিন্তু যোৱা কেইটামান দিনৰ পৰা গাঁৱৰ চ’ৰাঘৰে চ’ৰাঘৰে, দোকানে-পোহাৰে কেৱল এটাই চৰ্চা— 'ইউ চি চি' অৰ্থাৎ অভিন্ন দেৱানী বিধি (Uniform Civil Code)। গাঁওখনৰ তিনিআলিৰ মূৰত থকা ৰহমত আলীৰ সৰু চাহ দোকানখনত সেইদিনা গৰম চাহৰ সমান্তৰালকৈ তৰ্কও গৰম হৈ উঠিছিল। ৰহমত আলী এজন উদাৰ মনৰ চহা মানুহ। তেওঁৰ দোকানত ধৰ্ম-বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে সকলোৱে একেলগে বহি চাহ খায়। দোকানৰ একাষে বহি গাঁৱৰ জ্যেষ্ঠ শিক্ষক ভবেন দত্তই বাতৰি কাকতত চকু ফুৰাই আছিল। এনেতে গাঁৱৰ ডেকা ল’ৰা ফৰিদ আৰু ভাস্কৰে চাহৰ কাপত চুমুক দি দি এই নতুন আইনখনৰ কথাত সোমাই পৰিল। ফৰিদে অলপ চিন্তিত সুৰত ক’লে, "দত্ত ছাৰ, এই ইউ চি চি আইনখন আহিলে হেনো আমাৰ ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতি, বিয়া-বাৰু বা সম্পত্তিৰ অধিকাৰবোৰ নোহোৱা হৈ যাব? গাঁৱৰ কিছুমান মানুহে কোৱাকুই কৰিছে যে আমাৰ সমাজৰ পুৰণি নিয়মবোৰ হেনো চৰকাৰে সলাই পেলাব। ভবেন দত্তই চশমাযোৰ নাকৰ ওপৰলৈ তুলি মৰমেৰে ক’লে, "ফৰিদ, কথাতে কয় নহয়— লোকৰ মুখত শুনি এনেকৈ উৰা বাতি কাঢ়ি ফুৰিলে বা অনাহকতে ভয় খালে সমাজত কেৱল বিভেদেহে গা কৰি উঠিব।"

       উৰাবাতৰিত কাণ দিলে সমাজত কেৱল অনাহক ভয় আৰু বিভেদেহে গা কৰি উঠে। আচলতে অভিন্ন দেৱানী বিধিৰ অৰ্থ হ’ল সমগ্ৰ দেশৰে প্ৰতিজন নাগৰিকৰ বাবে, তেওঁ যি ধৰ্মৰে বা জাতিৰেই নহওক কিয়, বিবাহ, বিবাহ বিচ্ছেদ, সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰ আৰু সন্তান দত্তক লোৱাৰ দৰে ব্যক্তিগত বিষয়বোৰত এক একে ধৰণৰ আইন থকা। ইয়াৰ উদ্দেশ্য কাৰো ধৰ্মীয় বিশ্বাসত আঘাত কৰা নহয়, বৰঞ্চ সমাজত সমতা অনাহে ইয়াৰ উদ্দেশ্য।"

    তেনেতে দোকানৰ বেঞ্চখনত বহি থকা সোণাৰাম বুঢ়াই তামোলখন চোবাই ক’লে, "দত্ত বোপা, তুমি সঁচা কথাই কৈছা। আমাৰ দিনৰে পৰা দেখি আহিছোঁ- 'যেই কুকুৰ সেই নেগুৰ, ধুই-পখালি একে মাত্ৰ ।' সমাজত পুৰুষ আৰু মহিলাৰ মাজত অধিকাৰৰ সমভাগী নহ’লে সমাজখন জানো আগবাঢ়িব ? আমাৰ গাঁৱৰে নুৰজাহানৰ কথাটোকে চোৱা।"সোণাৰাম বুঢ়াৰ কথাষাৰে সকলোকে কিছু সময়ৰ বাবে স্তব্ধ কৰি পেলালে। নুৰজাহান আছিল ৰহমত আলীৰ ভনীয়েক। কেইবছৰমান আগতে তাইৰ স্বামীয়ে সমাজৰ পুৰণি ব্যক্তিগত আইনৰ কিছুমান ফাঁক ব্যৱহাৰ কৰি কোনো খৰচ-পাতি নিদিয়াকৈ তাইক এৰি থৈ গুচি গৈছিল। দুটা সৰু সন্তানক লৈ নুৰজাহানে মাক-দেউতাকৰ ঘৰত আশ্ৰয় ল’বলগীয়া হৈছিল। সমাজৰ পুৰণি প্ৰথাই তাইক আইনী সুৰক্ষা বা সঠিক ভৰণপোষণৰ অধিকাৰ দিব পৰা নাছিল। কিয়নো বিভিন্ন ধৰ্মীয় ব্যক্তিগত আইনত মহিলাৰ অধিকাৰবোৰ সমান নাছিল।ৰহমত আলীয়ে দীঘল হুমুনিয়াহ এটা কাঢ়ি ক’লে, "দত্ত ছাৰ, সোণাৰাম ককাৰ কথাষাৰ মিছা নহয়। মোৰ ভনীজনীৰ দুখ মই চকুৰে দেখিছোঁ। যদি কোনো আইনে ধৰ্মৰ ঊৰ্ধ্বত গৈ আমাৰ দৰে পৰিয়ালৰ কন্যাসকলক আইনী সুৰক্ষা আৰু সম অধিকাৰ দিয়ে, তেন্তে মই ক’ম— ধৈৰ্য্য ধৰিলে মুলো পকে। ভাল দিন আহিবই।"কথাখিনিয়ে লাহে লাহে সমাজত এক গভীৰ চিন্তনৰ সৃষ্টি কৰিলে। কিয়নো সেই একেখন গাঁৱতে ভবেন দত্তৰ সম্পৰ্কীয় ভতিজা বোৱাৰী ৰীমাৰো একেই অৱস্থা হৈছিল। ৰীমাৰ গিৰিয়েকে তাইক উৎপীড়ন কৰি খেদি দিছিল, কিন্তু হিন্দু বিবাহ আইনৰ অধীনত তাই আদালতৰ দ্বাৰস্থ হৈ ভৰণ-পোষণ আদায় কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। কিন্তু নুৰজাহানৰ ক্ষেত্ৰত ধৰ্মীয় ব্যক্তিগত আইনৰ ভিন্নতাৰ বাবে প্ৰক্ৰিয়াটো জটিল আৰু কষ্টকৰ আছিল।

   এই ঘটনাই স্পষ্ট কৰি দিছিল যে আইন ধৰ্মৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি নহয়, বৰঞ্চ মানৱীয়তা আৰু লিংগ সমতাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিহে হ’ব লাগে।ঠিক তেনে সময়তে গাঁৱত ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ এখন চৰকাৰী সজাগতা সভাৰ আয়োজন কৰা হ’ল। য’ত জিলাৰ আইন বিশেষজ্ঞসকল আহিছিল। গাঁৱৰ হিন্দু-মুছলিম সকলো সম্প্ৰদায়ৰ মানুহ তাত উপস্থিত আছিল।     

    কিছুমান মানুহৰ মনত শংকা আছিল যে এই আইনে হয়তো সিহঁতৰ সুকীয়া পৰিচয় মচি পেলাব। বহুতৰ শংকা— বান্দৰৰ ডিঙিত গজমণি দিয়াৰ দৰে অপাত্ৰত আইন জাপি দিয়া হ’ব নেকি বুলিও একাংশই ভয় কৰিছিল। সভাত জিলাৰ পৰা অহা আইনী উপদেষ্টা গৰাকীয়ে বুজাই ক’লে, "ভাৰত এখন বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ দেশ। ইয়াত প্ৰতিটো ধৰ্মৰ পূজা-পাৰ্বন, প্ৰাৰ্থনা পদ্ধতি আৰু ধৰ্মীয় স্বাধীনতা অক্ষুণ্ণ থাকিব। ইউ চি চিয়ে কাৰো নামাজ পঢ়া বা নামঘৰত নাম গোৱাৰ অধিকাৰ কাঢ়ি নলয়। ই কেৱল বিবাহ, সম্পত্তিৰ অধিকাৰ আৰু নাৰী সুৰক্ষাৰ দৰে দেৱানী গোচৰবোৰ একত্ৰিত কৰিব। ইয়াৰ ফলত আমাৰ মাতৃ আৰু ভগ্নীসকলে ধৰ্মীয় পাৰ্থক্যৰ বাবে যি আইনী বৈষম্যৰ সন্মুখীন হয়, তাৰ অন্ত পৰিব।"উপদেষ্টা গৰাকীৰ কথা শুনি গাঁৱৰ ডেকা ল’ৰা ভাস্কৰে ক’লে, "ছাৰ, কথাতে কয় নহয়— ৰাইজে নখ জোকাৰিলে নদী বয়। আমি যদি সমাজৰ সকলো শ্ৰেণীৰ মানুহে এই সংস্কাৰক আদৰি লওঁ, তেন্তে সমাজৰ পৰা আইনী বিভেদবোৰ আঁতৰি যাব। নাৰী শক্তিশালী হ’লেহে সমাজ শক্তিশালী হ’ব।"দিন বাগৰিল। লাহে লাহে হাতীঘূলী গাঁৱৰ মানুহৰ মনৰ পৰা সংশয়ৰ ডাৱৰো আঁতৰিবলৈ ধৰিলে। ।

        নুৰজাহানেও চৰকাৰী আইনী সাহায্য কেন্দ্ৰৰ জৰিয়তে নিজৰ অধিকাৰৰ বাবে যুঁজ দিবলৈ নতুন সাহস পালে। গাঁৱৰ মানুহে বুজি পালে যে যি আইনেই সমাজত সমতা আৰু ন্যায় প্ৰতিষ্ঠা কৰে, সেই আইনক আদৰি লোৱাটোৱেই প্ৰকৃত নাগৰিকৰ কৰ্তব্য।এদিন গধূলি বৰনামঘৰৰ ডবাৰ শব্দ আৰু মছজিদৰ আজানৰ ধ্বনি একেলগে গাঁওখনৰ আকাশত প্ৰতিধ্বনিত হ’ল। বুঢ়া আঁহতজোপাৰ তলত বহি ভবেন দত্ত, সোণাৰাম বুঢ়া আৰু ৰহমত আলীয়ে চাহ খাই খাই হাঁহি আৰু আনন্দেৰে কথা পাতিলে।

    মাধৱে ক’লে, "বুজিছা ৰহমত, কপালৰ লিখন কোনেও সলাব নোৱাৰে বুলি মানুহে কয়। কিন্তু সঠিক আইন আৰু চিন্তাই সমাজৰ ভাগ্য সলাব পাৰে। যুগ পৰিবৰ্তনৰ লগত খোজ মিলাই যিয়ে আশাৰ কঠীয়া সিঁচিব পাৰে, সেইসকল লোকৰ তত্বাৱধানত গঠিত সমাজেই আচলতে উন্নত সমাজ হিচাপে পৰিগণিত।"হাতীঘূলী গাঁৱে সমাজক দেখুৱাই দিলে যে ধৰ্ম যিয়েই নহওক কিয়, দেশৰ আইন আৰু মানৱীয় অধিকাৰ সকলোৰে বাবে সমান হোৱাটোৱেই এক সুস্থ আৰু সবল সমাজৰ ভেটি।

🪴পঢ়ি চোৱাৰ বাবে আপোনাক ধন্যবাদ জনালোঁ।🪴

    ৰঙালী বিহুৰ আন্তৰিক ওলগ জনাইছোঁ..

Wishing you a very happy for RONGALI BIHU..

       চাওঁতে চাওঁতে সময়ে মেলানি মাগি ব'হাগৰ ৰঙালী ক্ষণত আহি ভৰি দিলেহি আমাৰ পিৰালি মূৰত। ৰঙালী মানেই মনত অপাৰ আনন্দ। ৰঙালী মানেই মনত অপাৰ সুখ আৰু শান্তি। ডাঙৰে সৰুক মৰম আৰু সৰুৱে ডাঙৰক সেৱাৰে শ্ৰদ্ধা আৰু ভক্তি নিবেদন। এয়াই অসমীয়াৰ মুখ্য তথা গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰম্পৰা। এই পৰম্পৰা হওঁক যাউতিযুগীয়া। এই পৰম্পৰা হওঁক অনাগত দিনবোৰত অধিক নিকপকপীয়া। 

     ৰঙালী বিহুৰ পবিত্ৰ ক্ষণত আপোনাক যাচিলোঁ একাঁজলি আন্তৰিক মৰম আৰু অযুত শুভকামনা। ৰঙালীৰ প্ৰতিটো ক্ষণে আপোনাৰ জীৱনলৈ কঢ়িয়াই আনক হাঁহি, আনন্দ তথা সমৃদ্ধি, শান্তি আৰু সম্প্ৰীতিৰ বতৰা। 

     প্ৰীতি আৰু শুভেচ্ছাৰে.....

🌹জীৱনৰ কিছু হিৰণ্ময়ী অনুভৱ ব্লগৰ পৰা -

🚀 দুদুল সোনোৱাল।

শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান আৰু গৃহত শক্তি সঞ্চয়ৰ অভ্যাস। Habits of Energy Saving in Educational Institutions and Homes.

শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান আৰু গৃহত শক্তি সঞ্চয়ৰ অভ্যাস।

পাতনি:

বৰ্তমানৰ বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰ যুগত বিদ্যুৎ শক্তি আমাৰ জীৱন-যাত্ৰাৰ অতি প্ৰয়োজনীয় অংগ। কিন্তু নবীকৰণযোগ্য উৎসৰ পৰিমিতি সীমিত, আৰু শক্তি উৎপাদনৰ বাবে প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ অপচয়, পৰিৱেশ প্ৰদূষণ আদিয়ে ভৱিষ্যতৰ বাবে চিন্তাৰ কাৰণ হৈ পৰিছে। গতিকে, শক্তিৰ সদ্ব্যৱহাৰ আৰু সঞ্চয় কৰাটো এটা জাতীয় কৰ্তব্যৰ দৰে হৈ পৰিছে। এই গুৰুত্বপূৰ্ণ কামটো আৰম্ভ কৰিবলৈ আটাইতকৈ উপযুক্ত স্থান হ’ল আমাৰ ঘৰ আৰু শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান। এই দুয়োটা স্থানেই সামাজিক দায়বদ্ধতাৰ শিক্ষা দিয়া কেন্দ্ৰস্বৰূপ।

গৃহত শক্তি সঞ্চয়ৰ কিছুমান প্ৰায়োগিক অভ্যাস:

১. পোহৰৰ ব্যৱহাৰ: ৰ’দ পৰা সময়ত পৰ্দা আঁতৰাই স্বাভাৱিক পোহৰৰ ব্যৱহাৰ কৰা। অলাগতিয়াল কোঠাৰ লাইট, ফেন আদি বন্ধ ৰখাৰ অভ্যাস গঢ়ি তুলিবলৈ প্ৰয়াস কৰা। LED বাল্বৰ দৰে কম শক্তি খোৱা বিজুলী বাতি ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ ব্যৱস্থা কৰা।

২. বিদ্যুৎ চালিত সঁজুলি: টিভি, কোম্পিউটাৰ, চাৰ্জাৰ আদি ব্যৱহাৰ নকৰা সময়ত সম্পূৰ্ণৰূপে বন্ধ কৰি দিয়া বা প্লাগ খুলি ৰখা উচিত। আনহাতে স্তেন্ডবাই ম'ডতো শক্তিৰ অপচয় হোৱা পৰিলক্ষিত হয়। ফ্ৰিজৰ দৰজা অলপ সময়ৰ বাবে খোলাৰ দৰকাৰ নহ'লে মুকলি নকৰা।

৩. শীততাপ নিয়ন্ত্ৰক যন্ত্ৰ (AC/হিটাৰ): এইবোৰ যন্ত্ৰৰ তাপমাত্ৰা সাধাৰণতে ২৪-২৬ ডিগ্ৰী ছেলচিয়াছত ৰাখিলে শক্তি ৰাহি হয়। নাথাকোতে ইয়াক বন্ধ ৰাখিব লাগে।

৪. সৌৰ শক্তিৰ ব্যৱহাৰ: সৌৰ শক্তি চালিত লাইট, হিটাৰ, বা আন সৰু যন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। ইয়াৰ বাবে পোনপটীয়া চৰকাৰী অনুদানো উপলব্ধ।

৫. পানীৰ উত্থাপন: পানী উত্তোলন কৰা মটৰ, গীজাৰ(পানী গৰম কৰা যন্ত্ৰ) আদিৰ যথেষ্ট ব্যৱহাৰ কৰি সময়মতে বন্ধ কৰা। পানীও এক প্ৰকাৰৰ শক্তিৰে উঠোৱা কৰা হয়।

৬. ৰান্ধনি ঘৰত: ৰান্ধনী কামত ভাঁজীৰ ঢাকনি ব্যৱহাৰ কৰিলে তাপ সোনকালে সোমায় আৰু শক্তি ৰাহি হয়। ঠাণ্ডা খাদ্যবোৰ সাধাৰণ উষ্ণতালৈ আনিহে ৰেফ্ৰিজাৰেটৰত ভৰোৱা উচিত।

শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠানত শক্তি সঞ্চয়ৰ পদক্ষেপ:

১. শ্ৰেণীকোঠা আৰু কৰিডৰ: শ্ৰেণীত ছাত্ৰ-ছাত্ৰী নথকা সময়ত পাখা, লাইট আদি নিষ্ক্ৰিয় কৰি ৰখা। কৰিডৰ, চ’ল আদিত সেন্সৰ যুক্ত লাইট বা কম ৱাটৰ লাইট লগোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰা।

২. প্ৰয়োগশালা আৰু কম্পিউটাৰ কোঠা: প্ৰয়োগ শেষ হ’লেই সকলো যন্ত্ৰপাতি বন্ধ কৰা। কাম নথকা কম্পিউটাৰ শ্বাট ডাউন কৰি ৰখা। নেটৱৰ্কৰ জৰিয়তে কেন্দ্ৰীয়ভাৱে এইবোৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰি।

৩. পাঠ্যপুথি আৰু সজুলি: যেতিয়া সম্ভৱ, প্ৰাকৃতিক পোহৰ আৰু বায়ু চলাচলৰ সুবিধা থকা কোঠাত শ্ৰেণী বা কাৰ্য্যকলাপ পাতিবলৈ চেষ্টা কৰা।

৪. ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ অংশগ্ৰহণ: 'শক্তি ৰক্ষক' দল গঠন কৰি তেওঁলোকৰ হতুৱাই শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠানৰ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত শক্তিৰ অপচয় ৰোধ কৰিবলৈ চকু দিয়া। প্ৰতিযোগিতা, পোষ্টাৰ প্ৰদৰ্শনী, ৰচনা আদিৰ জৰিয়তে সজাগতা সৃষ্টি কৰা।

৫. সৌৰ শক্তিৰ প্ৰয়োগ: বিদ্যালয়ৰ ছাদত সৌৰ পেনেল স্থাপন কৰি বিদ্যালয়ৰ আংশিক শক্তিৰ চাহিদা পূৰণ কৰিব পাৰি। ই এক জীৱন্ত শিক্ষাৰ সা-সঁজুলিও।

সমন্বয় আৰু দায়বদ্ধতা:

গৃহ আৰু শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠানৰ মাজত সমন্বয় থাকিলে এই অভ্যাসবোৰ স্থায়ী ৰূপ লয়। পিতৃ-মাতৃ সভা, ৰাষ্ট্ৰীয় দিৱস আদিত শক্তি সঞ্চয়ৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিব পাৰি। ল’ৰা-ছোৱালীয়ে ঘৰত শিকাটো বিদ্যালয়ত প্ৰয়োগ কৰে আৰু বিদ্যালয়ৰ পৰা অনা জ্ঞান ঘৰত বিলোৱাটোৱেই হৈছে এই অভ্যাসৰ স্থায়িত্বৰ মূলমন্ত্ৰ।

উপসংহাৰ:

শক্তি সঞ্চয় কেৱল বিলৰ টকা ৰাহি কৰা নহয়; ই হৈছে ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবে এখন সুৰক্ষিত, সুস্থ পৰিৱেশ গঢ়ি তোলাৰ এক পবিত্ৰ দায়িত্ব। আমাৰ সৰু সৰু সাৱধানতা, সচেতনতা আৰু অভ্যাসৰে আমি এক বিশাল ইতিবাচক পৰিৱৰ্তন আনিব পাৰোঁ। আহক, আজিয়েই পৰিয়াল আৰু বিদ্যালয়ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি শক্তি সঞ্চয়ৰ এই মহান অভিযাত্ৰাত অংশগ্ৰহণ কৰোঁ আৰু ইয়াক এক সামাজিক আন্দোলনলৈ ৰূপ দিওঁ।

প্ৰৱন্ধটো প্ৰস্তুত কৰিবলৈ AI ৰ সহায় লোৱা হৈছে। লেখক: দুদুল সোণোৱাল।

🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴🪴

শিক্ষণ কৌশল আৰু শিক্ষণ কৌশলৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰ সমূহৰ বিষয়ে সংক্ষিপ্ত আলোচনা কৰা।

শিক্ষণ কৌশল আৰু শিক্ষণ কৌশলৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰ সমূহৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা।

শিক্ষণ কৌশলৰ সংজ্ঞা :

শিক্ষণ কৌশল হৈছে শিক্ষকসকলে শিক্ষাৰ্থীৰ শিকন প্রক্রিয়াক ফলপ্ৰসূ আৰু কাৰ্যকৰী কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা পদ্ধতি, কৌশল আৰু উমৈহতীয়া পৰিকল্পনাৰ সমষ্টি। ই শিক্ষকৰ দ্বাৰা বিষয়বস্তু উপস্থাপন, বুজাই দিয়া, আলোচনা কৰা আৰু মূল্যায়ন কৰাৰ দৰে কাৰ্য্যবোৰ সাংগঠনিক ৰূপ দিয়ে, যাতে শিক্ষাৰ্থীয়ে সঘনাই জ্ঞান, দক্ষতা আৰু মূল্যবোধ অৰ্জন কৰিব পাৰে।

শিক্ষণ কৌশলৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰ সমূহ:

শিক্ষণ কৌশল বহুবিধ, যিবোৰ শিক্ষাৰ্থীৰ প্ৰয়োজন, বিষয়বস্তু আৰু পৰিৱেশ অনুসৰি বাচি লোৱা হয়। কিছুমান উল্লেখযোগ্য প্ৰকাৰ হ'ল:

১. বক্তৃতা পদ্ধতি (Lecture Method): ইয়াত শিক্ষকে মুখেৰে বিষয়বস্তু স্পষ্টকৈ বৰ্ণনা কৰে আৰু শিক্ষাৰ্থীয়ে শুনি জ্ঞান গ্ৰহণ কৰে। এই পদ্ধতি বেছিভাগে উচ্চশ্ৰেণীৰ পাঠদানত ব্যৱহাৰ হয়, য'ত শিক্ষককেন্দ্ৰিক পৰিৱেশ থাকে।

২. প্ৰদৰ্শন পদ্ধতি (Demonstration Method): ইয়াত শিক্ষকে এটা ক্ৰিয়া, পৰীক্ষা বা প্ৰক্ৰিয়া প্ৰদৰ্শন কৰি দেখুৱায়, আৰু শিক্ষাৰ্থীয়ে নিৰীক্ষণ কৰি শিকে। বিজ্ঞান, কাৰিকৰী বিষয় আদিত এই পদ্ধতিৰ ব্যৱহাৰ দেখা যায়।

৩. আলোচনা পদ্ধতি (Discussion Method): ইয়াত শিক্ষক আৰু শিক্ষাৰ্থীৰ মাজত বা শিক্ষাৰ্থীসকলৰ মাজত বিষয়বস্তুৰ ওপৰত মুক্ত আলোচনা হয়। এই পদ্ধতিয়ে সমালোচনাত্মক চিন্তা আৰু যোগাযোগ দক্ষতা বৃদ্ধি কৰে।

৪. সহযোগিতামূলক শিকন (Cooperative Learning): ইয়াত শিক্ষাৰ্থীসকলক সৰু গোটত ভগাই দিয়া হয়, আৰু তেওঁলোকে একেলগে কাম কৰি এটা লক্ষ্যত উপনীত হ'বলৈ চেষ্টা কৰে। ই দলগত কৌশল আৰু সামূহিক দায়িত্ববোধ উন্নত কৰে।

৫. সমস্যা সমাধান পদ্ধতি (Problem-Solving Method): ইয়াত শিক্ষাৰ্থীসকলক বাস্তৱ জীৱনৰ সমস্যা দিয়া হয়, আৰু তেওঁলোকে বৈজ্ঞানিক পদ্ধতিৰে সমাধান সৃষ্টি কৰে। ই যুক্তিসংগত চিন্তা আৰin সৃষ্টিশীলতাক উৎসাহিত কৰে।

৬. অনুসন্ধানমূলক শিকন (Inquiry-Based Learning): ইয়াত শিক্ষাৰ্থীসকলক প্ৰশ্ন আৰু অনুসন্ধানৰ জৰিয়তে জ্ঞান অৰ্জন কৰোৱা হয়। তেওঁলোকে স্বাধীনভাৱে তথ্য সংগ্ৰহ কৰি সিদ্ধান্তলৈ আহে, যাৰ ফলত স্বাভাৱিক কৌতূহল বাঢ়ে।

৭. ভূমিকা পালন পদ্ধতি (Role-Playing Method): ইয়াত শিক্ষাৰ্থীসকলে বিশেষ চৰিত্ৰ বা পৰিস্থিতিৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰি সামাজিক আৰু মানসিক দিশসমূহ অনুভৱ কৰে। ই সমাজ বিজ্ঞান, নীতি-নিয়ম আদি শিকোৱাত সহায়ক।

৮. কৰ্ম পদ্ধতি (Activity Method): ইয়াত শিক্ষাৰ্থীসকলে হাতেকটাীয়া কাৰ্য্যকলাপ, যেনে প্ৰকল্প, শিল্পকৰ্ম, খেলা আদিৰ জৰিয়তে শিকে। ই শিশুসকলৰ বাবে বিশেষভাৱে উপযোগী, কিয়নো ই সक्रिय অংশগ্ৰহণক সমর্থন কৰে।

এই কৌশলবোৰৰ উপৰিও, আন কিছুমান পদ্ধতি যেনে সম্পদ ভিত্তিক শিকন (Resource-Based Learning), একক পদ্ধতি (Unit Method), কাহিনী পদ্ধতি (Storytelling Method) আদিও ব্যৱহাৰ হয়। শিক্ষকসকলে শিক্ষাৰ্থীৰ বয়স, ৰুচি, সামৰ্থ্য আৰু লক্ষ্য অনুসৰি এই কৌশলবোৰ মিশ্ৰণ কৰি ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে, যাতে শিক্ষণ-শিকন প্ৰক্ৰিয়া আনন্দদায়ক আৰু ফলপ্ৰসূ হয়।

++++++++++++++++++++++++++++++++++