শিপা মাটিত থকক বা আকাশত, সপোনবোৰ সদায় আকাশলংঘী হোৱাই শ্রেয়।
নীলাভৰ লেপটপৰ স্ক্ৰীণখনত কোডিংবোৰ এটাৰ পিছত এটাকৈ নামি গৈছে। বতাহজাক ফিৰফিৰকৈ বলিছে। চোতালৰ একাষে থকা শেৱালি জোপাৰ পৰা দুটামান শুকান পাত খহি পৰিছে। সি এটা নতুন এগ্রি-টেক (Agri-tech) ষ্টার্ট-আপৰ কামত ব্যস্ত। লক্ষ্য এটাই—গাঁৱৰ দৰিদ্ৰ কৃষকসকলে যাতে কষ্টৰ ফচল দালালৰ হাতত কম দামত বেচিবলগীয়া নহয়, তাৰ বাবে এটা ডিজিটেল প্লেটফৰ্ম তৈয়াৰ কৰা। ঠিক তেনেতে পিছফালৰ পৰা দেউতাক ভবেন ঠাকুৰীয়া ওলাই আহিল। হাতত চাহৰ কাপটো লৈ তেওঁ নীলাভৰ পিঠিত থকা টি-চাৰ্টটোলৈ চালে। কেইবা ঠাইতো ৰং এৰাই গৈছে। তেওঁ দীঘল হুমুনিয়াহ এটা কাঢ়িলে।"বি.টেক পাছ কৰি এইবোৰ কি খেতিৰ এপ্ বনাই আছ নীলাভ? লগৰ ল’ৰাবোৰে বাংগালোৰ, হায়দৰাবাদত লাখ টকাৰ দৰমহা পাইছে। তই ঘৰত বহি মোবাইলত কিবা বুটাম টিপি থাকিলে সংসাৰ নচলিব। অহাবাৰ বেংকৰ পৰীক্ষাটোকে দে।" নীলাভে লেপটপৰ পৰা চকু নোতোলাকৈয়ে মৌন হৈ হাঁহিলে। দেউতাকৰ এই খংটো আচলতে খং নহয়, ই হ’ল মধ্যবিত্ত পিতৃ এজনৰ সন্তানৰ ভৱিষ্যতক লৈ থকা এক গভীৰ নিৰাপত্তাহীনতা। পুৰণি প্ৰজন্মৰ বাবে 'কেৰিয়াৰ' মানেই আছিল এটা সুস্থিৰ চৰকাৰী বা বেংকৰ চাকৰি। কিন্তু নীলাভে বুজিছিল, সময় সলনি হৈছে। সি নিজৰ মাটি আৰু শিপাক এৰি পলাব নিবিচাৰে।
সন্ধিয়া নামি অহাৰ সময়ত নীলাভ নদীৰ ঘাটত বহি আছিল। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পানীভাগ লাহে লাহে ক’লা হৈ আহিছিল। ঠিক তেনেতে মালবিকা আহি তাৰ কাষত বহিলহি। মালবিকা গাঁৱৰে ছোৱালী, তাই হস্তশিল্পক আধুনিক ৰূপ দি অনলাইনত বজাৰ গঢ়াৰ চেষ্টা কৰিছে। তাই পুৰণি এৰী-মুগা আৰু গামোচাক লৈ নতুন ফেশ্বন ডিজাইন কৰে। কিন্তু সমাজৰ বাবে তাই কেৱল "ফেচবুকত কাপোৰ বেচা ছোৱালী। "নীলাভে শিল এটা পানীলৈ দলিয়াই দি ক’লে, "কেতিয়াবা ভাবো দেউতাৰ কথাই ঠিক আছিল নেকি মালবিকা? হাতৰ সঞ্চিত টকাখিনিও শেষ হ’বলৈ ধৰিছে। আমাৰ ধাৰণাটো হয়তো কেৱল কাগজতে ভাল, বাস্তৱত ইয়াৰ কোনো মূল্য নাই। "মালবিকাই তাৰ চকুলৈ চালে। তাইৰ চকুত আছিল এক গভীৰ আত্মবিশ্বাস। তাই তাৰ হাতখন চুই ক’লে, "বাস্তৱ সদায় কঠিন নীলাভ। তুমি মই কৰা কামবোৰ কেৱল আমাৰ ব্যক্তিগত লাভৰ বাবে নহয়। যদি আমি জিকি যাওঁ, আমাক চাই থকা গাঁৱৰ আন দহটা ল’ৰা-ছোৱালীয়ে নিজৰ মাটিতে কিবা এটা কৰাৰ সাহস পাব। হাৰ মানিলে আমাৰ সপোনবোৰ অনাথ হৈ যাব।"
আটাইতকৈ কঠিন অধ্যায়টো আৰম্ভ হ’ল তাৰ পিছৰ পৰা যেতিয়া এপটো মুকলি কৰা হৈছিল। সিহঁতে ভাবিছিল এপ্টো মুকলি কৰিলেই সকলো ঠিক হৈ যাব। কিন্তু বাস্তৱে সিহঁতৰ গালতে যেন চৰ মাৰিলে। গাঁৱৰ পুৰণি খেতিয়ক ভোলানাথ ককাই স্পষ্টকৈ কৈয়ে দিলে, "ঐ ল’ৰা, মই মোবাইলৰ টিপাতে মোৰ কষ্টৰ আলু-বেঙেনাবোৰ বিক্ৰী নকৰোঁ। চকুৰ সন্মুখত পইচা নেদেখিলে মোৰ বিশ্বাস নহয়।" প্ৰযুক্তিৰ প্ৰতি থকা গাঁৱৰ মানুহৰ এই ভয় আৰু পুৰণি অভ্যাস সলনি কৰাটো বৰ সহজ নাছিল। ইফালে ক্ৰেডিট কাৰ্ডৰ বিল বাঢ়ি গৈ আছিল নীলাভৰ। চাৰিওফালৰ পৰা কেৱল টকাৰ তাগিদা। আত্মীয়-স্বজনৰ ঘৰলৈ গ’লে কেৱল এটা প্ৰশ্ন, "ল’ৰাই কি চাকৰি কৰিছে?" মাক-দেউতাকে কাৰোবাৰ আগত ক’বলৈ লাজ পোৱা অৱস্থা হ’ল। নীলাভৰ কোঠাটোত ৰাতিলৈকে লাইট জ্বলি থাকে। সি ক্ৰমান্বয়ে এক গভীৰ হতাশাত ডুব গৈছিল।
ধুমুহাজাক আৰু তীব্ৰতৰ হ’ল যেতিয়া এদিন মাজঞনিশা নীলাভৰ দেউতাক বুকুৰ বিষত ছটফটাবলৈ ধৰিলে। হস্পিটেললৈ নিয়াৰ পিছত ডাক্তৰে ক’লে যে জৰুৰীভাৱে অপাৰেচন কৰিব লাগিব। খৰচ হ’ব প্ৰায় ডেৰ লাখ টকা। নীলাভৰ ভৰিৰ তলৰ মাটি থৰক-বৰক হ’ল। তাৰ বেংক একাউণ্টত কেৱল দুহেজাৰ টকা আছিল। সি তাৰ আটাইতকৈ চেনেহৰ সপোন, তাৰ কোডিং কৰা লেপটপটোকে বিক্ৰী কৰিবলৈ ওলাল। চিকিৎসালয়ৰ আই.চি.ইউ-ৰ সন্মূখৰ কৰিডৰত বহি সি নিজকে বৰ অপৰাধী বুলি ভাবি কান্দি পেলালে। সি ভাবিলে—সঁচাকৈয়ে সি একো কৰিব নোৱাৰিলে। ঠিক তেনেতে মালবিকাই হস্পিটেল পাইছিলহি। তাই একো কথা নকৈ নীলাভৰ হাতত এটা খাম তুলি দিলে। "এয়া কি মালবিকা?" নীলাভে চকু মচি সুধিলে। "মোৰ প্ৰথম ডাঙৰ অৰ্ডাৰৰ এডভান্স টকাখিনি। বাংগালোৰৰ বুটিক এটাই মোৰ ডিজাইন কৰা এৰী কাপোৰবোৰ কিনিছে। দেউতাক সুস্থ কৰাটো আমাৰ প্ৰথম কৰ্তব্য।" সেইদিনা নীলাভে অনুভৱ কৰিলে, প্ৰেম মানে কেৱল ফুৰিবলৈ যোৱা বা প্ৰেমৰ কথা কোৱাই নহয়; প্ৰেম মানে হৈছে জীৱনৰ আটাইতকৈ ক’লা অন্ধকাৰ ৰাতিটোত কাৰোবাৰ বাবে চাকি এটা হৈ থিয় দিয়া।
দেউতাক সুস্থ হৈ ঘৰলৈ ঘূৰি অহাৰ পিছত নীলাভৰ কাম কৰাৰ জেদ দুগুণ বাঢ়িল। সি আৰু মালবিকাই খেতিয়কসকলৰ পথাৰে পথাৰে ঘূৰিলে। ভোলানাথ ককাক সিহঁতে বুজালে আৰু প্ৰথমবাৰৰ বাবে তেওঁৰ উৎপাদিত সামগ্ৰী নীলাভৰ প্লেটফৰ্মেদি চহৰৰ ডাঙৰ চুপাৰমাৰ্কেটলৈ পঠিয়ালে। দুদিন পিছত ভোলানাথ ককাৰ বেংক একাউণ্টলৈ বজাৰতকৈ দুগুণ পইচা সোমাল। ককাৰ মুখৰ সেই হাঁহিটোৱেই আছিল টাৰ্ণিং পইণ্ট। লাহে লাহে গাঁৱৰ প্ৰতিজন খেতিয়ক নীলাভৰ "ব্ৰহ্মপুত্ৰ ক্ৰিয়েটিভ" নেটৱৰ্কৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰিল। গাঁৱৰ ডেকা ল’ৰাবোৰে ডেলিভাৰী বয় হিচাপে কাম পালে। মালবিকাৰ অধীনত গাঁৱৰ শিপিনীসকলে ঘৰতে বহি উপাৰ্জন কৰিব পৰা হ’ল।
এবছৰ পিছৰ কথা। গুৱাহাটীৰ এখন পঞ্চতাৰকা হোটেলত অনুষ্ঠিত হৈছে ৰাজ্যিক পৰ্যায়ৰ 'যুৱ উদ্যমী সন্মিলন'। নীলাভ আৰু মালবিকাক এই বৰ্ষৰ শ্ৰেষ্ঠ উদ্ভাৱকৰ বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছে। মঞ্চৰ সন্মুখৰ প্ৰথম শাৰীত বহি আছিল ভবেন ঠাকুৰীয়া। তেওঁৰ গাত আছিল মালবিকাই নিজ হাতে বোৱা এটা ধুনীয়া মুগাৰ চোলা। যেতিয়া নীলাভে মাইক্ৰ’ফোনটো হাতত লৈ ক’লে, "এই বঁটাটো মোৰ সেইজন দেউতাৰ বাবে, যিয়ে মোক সদায় চাকৰি কৰিবলৈ কৈছিল। কাৰণ তেওঁৰ সেই ভয়েই মোক সদায় জিকিবলৈ বাধ্য কৰিছিল।" হালধীয়া লাইটৰ পোহৰত নীলাভে দেখিলে, দেউতাকৰ চকুহাল চলচলীয়া হৈ পৰিছে। তেওঁ হাত চাপৰি বজাইছে। সিদিনা ভবেন ঠাকুৰীয়াই বুজি পালে যে তেওঁৰ পুত্ৰই আকাশ চুবলৈ উৰি গৈছিল সঁচা, কিন্তু তাৰ শিপাডাল নিজৰ মাটিতেই বৰ গভীৰভাৱে সোমাই আছিল।
গল্পটো পঢ়ি চোৱাৰ বাবে আপোনাক আন্তৰিক ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিলোঁ।
🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲🌲
