( নৱম খণ্ড)
সত্যৰ সৈতে মোৰ পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা
... আত্মজীৱনী, মহাত্মা গান্ধী।
মূল লেখক মোহনদাস কৰমচাদ্ গান্ধী।
অনুবাদ : দুদুল সোণোৱাল। (সহশিক্ষক)
17
ডায়েটেটিক্সত পৰীক্ষা :
মই নিজকে গভীৰভাৱে অনুসন্ধান কৰাৰ লগে লগে, আভ্যন্তৰীণ আৰু বাহ্যিক দুয়োধৰণৰ পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰয়োজনীয়তা মোৰ ওপৰত বাঢ়িবলৈ ধৰিলে। মই মোৰ খৰচ আৰু মোৰ জীৱন ধাৰণৰ পদ্ধতিত পৰিৱৰ্তন কৰাৰ লগে লগে, বা আগতে, মই মোৰ আহাৰত পৰিৱৰ্তন আনিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলোঁ। মই দেখিছিলো যে নিৰামিষভোজনৰ ওপৰত লিখকসকলে প্ৰশ্নটো অতি সূক্ষ্মভাৱে পৰীক্ষা কৰিছিল, ইয়াৰ ধৰ্মীয়, বৈজ্ঞানিক, ব্যৱহাৰিক আৰু চিকিৎসাগত দিশত ইয়াক আক্ৰমণ কৰিছিল। নৈতিকভাৱে তেওঁলোকে এই সিদ্ধান্তত উপনীত হৈছিল যে তলৰ জন্তুবোৰৰ ওপৰত মানুহৰ আধিপত্যৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে আগৰজনে পিছৰটোক চিকাৰ কৰিব লাগে, কিন্তু উচ্চতৰসকলে তলৰ অংশক সুৰক্ষা দিব লাগে, আৰু মানুহ আৰু মানুহৰ মাজত দুয়োৰে মাজত পাৰস্পৰিক সহায় থাকিব লাগে।
তেওঁলোকে এই সত্যটোও উলিয়াই আনিছিল যে মানুহে উপভোগৰ বাবে নহয় কিন্তু জীয়াই থাকিবলৈ খায়। আৰু তেওঁলোকৰ কিছুমানে সেই অনুসৰি তেওঁলোকৰ জীৱনত কেৱল মাংস-মাংসৰ পৰাই নহয় কিন্তু কণী আৰু গাখীৰৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল আৰু প্ৰভাৱিত কৰিছিল। বৈজ্ঞানিকভাৱে কিছুমানে এই সিদ্ধান্তত উপনীত হৈছিল যে মানুহৰ শাৰীৰিক গাঁথনিয়ে দেখুৱাইছিল যে তেওঁ ৰন্ধন প্ৰণালী নহয় কিন্তু এক ভয়ানক জন্তু, যে তেওঁ কেৱল মাকৰ গাখীৰ হে ল'ব পাৰে আৰু দাঁত থকাৰ লগে লগে কঠিন খাদ্য গ্ৰহণ কৰা আৰম্ভ কৰিব লাগে। চিকিৎসীয়ভাৱে তেওঁলোকে সকলো মচলা আৰু মছলা প্ৰত্যাখ্যান কৰাৰ পৰামৰ্শ দিছিল। ব্যৱহাৰিক আৰু অৰ্থনৈতিক যুক্তি অনুসৰি তেওঁলোকে প্ৰদৰ্শন কৰিছিল যে নিৰামিষ আহাৰ আটাইতকৈ কম ব্যয়বহুল।এই সকলোবোৰ বিবেচনাই মোৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলাইছিল, আৰু মই নিৰামিষ ৰেষ্টুৰেণ্টত এই সকলো ধৰণৰ নিৰামিষভোজীসকলৰ সন্মুখীন হৈছিলোঁ। ইংলেণ্ডত এখন নিৰামিষ সমাজ আছিল যাৰ নিজা সাপ্তাহিক আলোচনী আছিল। মই সাপ্তাহিক গ্ৰাহক হৈছিলো, সমাজত যোগদান কৰিছিলো আৰু অতি সোনকালেই নিজকে কাৰ্যবাহী সমিতিত অংশ পাইছিলো। ইয়াত মই তেওঁলোকৰ সংস্পৰ্শলৈ আহিছিলো যিসকলক নিৰামিষভোজনৰ স্তম্ভ হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল, আৰু ডায়েটেটিকছত মোৰ নিজৰ পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা আৰম্ভ কৰিছিলো।
মই ঘৰৰ পৰা পোৱা মিঠাই আৰু মছলা লোৱা বন্ধ কৰিলোঁ। মনটোৱে বেলেগ ৰূপ লৈছিল, মছলাৰ প্ৰতি থকা অনুৰাগ আঁতৰি গৈছিল, আৰু মই এতিয়া ৰিচমণ্ডত সিজোৱা পালেং শাকৰ সোৱাদ লৈছিলো, মছলা অবিহনে ৰন্ধা হৈছিল। এনে বহুতো পৰীক্ষাই মোক শিকাইছিল যে সোৱাদৰ প্ৰকৃত উৎসটো জিভা নহয় মন।
অৰ্থনৈতিক বিবেচনা অৱশ্যে মোৰ আগত নিৰন্তৰ আছিল। সেই দিনবোৰত এটা মতামতৰ শৰীৰ আছিল যিয়ে চাহ আৰু কফীক ক্ষতিকাৰক আৰু কোকোৰ পক্ষপাতী বুলি গণ্য কৰিছিল। আৰু যিহেতু মই নিশ্চিত হৈছিলোঁ যে এজনে কেৱল শৰীৰটো বজাই ৰখা সামগ্ৰীহে খাব লাগে, মই নিয়ম অনুসৰি চাহ আৰু কফি এৰি দিছিলো, আৰু ইয়াৰ সলনি কোকো গ্ৰহণ কৰিছিলোঁ। মই ভ্ৰমণ কৰা ৰেষ্টুৰেণ্টবোৰত দুটা বিভাগ আছিল। এটা বিভাগ, যাক যথেষ্ট সচ্ছল লোকৰ দ্বাৰা পৃষ্ঠপোষকতা কৰা হৈছিল, যিকোনো সংখ্যক পাঠ্যক্ৰম প্ৰদান কৰিছিল যাৰ পৰা এজনে লা কাৰ্টে বাছনি কৰিছিল আৰু পৰিশোধ কৰিছিল, প্ৰতিটো ৰাতিৰ আহাৰৰ মূল্য এনেদৰে একৰ পৰা দুটা শ্বিলিংলৈ আছিল। আনটো বিভাগে তিনিটা পাঠ্যক্ৰমত ছয় পইচাৰ ৰাতিৰ আহাৰৰ সৈতে এক টুকুৰা পিঠা প্ৰদান কৰিছিল। মোৰ কঠোৰ মিতব্যয়িতাৰ দিনত মই সাধাৰণতে দ্বিতীয় বিভাগত ভোজন কৰিছিলো।
মুখ্যটোৰ সৈতে বহুতো সৰু-সুৰা পৰীক্ষা চলি আছিল; উদাহৰণ স্বৰূপে, এবাৰত শ্বেতসাৰযুক্ত খাদ্য ত্যাগ কৰা, আন এটা সময়ত কেৱল পিঠা আৰু ফলৰ ওপৰত বাস কৰা, আৰু এবাৰ চীজ, গাখীৰ আৰু কণীৰ ওপৰত বাস কৰা। এই অন্তিম পৰীক্ষাটো মন কৰিবলগীয়া। এইটো এপষেকো চলিব নোৱাৰিলে। শ্বেতসাৰবিহীন খাদ্যৰ পোষকতা কৰা সংস্কাৰকজনে কণীৰ বিষয়ে উচ্চস্বৰে কৈছিল আৰু ধৰি ছিল যে কণী মাংস নহয়। এইটো স্পষ্ট আছিল যে কণী গ্ৰহণত জীৱিত প্ৰাণীৰ কোনো আঘাত হোৱা নাছিল। মোক এই অনুৰোধৰ দ্বাৰা লোৱা হৈছিল আৰু মোৰ প্ৰতিজ্ঞা স্বত্বেও কণী খাইছিলো।
কিন্তু ভুলটো ক্ষন্তেকীয়া আছিল। শপতটোৰ ওপৰত এটা নতুন ব্যাখ্যা দিবলৈ মোৰ কোনো ব্যৱসায় নাছিল। মোৰ মাৰ ব্যাখ্যা যিয়ে শপত প্ৰয়োগ কৰিছিল মোৰ বাবে আছিল। মই জানিছিলো যে তাইৰ মাংসৰ সংজ্ঞাত কণী অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। আৰু শপতৰ প্ৰকৃত কাৰণবোৰ উপলব্ধি হোৱাৰ লগে লগে, মই কণী আৰু পৰীক্ষাটো একেদৰে এৰি দিছিলো।
তৰ্কৰ অন্তৰ্নিহিত এটা ভাল কথা আছে, আৰু মন কৰিবলগীয়া। মই ইংলেণ্ডত মাংসৰ তিনিটা সংজ্ঞা পাইছো। প্ৰথমজনৰ মতে, মাংস কেৱল চৰাই আৰু জন্তুৰ মাংসহে উল্লেখ কৰিছিল। নিৰামিষভোজী সকলে যিসকলে সেই সংজ্ঞা গ্ৰহণ কৰিছিল, তেওঁলোকৰ মাংস চৰাই আৰু জন্তুৰ মাংস নাখাইছিল । কিন্তু মাছ খাইছিল, কণীৰ কথা উল্লেখ নকৰে। দ্বিতীয় সংজ্ঞা অনুসৰি, মাংসৰ অৰ্থ আছিল সকলো জীৱিত প্ৰাণীৰ মাংস। গতিকে মাছ ইয়াত প্ৰশ্নৰ বাহিৰত আছিল, কিন্তু কণীৰ অনুমতি দিয়া হৈছিল। তৃতীয় সংজ্ঞাটোত মাংসৰ তলত সকলো জীৱৰ মাংস, লগতে তেওঁলোকৰ সকলো সামগ্ৰী অন্তৰ্ভুক্ত আছিল, এনেদৰে কণী আৰু গাখীৰ একেদৰে আৱৰি থাকে।
যদি মই প্ৰথম সংজ্ঞাটো গ্ৰহণ কৰোঁ, মই কেৱল কণীয়েই নহয়, মাছও ল'ব পাৰোঁ। কিন্তু মই নিশ্চিত হৈছিলো যে মোৰ মাৰ সংজ্ঞাটো মোৰ বাবে বাধ্যতামূলক সংজ্ঞা আছিল। সেয়েহে, যদি মই লোৱা প্ৰতিজ্ঞা পালন কৰোঁ, তেন্তে মই কণী প্ৰত্যাখ্যান কৰিব লাগিব। সেয়েহে মই তেনে কৰিছিলো। এইটো এটা কষ্ট আছিল কিয়নো অনুসন্ধানে দেখুৱাইছিল যে নিৰামিষ ৰেষ্টুৰেণ্টতো বহুতো তালিকাত কণীৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ইয়াৰ অৰ্থ হ'ল যে যেতিয়ালৈকে মই নাজানো যে কি আছিল, মই এটা নিৰ্দিষ্ট পাঠ্যক্ৰমত কণী আছে নে নাই নিশ্চিত কৰাৰ বিশ্রী প্ৰক্ৰিয়াটোৰ মাজেৰে যাব লাগিব, কিয়নো বহুতো পুডিং আৰু কেক সেইবোৰৰ পৰা মুক্ত নহয়। কিন্তু যদিও মোৰ কৰ্তব্যৰ প্ৰকাশে এই অসুবিধাৰ সৃষ্টি কৰিছিল, ই মোৰ খাদ্য সৰল কৰি তুলিছিল। ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে সৰলীকৰণে মোক বিৰক্তি দিছিল যে মই ভাল পোৱা কেইবাটাও ব্যঞ্জন এৰি দিব লগা হৈছিল।এই অসুবিধাবোৰ কেৱল পাৰ হৈ গৈছিল, কিয়নো প্ৰতিজ্ঞাটো কঠোৰভাৱে পালন কৰাৰ ফলত এক আভ্যন্তৰীণ সোৱাদ স্পষ্টভাৱে অধিক স্বাস্থ্যকৰ, সূক্ষ্ম আৰু স্থায়ী আছিল। কিন্তু প্ৰকৃত অগ্নিপৰীক্ষা এতিয়াও আহিবলগীয়া আছিল আৰু সেইটো আন টো প্ৰতিজ্ঞাৰ সন্দৰ্ভত আছিল। কিন্তু ঈশ্বৰে কাক সুৰক্ষা দিয়ে তাৰ ক্ষতি কৰিবলৈ কোনে সাহস কৰে?
শপত বা প্ৰতিশ্ৰুতিৰ ব্যাখ্যাৰ বিষয়ে কেইটামান পৰ্যৱেক্ষণ ইয়াত স্থানৰ বাহিৰত নহ'বও পাৰে। প্ৰতিশ্ৰুতিৰ ব্যাখ্যা সমগ্ৰ বিশ্বতে বিবাদৰ এক ফলপ্ৰসূ উৎস হৈ আহিছে। প্ৰতিশ্ৰুতি যিমানেই স্পষ্ট নহওঁক কিয়, মানুহে তেওঁলোকৰ নিজৰ উদ্দেশ্যৰ সৈতে খাপ খোৱাকৈ পাঠটো ঘূৰাই দিব আৰু পাক খাব। তেওঁলোকক সমাজৰ সকলো শ্ৰেণীৰ মাজত, ধনীৰ পৰা দৰিদ্ৰলৈকে, ৰাজকুমাৰৰ পৰা কৃষকলৈকে লগ কৰিব লাগিব। স্বাৰ্থপৰতাই তেওঁলোকক অন্ধ কৰি তোলে আৰু অস্পষ্ট মাধ্যমৰ ব্যৱহাৰৰ দ্বাৰা তেওঁলোকে নিজকে প্ৰতাৰণা কৰে আৰু পৃথিৱী আৰু ঈশ্বৰক প্ৰতাৰণা কৰিব বিচাৰে।
এটা সোণালী নিয়ম হ'ল ইয়াক পৰিচালনা কৰা দলটোৱে সততাৰে প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়া ব্যাখ্যাগ্ৰহণ কৰা। আনটো হ'ল দুৰ্বল দলটোৰ ব্যাখ্যা স্বীকাৰ কৰা, য'ত দুটা ব্যাখ্যা সম্ভৱ। এই দুটা নিয়ম অস্বীকাৰ কৰিলে বিবাদ আৰু অপ্ৰাচীনতাৰ জন্ম হয়, যিবোৰৰ মূল হৈছে অসত্যতা। যিজনে অকলে সত্য বিচাৰে তেওঁ সহজে সোণালী নিয়ম অনুসৰণ কৰে। তেওঁ ব্যাখ্যাৰ বাবে শিকা পৰামৰ্শ বিচৰা প্ৰয়োজন নাই। মোৰ মাৰ মাংসৰ ব্যাখ্যা, সোণালী নিয়ম অনুসৰি, মোৰ বাবে একমাত্ৰ প্ৰকৃত আছিল, আৰু মোৰ বহল অভিজ্ঞতা বা মোৰ উন্নত জ্ঞানৰ গৌৰৱে মোক শিকাইছিল । ইংলেণ্ডত মোৰ পৰীক্ষাবোৰ অৰ্থনীতি আৰু পৰিচ্ছন্নতাৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা কৰা হৈছিল। মই দক্ষিণ আফ্ৰিকালৈ যোৱালৈকে প্ৰশ্নটোৰ ধৰ্মীয় দিশটো বিবেচনা কৰা হোৱা নাছিল, য'ত মই কঠোৰ পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰিছিলো যিবোৰ পিছত বৰ্ণনা কৰা হ'ব। অৱশ্যে, তেওঁলোকৰ সকলোৰে বাবে বীজটো ইংলেণ্ডত ৰোপণ কৰা হৈছিল।
এজন ধৰ্মান্তৰিত ব্যক্তিৰ তেওঁৰ নতুন ধৰ্মৰ প্ৰতি উৎসাহ ইয়াত জন্ম গ্ৰহণ কৰা ব্যক্তিতকৈ অধিক। নিৰামিষভোজন তেতিয়া ইংলেণ্ডত এক নতুন ধৰ্ম আছিল, আৰু একেদৰে মোৰ বাবে, কিয়নো আমি দেখিছোঁ, মই তালৈ এজন নিশ্চিত মাংস খোৱা লোক গৈছিলো, আৰু পিছত বৌদ্ধিকভাৱে নিৰামিষভোজনলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছিলোঁ।নিৰামিষভোজনৰ বাবে নৱজাতকৰ উৎসাহেৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ মই মোৰ এলেকা বেচৱাটাৰত এটা নিৰামিষ ক্লাব আৰম্ভ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিলো। মই তাত বাস কৰা ছাৰ এডউইন আৰ্নল্ডক উপ-সভাপতি হ'বলৈ আমন্ত্ৰণ জনাইছিলো। দ্য ভেজিটেৰিয়ানৰ সম্পাদক ডঃ ওল্ডফিল্ড সভাপতি হৈছিল। মই নিজেই সম্পাদক হৈছিলো। ক্লাবটো কিছু সময়ৰ বাবে ভালদৰে চলিছিল, কিন্তু কেইমাহমানৰ ভিতৰতে সমাপ্ত হৈছিল। কাৰণ মই সময়ে সময়ে এঠাইৰ পৰা আন ঠাইলৈ যোৱাৰ প্ৰথা অনুসৰি এলেকাটো এৰিছিলো। কিন্তু এই সংক্ষিপ্ত আৰু বিনয়ী অভিজ্ঞতাই মোক প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ আয়োজন আৰু পৰিচালনাৰ ক্ষেত্ৰত কিছু কম প্ৰশিক্ষণ দিছিল।
18,
লাজ মোৰ শ্বিল্ড /বৰ্ম
মই নিৰামিষ ভোজী সমাজৰ কাৰ্যকৰী সমিতিলৈ নিৰ্বাচিত হৈছিলোঁ, আৰু ইয়াৰ প্ৰতিখন সভাত উপস্থিত থকাটো এটা বিষয় কৰি তুলিছিলো, কিন্তু মই সদায় জিভা-বান্ধি অনুভৱ কৰিছিলো। ড. ওল্ডফিল্ডে এবাৰ মোক কৈছিল, "আপুনি মোৰ সৈতে একেবাৰে ঠিকেই কথা কয়, কিন্তু কিয় আপুনি সমিতিৰ সভাত কেতিয়াও ওঁঠ খোলা নাই? আপুনি এটা ড্ৰোন। মই ধেমালিৰে প্ৰশংসা কৰিছিলো। মৌমাখিবোৰ সদায় ব্যস্ত থাকে, ড্ৰোনটো এক সম্পূৰ্ণ নিষ্ক্ৰিয়। আৰু এইটো অলপ কৌতূহলজনক নাছিল যে যদিও আনসকলে এই সভাবোৰত তেওঁলোকৰ মতামত প্ৰকাশ কৰিছিল, মই একেবাৰে নীৰৱ হৈ বহি আছিলো। এইটো নহয় যে মই কেতিয়াও কথা ক'বলৈ প্ৰলোভিত অনুভৱ কৰা নাছিলো। কিন্তু নিজকে কেনেকৈ প্ৰকাশ কৰিব লাগে জানিবলৈ মই ক্ষতিগ্ৰস্ত হৈছিলোঁ। বাকী সকলো সদস্যই মোক মোৰ তুলনাত ভালদৰে অৱগত হোৱা দেখা গৈছিল। তেতিয়া প্ৰায়ে এনে কোৱা হৈছিল যে যেতিয়া মই কথা কবলৈ সাহস সংগ্ৰহ কৰিছিলোঁ, তেতিয়াই এটা নতুন বিষয় আৰম্ভ কৰা হ'ব। এইটো দীঘলীয়া সময়ৰ বাবে চলিছিল। ইয়াৰ মাজতে আলোচনাৰ বাবে এটা গুৰুতৰ প্ৰশ্ন আহিল।
মই অনুপস্থিত থকাটো ভুল বুলি ভাবিছিলো, আৰু নীৰৱ ভোট পঞ্জীয়ন কৰাটো কাপুৰুষতা অনুভৱ কৰিছিলো। এই জ্ঞানত আলোচনাটো কিছু পৰিমাণে উদ্ভৱ হৈছিল। চছাইটিৰ সভাপতি আছিল টেমছ আইৰণ ৱৰ্কছৰ স্বত্বাধিকাৰী শ্ৰীযুত হিলছ। তেওঁ এজন বিশুদ্ধতান আছিল। এইটো ক'ব পাৰি যে সমাজৰ অস্তিত্ব ব্যৱহাৰিকভাৱে তেওঁৰ বিত্তীয় সহায়ৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিছিল। সমিতিৰ বহুতো সদস্য কম বেছি পৰিমাণে তেওঁৰ পৃষ্ঠপোষক আছিল। নিৰামিষ খ্যাত ডঃ এলিনচনও সমিতিৰ সদস্য আছিল। তেওঁ তেতিয়াৰ নতুন জন্ম নিয়ন্ত্ৰণ আন্দোলনৰ অধিবক্তা আছিল, আৰু শ্ৰমিক শ্ৰেণীৰ মাজত ইয়াৰ পদ্ধতিবোৰ প্ৰচাৰ কৰিছিল। শ্ৰীযুত হিলছে এই পদ্ধতিবোৰক নৈতিকতাৰ মূলত কটা বুলি গণ্য কৰিছিল। তেওঁ ভাবিছিল যে নিৰামিষ সমাজে ইয়াৰ উদ্দেশ্যৰ বাবে কেৱল ডায়েটেটিক নহয়, নৈতিক সংস্কাৰও আছে, আৰু ডঃ এলিনছনৰ বিশুদ্ধতাবিৰোধী দৃষ্টিভংগীৰ এজন ব্যক্তিক সমাজত থাকিবলৈ দিয়া উচিত নহয়। সেয়েহে তেওঁক আঁতৰোৱাৰ বাবে এটা প্ৰস্তাৱ অনা হৈছিল।
প্ৰশ্নটোৱে মোক গভীৰভাৱে আগ্ৰহী কৰিছিল। মই জন্ম নিয়ন্ত্ৰণৰ কৃত্ৰিম পদ্ধতিসম্পৰ্কে ড. এলিনছনৰ মতামতক বিপদজনক বুলি বিবেচনা কৰিছিলো, আৰু মই বিশ্বাস কৰিছিলো যে শ্ৰীযুত হিলছ তেওঁৰ বিৰোধিতা কৰাৰ অধিকাৰী আছিল। শ্ৰীযুত পাহাৰ আৰু তেওঁৰ উদাৰতাৰ প্ৰতিও মোৰ উচ্চ সন্মান আছিল। কিন্তু মই ভাবিছিলো যে এজন মানুহক নিৰামিষ সমাজৰ পৰা বাদ দিয়াটো একেবাৰে অনুচিত কাৰণ তেওঁ বিশুদ্ধনৈতিকতাক সমাজৰ অন্যতম বস্তু হিচাপে গণ্য কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিল। সমাজৰ পৰা বিশুদ্ধতাবিৰোধীসকলক বাদ দিয়াসন্দৰ্ভত শ্ৰীযুত হিলছৰ দৃষ্টিভংগী নিজৰ বাবে ব্যক্তিগত আছিল, আৰু ইয়াৰ সৈতে সমাজৰ ঘোষিত উদ্দেশ্যৰ কোনো সম্পৰ্ক নাছিল, যিটো কেৱল নিৰামিষভোজনৰ প্ৰচাৰ আছিল, নৈতিকতাৰ কোনো ব্যৱস্থাৰ নহয়। সেয়েহে মই ধাৰণা কৰিছিলো যে যিকোনো নিৰামিষভোজী আন নৈতিকতাৰ ওপৰত তেওঁৰ দৃষ্টিভংগী নিৰ্বিশেষে সমাজৰ সদস্য হ'ব পাৰে।
সমিতিখনত আন কিছুমানো আছিল যিয়ে মোৰ দৃষ্টিভংগী প্ৰকাশ কৰিছিল, কিন্তু মই নিজকে ব্যক্তিগতভাৱে মোৰ নিজৰ কথা প্ৰকাশ কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিলো। মোৰ কথা কোৱাৰ সাহস নাছিল আৰু সেয়েহে মই মোৰ চিন্তাবোৰ লিখিতভাৱে নিৰ্ধাৰণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিলো। মই মোৰ পকেটত দস্তাবেজখন লৈ সভালৈ গৈছিলো। যিমান দূৰ মই মনত পেলাইছো, মই ইয়াক পঢ়িবলৈও নিজকে সমান নাপালোঁ, আৰু ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে ইয়াক আন কাৰোবাৰ দ্বাৰা পঢ়িছিল। ডক্টৰ এলিনছনে দিনটো হেৰুৱালে। এনেদৰে এনেধৰণৰ প্ৰথম যুঁজত মই নিজকে পৰাজিত দলৰ পক্ষ লোৱা দেখিছিলো। কিন্তু কাৰণটো সঠিক বুলি ভাবি মোৰ সান্ত্বনা আছিল। মোৰ এটা ক্ষীণ স্মৰণ আছে যে, এই ঘটনাৰ পিছত, মই সমিতিৰ পৰা পদত্যাগ কৰিছিলো।
ইংলেণ্ডত থকা সময়ছোৱাত মই এই লাজ বজাই ৰাখিছিলো। আনকি যেতিয়া মই সামাজিক কল এটা দিছিলো, আধা ডজন বা ততোধিক লোকৰ উপস্থিতিয়ে মোক বোবা কৰি তুলিব।
মই এবাৰ জেজেটি মজমুদাৰৰ সৈতে ভেণ্টনৰলৈ গৈছিলো। আমি তাত এটা নিৰামিষ পৰিয়ালৰ সৈতে আছিলোঁ। দ্য এথিক্স অফ ডায়েটৰ লেখক শ্ৰীযুত হাৱাৰ্ডেও একেটা পানীৰ ঠাইত আছিল।
মই তেওঁক লগ পাইছিলো, আৰু তেওঁ মোক নিৰামিষভোজনৰ প্ৰচাৰৰ বাবে এখন সভাত ভাষণ দিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনাইছিল। মই নিশ্চিত কৰিছিলো যে এজনৰ ভাষণ পঢ়াটো অশুদ্ধ বুলি বিবেচনা কৰা হোৱা নাছিল। মই জানিছিলো যে বহুতে নিজকে সুসংগত ভাৱে আৰু চমুকৈ প্ৰকাশ কৰিবলৈ এনে কৰিছিল। এক্সটেম্পোৰ ক'বলৈ গ'লে মোৰ বাবে প্ৰশ্নৰ বাহিৰত থাকিলহেঁতেন। সেয়েহে মই মোৰ ভাষণ লিখি ৰাখিছিলো। মই থিয় হৈ ভাষণটো পঢ়িব লৈছিলোঁ, কিন্তু পঢ়িব নোৱাৰিলোঁ। মোৰ দৃষ্টি অস্পষ্ট হৈ পৰিছিল আৰু মই কঁপি উঠিছিলো, যদিও ভাষণটোৱে মূৰ্খৰ চাদৰ এখন খুব কমহে ঢাকি ৰাখিছিল। শ্ৰীযুত মজমুদাৰে মোৰ বাবে পঢ়িবলগীয়া হৈছিল। তেওঁৰ নিজৰ ভাষণ অৱশ্যে উৎকৃষ্ট আছিল আৰু হাততালিৰে গ্ৰহণ কৰা হৈছিল। মই মোৰ অক্ষমতাৰ বাবে নিজকে লজ্জিত আৰু হৃদয়ত দুখ অনুভৱ কৰিছিলোঁ।
ইংলেণ্ডত ৰাজহুৱা ভাষণ দিয়াৰ মোৰ অন্তিম প্ৰয়াস আছিল মোৰ ঘৰলৈ যোৱাৰ প্ৰাকমুহূৰ্তত। কিন্তু এইবাৰো মই কেৱল নিজকে হাস্যকৰ কৰি তোলাত সফল হৈছিলো। মই মোৰ নিৰামিষ ভোজী বন্ধুসকলক এই অধ্যায়বোৰত উল্লেখ কৰা হলবৰ্ণ ৰেষ্টুৰেণ্টত ৰাতিৰ আহাৰলৈ আমন্ত্ৰণ জনাইছিলো। "নিৰামিষ ভোজন অৱশ্যে নিৰামিষ ৰেষ্টুৰেণ্টত কৰিব পাৰি," মই নিজকে ক'লো । কিন্তু আমিষ ৰেষ্টুৰেণ্টএখনতো কিয় এয়া সম্ভৱ নহ'ব?" আৰু মই হলবৰ্ণ ৰেষ্টুৰেণ্টৰ মেনেজাৰৰ সৈতে কঠোৰভাৱে নিৰামিষ আহাৰ প্ৰদান কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰিছিলো। নিৰামিষভোজীসকলে নতুন পৰীক্ষাটোক আনন্দেৰে প্ৰশংসা কৰিছিল। সকলো ৰাতিৰ আহাৰ উপভোগৰ বাবে, কিন্তু পশ্চিমে বস্তুটো কলালৈ বিকশিত কৰিছে।সেইবোৰ মহান এক্লেট, সংগীত আৰু ভাষণেৰে উদযাপন কৰা হয়। আৰু মই দিয়া সৰু ডিনাৰ পাৰ্টিটোও এনেকুৱা কিছুমান প্ৰদৰ্শনৰ দ্বাৰা অসংগত নাছিল। সেয়েহে, ভাষণ দিব লাগিছিল। যেতিয়া মোৰ কথা কোৱাৰ পাল আহিল, মই ভাষণ দিবলৈ থিয় হ'লো। মই অতি সাৱধানে এটা ভাবিছিলোঁ য'ত খুব কম বাক্য থাকিব। কিন্তু মই প্ৰথম বাক্যটোৰ বাহিৰে আগবাঢ়িব নোৱাৰিলোঁ। মই এডিছনৰ বিষয়ে পঢ়িছিলো যে তেওঁ হাউচ অফ কমন্সত তেওঁৰ প্ৰথম ভাষণ আৰম্ভ কৰিছিল, তিনিবাৰ 'মই গৰ্ভধাৰণ কৰোঁ' বুলি পুনৰাবৃত্তি কৰিছিল, আৰু যেতিয়া তেওঁ আৰু আগবাঢ়িব নোৱাৰিলে, এজন ৱেগে থিয় হৈ ক'লে, "ভদ্ৰলোকজনে তিনিবাৰ গৰ্ভধাৰণ কৰিছিল কিন্তু একো আগবঢ়োৱা নাছিল।" মই এই কাহিনীটোক পাঠ হিচাপে লৈ এটা হাস্যকৰ ভাষণ দিয়াৰ কথা ভাবিছিলো। সেয়েহে মই ইয়াৰ সৈতে আৰম্ভ কৰিছিলো আৰু তাত লাগি আছিলোঁ। মোৰ স্মৃতিয়ে মোক সম্পূৰ্ণৰূপে বিফল কৰিছিল আৰু এটা হাস্যকৰ ভাষণৰ চেষ্টাত মই নিজকে হাস্যকৰ কৰি তুলিছিলো। "ভদ্ৰলোকসকল, মোৰ নিমন্ত্ৰণৰ প্ৰতি অনুগ্ৰহ কৰি সঁহাৰি জনোৱাৰ বাবে মই আপোনালোকক ধন্যবাদ জনাইছো," মই হঠাতে ক'লো আৰু বহি পৰিলো।
কেৱল দক্ষিণ আফ্ৰিকাতে মই এই লাজ-লাজ ৰখাৰ বাবেই অতিক্ৰম কৰিছিলো, যদিও মই কেতিয়াও ইয়াক সম্পূৰ্ণৰূপে অতিক্ৰম কৰা নাছিলোঁ। মোৰ বাবে আকস্মিকভাৱে কথা কোৱাটো অসম্ভৱ আছিল। যেতিয়াই মই অদ্ভুত দৰ্শকৰ সন্মুখীন হ'ব লগা হৈছিল মই সংকোচ কৰিছিলো আৰু যেতিয়াই পাৰিছিলো ভাষণ দিয়াটো এৰাই চলিছিলো। আজিও মই নাভাবো যে মই বন্ধুবৰ্গৰ এখন সভা নিষ্ক্ৰিয় কথা-বতৰাত নিয়োজিত ৰাখিব পাৰিম বা আনকি আগ্ৰহী হ'ম। মই ক'ব লাগিব যে, মাজে মাজে মোক হাঁহিৰ সন্মুখীন কৰাৰ উপৰিও, মোৰ সাংবিধানিক লাজ যিয়েই নহওঁক কিয় কোনো অসুবিধা হোৱা নাই। দৰাচলতে মই দেখিবলৈ পাওঁ যে, ইয়াৰ বিপৰীতে, এই সকলোবোৰ মোৰ সুবিধাৰ বাবে হৈছে। ভাষণত মোৰ দ্বিধা, যিটো এসময়ত এক বিৰক্তিআছিল, এতিয়া আনন্দদায়ক। ইয়াৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ লাভালাভ হৈছে যে ই মোক শব্দৰ অৰ্থনীতি শিকাইছে। মই স্বাভাৱিকতে মোৰ চিন্তাধাৰাক নিয়ন্ত্ৰণ কৰাৰ অভ্যাস গঢ়ি তুলিছো ।
আৰু মই এতিয়া নিজকে প্ৰমাণপত্ৰ দিব পাৰোঁ যে এটা অবিবেচক শব্দ ই কেতিয়াও মোৰ জিভা বা কলমৰ পৰা বাচি নাযায়। মই মোৰ ভাষণ বা লিখনিত কেতিয়াও একো অনুশোচনা কৰিব লগা হোৱা কথা মনত নপৰে। মই এনেদৰে বহুতো দুৰ্ঘটনা আৰু সময়ৰ অপচয়ৰ পৰা ৰক্ষা পাইছো। অভিজ্ঞতাই মোক শিকাইছে যে নীৰৱতা সত্যৰ ভোটাৰৰ আধ্যাত্মিক অনুশাসনৰ অংশ। সত্যক অতিৰঞ্জিত কৰা, দমন বা সংশোধন কৰাৰ প্ৰৱণতা, বুদ্ধিমত্তাৰে বা অজ্ঞাতভাৱে, মানুহৰ এক স্বাভাৱিক দুৰ্বলতা আৰু ইয়াক অতিক্ৰম কৰিবলৈ নীৰৱতা প্ৰয়োজন। কম শব্দৰ এজন মানুহে তেওঁৰ ভাষণত খুব কমঅবিবেচক হ'ব; তেওঁ প্ৰতিটো শব্দ জোখা হ'ব। আমি বহুতো মানুহক কথা পাতিবলৈ অধৈৰ্য্য হোৱা দেখিছোঁ।
এখন সভাৰ কোনো অধ্যক্ষ নাই যাক কথা কোৱাৰ অনুমতিৰ বাবে টোকা দিয়া নহয়। আৰু যেতিয়াই অনুমতি দিয়া হয়, বক্তাই সাধাৰণতে সময়-সীমা অতিক্ৰম কৰে, অধিক সময় বিচাৰে, আৰু অনুমতি অবিহনে কথা পাতি থাকে। এই সকলো বোৰ কথা কোৱাটো পৃথিৱীৰ বাবে কোনো লাভজনক বুলি ক'ব নোৱাৰি। এইটো সময়ৰ ইমান অপচয়। মোৰ লাজ বাস্তৱত মোৰ ঢাল আৰু বাকলাৰ(buckler) আছিল। এইটোৱে মোক বিকশিত হ'বলৈ অনুমতি দিছে। এইটোৱে মোক মোৰ সত্যৰ বিচক্ষণতাত সহায় কৰিছে।
আগলৈ.....
+++++++++++++++++++++++++++++++++++
