ধৰ্মীয় উৎসৱ বুলি কোৱা লগে লগে বিভিন্ন জাতি জনগোষ্ঠী , বিভিন্ন ভাষা ভাষী লোকৰ বৃহৎ অংশৰ কথা আহি পৰিব। হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী বুলি কোৱা লগে লগে ইয়াত অন্তৰ্ভুক্ত অসমীয়া, বঙালী, শিখ, জৈন, পঞ্জাৱী, বিহাৰী, মাৰোৱাৰী,দেচুৱালী, বড়ো কাৰ্বি মিছিং দেউৰী, তামিল, গুজৰাটী, আদিবাসী, টাংচা, চাকমা, নেপালী,,.... আদি জাতি সকলৰ কথা আহি পৰিব। এইসকল লোক হিন্দু। ইহঁতৰ সাৰ্বজনীন ধৰ্ম হৈছে হিন্দু ধৰ্ম। এই গোটেই বোৰ লোকে মানি অহা উৎসৱ বিধেই হ'ব হিন্দু ধৰ্মীয় উৎসৱ। যেনে দুৰ্গা পূজাক এনে সাৰ্বজনিক ধৰ্মীয় উৎসৱ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। কাৰণ ভাৰতৰ আটাইবোৰ হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী লোকে এই উৎসৱ সাৰ্বজনীন ভাৱে পালন কৰে। ই লোককৃষ্টি নহয়। এনে ধৰ্মীয় উৎসৱৰ পৰিসৰ ব্যাপক। কিন্তু লোক কৃষ্টিৰ পৰিসৰ ব্যাপক নহয়। ই নিৰ্দিষ্ট জাতিৰ মাজত সীমাবদ্ধ এক উৎসব। গতিকে এই দৃষ্টিকোণেৰে বিচাৰ কৰিলে দেখা যায় যে বিহু কেতিয়াও হিন্দু ধৰ্মীয় উৎসৱ হ'ব নোৱাৰে। ই কেৱল অসমীয়াৰ অৰ্থাৎ সোণোৱাল কছাৰী, আহোম, মৰাণ ,মটক, দেউৰী, বড়ো, কাৰ্বি, ৰাভা, মিচিং আদি পৌৰাণিক জনগোষ্ঠী সমূহৰ পৰম্পৰাগত উৎসৱ হ'ল বিহু। ইয়াৰ পৰৱৰ্তী সময়ত বিশেষকৈ স্বাধীনতাৰ পিছত যিসকল লোক অসমত থাকি অসমীয়াৰ লগত জহি-পমি গ'ল, মাত-কথা, চাল-চলন, আচাৰ-ব্যৱহাৰ আদি গ্ৰহণ কৰিলে সেইসকলকো ন-অসমীয়া হিচাপে গণ্য কৰা হ'ল। আনহাতে বঙ্গ প্ৰদেশৰ পৰা উঠি অহা মুছলমানসকলক কোৱা হ'ল পমুৱা অসমীয়া। এটা কথা অপ্ৰিয় হ'লেও সত্য যে অসমীয়াৰ বিহুক পমুৱা অসমীয়া সকলে কেতিয়াও অন্ত:কৰণেৰে নিজৰ কৃষ্টি বুলি গণ্য নকৰে বা কৰা নাই। যিটো আমি আজিৰ সময়লৈকে দেখা নাই। অসমত এনে কিছু লোক বসবাস কৰে যাক অসমীয়া বুলি কোৱা হৈছে কিন্তু তেওঁলোকৰ সৰহসংখ্যকে অসমীয়া ভাষাটো ক'বও নাজানে লিখিবও নাজানে। তেন্তে তেওঁলোকে বিহুক কেনেকৈ নিজৰ কৃষ্টি হিচাপে গণ্য কৰে বুলি ধৰিম ? ই অসম্ভৱ নহয়নে ? সেয়েহে আমি বিহুক অন্য দৃষ্টিৰে চোৱা অনুচিত । বিহু বিহুৱেই। ই খাটিখোৱা অসমীয়াৰ বাপতিসাহোন। ই সাৰ্বজনীন ধৰ্মীয় উৎসৱ নহয়।
বিহুক কিয় জাতীয় উৎসৱ হিচাপে গণ্য কৰা হয়?
বিহু হৈছে জাতীয় উৎসৱ। কিন্তু কিয় ? অসমত বসবাস কৰা লোকসকল অসমীয়া। প্ৰায় চৈধ্যশ শতিকাৰ আগৰপৰাই অসমত যিসকল লোক বাস কৰি আহিছে তেওঁলোকৰ ভাষা হৈছে অসমীয়া। আনহাতে অসমীয়া ভাষা কোৱা লোকৰ শতকৰা হাৰ অসমত অধিক। এই সকল লোকৰ পৰম্পৰাগত কৃষ্টি হৈছে বিহু। জনসংখ্যাৰ দিশৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিয়েই বিহুক জাতীয় উৎসৱ হিচাপে গণ্য কৰা হৈছে। জাতীয় উৎসৱ মানে হৈছে কোনো এটা নিৰ্দিষ্ট জাতিৰ মাজত পৰম্পৰাগত নিয়মেৰে চলি অহা এটা উৎসৱ।
অসমত বসবাস কৰা আটাইবোৰ লোকেই অসমীয়া। তদুপৰি স্বাধীনতাৰ পিছত যিবিলাক লোক আমাৰ মাজলৈ ন' কৈ প্ৰব্ৰজন ঘটিছিল সেইবিলাককো ন-অসমীয়া বা পমুৱা অসমীয়া হিচাপে গণ্য কৰা হয়। যদিও তেওঁলোকৰ কিমানে বিহুক নিজৰ বুলি আকোঁৱালি ল'ব পাৰিছে ? এয়া আপোনালোকে সকলোৱে নিজ চকুৰে দিখিছে যে মুষ্টিমেয় কিছু সংখ্যক লোকেহে বিহুক আপোন বুলি গণ্য কৰে। ই যি কি নহওঁক, বিহু অসমৰ জাতীয় উৎসৱ আগতে আছিল, এতিয়া আছে আৰু আগলৈকো হৈ থাকিব। ইয়াত কাৰো দ্বিমত নাই নিশ্চয়।
কিন্তু সময়ে ইয়াৰ মূল চাৰিত্ৰিক বৈশিষ্ট্যত যে কিছু আঘাট হানিছে সেয়া আপোনালোকৰ নিশ্চয় দৃষ্টিগোচৰ হৈছে। পূৰ্বতে গ্ৰাম্য অঞ্চলৰ ঘৰে ঘৰে হোৱা বিহু বা লোককৃষ্টি আজি মঞ্চত উঠিল। ইয়াৰ কাৰণ হৈছে- গ্ৰাম্য অঞ্চলৰ বৃহৎ অংশ মানুহৰ নগৰলৈ হোৱা প্ৰব্ৰজন । মানুহবোৰ প্ৰব্ৰজন হোৱা লগে লগে লগত লৈ গ'ল বিহুৰ লগতে অন্যান্য কৃষ্টি। গতিকে পূৰ্বৰ লোক কৃষ্টি গৈ মঞ্চ শুৱনি কৰাৰ লগতে নতুন নতুন কিছু তথ্যৰ সংযোগ ঘটোৱা হ'ল। নতুন নতুন নিয়ম নীতি তৈয়াৰ কৰা হ'ল যিয়ে পুৰণিক আঘাত হানিবলৈ উদ্যত হৈ পৰিল। ইয়াৰ উদাহৰণ হৈছে ন-কৈ ওলোৱা কেছেটৰ বা অনলাইনৰ বিহু। কিন্তু এইটো ধ্ৰুৱসত্য যে বিহু প্ৰকৃততে কৃষি ভিত্তিক জাতীয় উৎসৱ। বিহু যে কৃষি ভিত্তিক হয় সেয়া বিভিন্ন বিহুনাম সমূহে প্ৰমাণ কৰে। । নৰেশ্বৰ হাজৰিকাৰ "বিহু সংস্কৃতিৰ চমু আভাস" গ্ৰন্থৰ এটা প্ৰবন্ধত এনেদৰে কৈছে -"বিহু উৎসৱ কৃষি ভিত্তিক জাতীয় উৎসৱ। কৃষি নিৰ্ভৰশীল অসমীয়া মানুহৰ জীৱনৰ নিৰাপত্তা স্বৰূপ এই পথাৰডৰাৰ পৰাই ডেকা সকলে বিহু নমায় আৰু গৃহস্থৰ ঘৰে ঘৰে গৈ হুঁচৰি গাই বছৰটোলৈ ভগৱন্তই কুশলে-মঙ্গলে ৰাখিবলৈ আৰ্শীবাদ প্ৰদান কৰে। বহুতো বিহুনামত কৃষি আৰু ইয়াৰ লগত সম্পৰ্কিত পথাৰ,হাল,গৰু, কৃষি কৰ্মৰ বিভিন্ন সঁজুলি নাঙল মৈ আদিৰ উপৰিও জহা,বৰা,লাহী,শালি আদি বিভিন্ন ধৰণৰ ধানৰ নাম পৰ্য্যন্ত উল্লেখ থকা দেখা যায়।" গতিকে ক'ব পাৰি বিহু কৃষি ভিত্তিক লোক উৎসৱ। প্ৰকৃততে এনে লোক উৎসৱ অপৰিৱৰ্তনীয়। ইয়াৰ পৰিৱৰ্তন আনিব বিচৰা মানে ইয়াৰ ধ্বংস অনিবাৰ্য।
বিহুৰ ধৰ্মীয় মেৰুকৰণ এক দুৰ্ভাগ্যজনক অৱস্থা
ৰাজনীতিৰ কৱলত পৰি বিহুৱে মৃত্যুৰ ক্ষণ গণিছে নেকি ? বৰ্তমান সময়ত ই এটা লাখটকীয়া প্ৰশ্ন, নহয়নে ? পেপাৰে পত্ৰই, দূৰদৰ্শনৰ মাজেৰে এনেধৰণৰ কথা গম পাই থকা হয় যিবিলাক দেখি শুনিও আমাৰ বৌদ্ধিক সমাজ নিৰৱ, চকু মুদা কুলি।
বিহুক স্বতন্ত্ৰভাৱে থাকিবলৈ দিয়া উচিত ।
বিহু অসমৰ অসমীয়াৰ বাপতিসাহোন। ইয়াক স্বতন্ত্ৰভাৱে থাকিবলৈ দিয়াটোৱেই সঠিক হব। বৰজন তথা জ্ঞানী ব্যক্তিসকলে কৈ গৈছে
পুৰণি অসমীয়া কবিতা সমূহৰ কিছুমান বিশেষ লক্ষণ বা বৈশিষ্ট্য পৰিস্ফুট হয়। এই সময়ৰ কবিতাবোৰৰ কেইটামান গুৰুত্বপূৰ্ণ বৈশিষ্ট্য হৈছে - ১/ ৰাজপৃষ্ঠপোষকতা ২/ অনুবাদৰ ওপৰত গুৰুত্ব ৩/ ছন্দ ৪/ অলংকাৰ ৫/ ৰস ৬/ভাষাৰ প্ৰয়োগ।
🖊️ সংক্ষিপ্ত বিৱৰণ:
১/ৰাজপৃষ্টপোষকতা:
পুৰণি অসমীয়া কবিতাবোৰ কবিসকলে ৰজাৰ অনুপ্ৰেৰণাত ৰচনা কৰিছিল। ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইত ৰজা মহাৰজা সকলৰ নিৰ্দেশত কবি সকলে কবিতা ৰচনা কৰাৰ প্ৰমাণ বিভিন্ন সময়ত ৰচিত কবিসকলৰ ৰচনাৰাজিৰ পৰা পোৱা যায়। প্ৰাকশংকৰী যুগৰ কবি মাধৱ কন্দলিয়ে বৰাহী ৰজা মহামাণিক্যৰ অনুৰোধক্ৰমে তথা ৰজাৰ উৎসাহত কবিতা ৰচনা কৰিছিল। একেদৰে কবিৰত্ন সৰস্বতীয়ে 'জয়দ্ৰথ বধ' কৰিবলৈ ৰজা দুৰ্লভনাৰায়ণৰ নিৰ্দেশ লাভ কৰাৰ বিপৰীতে ৰুদ্ৰ কন্দলিয়ে 'সাত্যকি প্ৰৱেশ' ৰচনা কৰিবলৈ ৰজা তাম্ৰধ্বজ সিংহৰ নিৰ্দেশ লাভ কৰিছিল। আনকি মহাপুৰুষ শংকৰদেৱেও কোচ ৰজা নৰনাৰায়ণ আৰু ভাতৃ চিলাৰায়ৰ ৰাজপৃষ্টপোষকতা লাভ কৰিছিল।
পুৰণি অসমীয়া কবিতাৰ আন এটা বৈশিষ্ট্য হৈছে কবিতাত ছন্দৰ ব্যৱহাৰ। পুৰণি অসমীয়া কবিতাবোৰত প্ৰধানকৈ পদ, দুলড়ী, ছবি, ঝুমুৰি আদি ছন্দৰ প্ৰয়োগ কৰা দেখা যায়।
৪/ অলংকাৰ:
পুৰণি কবিতা সমূহত শব্দালংকাৰ আৰু অৰ্থালংকাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। কাব্যক স্পষ্ট, প্ৰভাৱশালী আৰু ৰমণীয় কৰি তুলিবলৈ কবিতাত অলংকাৰৰ প্ৰয়োজন হয়। পুৰণি কবিতা সমূহত প্ৰধানকৈ উপমা,অনুপ্ৰাস, নিৰ্দেশনা, সমাসোক্তি আদি বিভিন্ন অলংকাৰৰ প্ৰয়োগ কৰা হৈছিল।
৫/ ৰস:
কবিতাত ৰস সৃষ্টি পুৰণি অসমীয়া কবিতা সমূহৰ আন এটা বিশেষ বৈশিষ্ট্য। পুৰণি কবি সকলে ৰসকেই কবিতাৰ আত্মা হিচাপে বিবেচনা কৰিছিল। কাৰণ কবিতাত ৰস সৃষ্টিৰ জৰিয়তে কবিতাবোৰক জনসমাজৰ মাজলৈ সহজে লৈ যাব পাৰি। কাব্যৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ বৃদ্ধি কৰিব পাৰি। পুৰণি অসমীয়া কবিতাবোৰত বিশেষকৈ শৃংগাৰ,বীৰ, হাস্য, কৰুণ, শান্ত, ৰৌদ্ৰ, বীভৎস আদি ৰসৰ প্ৰয়োগ ঘটিছে।
৬/ ভাষা:
ভাষা হৈছে পুৰণি অসমীয়া কবিতাৰ অন্যতম বৈশিষ্ট্য। পুৰণি কবিতা সমূহত অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰাচীন ৰূপ সংৰক্ষিত হোৱা বুলি ক'ব পাৰি। বিশেষকৈ মাধৱ কন্দলিৰ কবিতা 'ৰামায়ণ'ত বিভক্তি , কাল, বহুবচনাত্মক প্ৰত্যয়, তৎসম, তদ্ভৱ, অৰ্দ্ধ তৎসম, দেশী-বিদেশী শব্দৰ প্ৰয়োগ ঘটিছে। মহাপুৰুষ শংকৰদেৱৰ বৰগীত সমূহত ব্ৰজাৱলী ভাষাৰ শব্দ আৰু প্ৰাচীন ৰূপ উভয়ে সংৰক্ষিত হৈছে।
গতিকে উপৰোক্ত আলোচনাৰ পৰা ক'ব পাৰি যে পুৰণি অসমীয়া কবিতাবোৰ নিজ নিজ বিশেষ বৈশিষ্ট্যৰে মহিমামণ্ডিত। কবিৰ শ্ৰম আৰু একান্ত সাধনাৰ ফচল হৈছে পুৰণি অসমীয়া কবিতা। যিবোৰ কবিতাই বৰ্তমান সময়তো সাহিত্যৰ ভঁৰাল চহকী কৰি ৰখাত মূল্যৱান অৰিহণা যোগায় আহিছে।
